Zagubiona

Rozdział #1

Kolejny raz pokłóciłam się z mamą (jeśli można ją tak nazwać). A sorka. Nie przedstawiłam się. Jestem Juliet. Pochodzę z Anglii, to właśnie dlatego nie mam polskiego imienia. Z góry sorcia za jakieś błędy, ale mam tylko piętnaście lat i średnio u mnie z j.polskim, ze względu na to że przyjechałam do Polski tylko na wakacje. Wracając do tamtego tematu... Pokłóciłam się z mamą. Właściwie to nie wiem czemu, ale ostatnio ciągle się kłócimy. Ja pierdole pewnie dostała znowu okresu - myślę tak wtedy kiedy drze się na mnie.

Wrócę do was jutro bo muszę się iść zjeść obiad, narazie! - Zamknęła laptop zamyślona.

Obiad nie był powodem, dla którego skończyłam pisać na blogu tamtego dnia. Nie miałam na nic siły, nie chciało mi się jeść, pić, spać, zupełnie jak bym była starszą osobą, która na nic nie ma siły. Możecie oceniać mnie jak chcecie, ale czasem mam takie dni. I nie NIE CHODZI MI O OKRES.

Zdrzemnęłam się dwie godziny, kiedy mama wbiegła do mojego pokoju z wielkim krzykiem. Nie wiedziałam o co w ogóle chodzi. Siedziałam tylko i przyglądałam się mamie. Wszystko w okół mnie zaczęło wirować. Zrobiło mi się ciemno przed oczami. Nie wiedziałam o co chodzi..., zupełnie jak we śnie. Nie pamiętam co było później.

Obudziłam się w szpitalu. Mama siedziała koło mnie trzymając mnie za rękę. Bardzo mnie bolała głowa. Dalej nie miałam siły. Do sali wszedł lekarz. Zaczął mnie badać, później poszłam spać.

Kiedy się obudziłam, to cała rodzina stała w okół ,,mojego" łóżka szpitalnego. Zaczęli się cieszyć. Usiadłam i popatrzyłam na wszystkich po kolei. Wszyscy trzymali prezenty w rękach i zaczęli śpiewać sto lat!

Cieszyłam się, ale.... przecież... Urodziny!? Kogo!? Nie mam prezentu!
Wujek Sławek powiedział
-Juliet! Dmuchaj świeczki bo wosk stopnieje!
Pomyślałam życzenie i zdmuchłam świeczki. Było ich szesnaście? Co!? Ale.. Nie dawno miałam urodziny z okazji piętnastych urodzin! Czułam jakby moje piętnaste urodziny były przed chwilą. Wiedziałam o co chodzi... Tylko nie rozumiałam z czego to wynikło.