From no-one to everything

1| Jij verdient de hoofdrol

Ik ben Noël. Ik ben 21 jaar oud en woon in weeshuis de Zonnestraal. Al zo lang als ik me herinner woon ik daar. Het is mijn thuis. Daarom neem ik het ook over van de eigenaresse, Manuela, als zij te oud is. Maar er is 1 grote passie in mijn leven. Klassiek ballet. Ik dans iedere dag minimaal een uur en ik heb op vier dagen twee uur training. Daar ben ik nu ook...

Ik stap de kleedkamer uit en loop naar de zaal. Helen, onze docent, wacht daar al.
'Hallo Helen, hoe gaat het?' vraag ik.
'Goed, bedankt. Jij hebt aan je glimlach te zien ook zin in de les.'
'Zeker. Vooral omdat vandaag de kickstart van onze nieuwe balletvoorstelling is. Ik ga me alvast opwarmen aan de bar.'
'Is goed meis. Oh kan ik je trouwens na de les even spreken?'
'Ja natuurlijk.' Ze glimlacht naar me.

De rest van de klas stroomt in zijn gewoonlijke groepjes binnen. Ze gaan voor me staan en doen een warming-up. Ik zit in een klas met 19 leerlingen. Allemaal zijn het de rijkere mensen uit het dorp. Sommigen zijn aardig, maar de meesten zijn hielenlikkers van Merijn. Zij is de dochter van onze burgemeester en wordt dan ook de volgende. Ze heeft altijd op me neergekeken, maar daar gaf ik niet zo veel om.

Als iedereen er is, roept Helen ons bij elkaar.
'Goed, nu iedereen er is kan ik bekent maken welk stuk we gaan opvoeren,' zegt ze. 'Zoals gewoonlijk heb ik op basis van het vorige stuk en de lessen de rollen al verdeeld. Dadelijk, nadat ik de naam van het stuk heb genoemd, pakken jullie de zak met daarop jullie naam. Daar zit je kostuum in. Duidelijk?' Iedereen knikte. 'Mooi zo. Nou ga maar uitvogelen wie je bent in de Notenkraker.' Ik kon wel juichen. Al vanaf kleins af aan is de Notenkraker mijn favoriete stuk. Ik pak de zak met kleding waar mijn naam op stond en pakte er de jurk van de suikerfee uit. De hoofdrol. 'Als iedereen zijn kleding heeft, ga je dan maar omkleden,' zei Helen.
'Ik hoef niet eens te kijken om te weten dat ik de hoofdrol heb,' hoorde ik Merijn zeggen. Ik schudde mijn hoofd en loop naar de kleedlokalen.

Als bijna iedereen terug in de zaal is hoor je door het gebouw gillen: 'Een van de kinderen?! Ik hoor de hoofdrol te hebben!' Merijn liep woedend de zaal in.
'Helen, je weet dat ik veruit de beste ben van deze groep en dan geef je me dit knulle rolletje?!'
'Merijn, wordt eerst even kalm. Ik heb een eerlijke beslissing gemaakt en ja je bent goed, maar er zijn meerdere talenten in deze zaal. Bijvoorbeeld Noël. Zij werkt hard om haar doel te bereiken, waardoor ze als enige op spitzen mag dansen. En je hebt alsnog eem mooie rol.'
'Ik hoor de suikerfee te zijn! Alleen ik!'
'Luister eens. Dat je misschien de dochter van de burgemeester bent, houdt niet in dat je alles kan krijgen wat je maar wil. Voor sommige dingen moet je echt werken. Maar des te groter is je blijdschap als je eindelijk dat doel hebt bereikt.'
'Waarom zou ik werken als er anderen zijn die dat voor me doen?' Toen keek ze mij aan. Haar ogen, die al op witheet stonden, begonnen vuur te spuwen.
'Zij?! De wees?! Zij hoort een boom te zijn en niet meer!' Hier nam ik het over van Helen.
'Merijn, Helen heeft je al proberen uit te leggen waarom ze deze keuze heeft gemaakt. En ze heeft gelijk, het leven gaat niet altijd over roosjes. Soms krijg je te maken met tegenslagen. Daar moet je mee leren leven. En in dit geval is het dat je de hoofdrol niet hebt. Er komen nog meer stukken aan. Maar wil je nu alsjeblieft stoppen met de les ophouden. Er zijn veel mensen hier die oprecht blij zijn met hun rol en die staan te popelen om te beginnen. Oké?' Ze zond me een woedende blik.
'Best. Maar ik garandeer je. Zonder mij in de hoofdrol wordt dit stuk een flop.' Iedereen zuchtte opgelucht. Helen glimlachte dankbaar naar me en nam het weer over.

'Omdat de Notenkraker een kerstverhaal is, gaan we het ook voor kerst opvoeren. Dat geeft ons een maand meer dan gewoonlijk. Maar we gaan wel direct beginnen, dus hop, doe nog maar een keer de warming-up.' Ik lach en ga weer aan de bar staan om op te warmen. Daarna gebruikte ik iets meer van de zaal om echt alles op te warmen. De klok gaf aan dat het tijd was.
'Oké mensen, een korte les helaas. Ik zal jullie het script uitdelen. De bijbehorende passen staan er in. En dan zie ik jullie over twee dagen,' zegt Helen. Iedereen haalt een script op en gaat dan opgelaten naar huis. Ik blijf nog even hangen.

'Helen, je wou me spreken?'
'Oh ja. Ik heb nieuws voor je. Een goede vriend van mij is de regisseur en choreograaf van het nationale ballet. Hij en een van mijn scouts zal tijdens een training en een show komen kijken voor je. Ze hebben je al eerder gezien en willen je een kans geven om mee te dansen.'
'Dat is geweldig nieuws. Wauw. Ik kom niet uit mijn woorden.'
'Fijn om te zien dat je blij bent. En nog bedankt dat je me bijstond tegenover Merijn. Jij verdient de hoofdrol meer dan wie dan ook. Jij werkt er het hardst voor.'
'Bedankt Helen. Maar ik moet gaan, anders wordt Manuela ongerust.'
'Ga maar gauw. Tot over een paar dagen.'
'Tot dan.'