Asırlık Çan

Bölüm 1 Çanın Ezgisi

Akdem ülkesinin kuzeyinde, gün dönümünün uzadığı, Güneşin ısısının en son vardığı bir noktada her yıl giderek güçlenen bir çan vardı. Çan her çaldığında çıkan titreşimler bütün dünyayı dolaşır bulduğu her büyülü yakıta kıvılcım olurdu. Yeterince olgunlaştığında ortaya çıkan canavar bütün bu anomalilerin toplamından beslenir ve dünyayı siler süpürürdü.

Çanın titreşimlerine karşı durmayı seçecek iradeye sahip canlıların ortaya çıkması her daim vakit almıştı. Büyücülerin okulları, ırklar ve hatta kara sanat ve melezler ona karşı durmazsa içinde bulundukları çağ kapanacaktı.

Her şeyin yitip gittiği bu efsanevi olaya kaderin müdahalesi çanın uğultularıyla aynı ezgide bir melodiyle karşılık vermeliydi. Çana karşı kader, bir dövüş ve ya savaş değildi. Ortada iyilik ve kötülüğün dövüşü, bir kahraman, bir kötü adam yoktu. Bu çok daha basit ve ilkel bir duygudan doğan bir ezgiydi. O kadar basit bir melodi ki bir şarkı demek doğru olmazdı. Tek bir nota...Hatta aynı notanın bemol ve ya diyez sesi kadar farkından kaynaklanan bir ezgiydi bu. Evrene müdahalesi işte bu kadar küçük.

Her gün kendilerine yaşam getiren Güneşin bile farkında olmayan canlıların bunlardan söz etmesine gerek yok. Onlar kendi telaşlarında, entrikalarında, planlarında ve ya daha kötüsü içi boş bir yelkenlinin en ufak bir rüzgara karşı koymadan sürüklenmesiyle yaşıyor hissettiklerini abartıyorlardı.

Onlar arasından seçilecekti, Çan'nın ezgisine karşı yollanacak bir titreşim. Patlamaya hazır bekleyen enerjilere kıvılcım olacak bemole karşı çok daha küçük bir diyez, ya da depremde bükülen çelik halatlardan diyeze karşı sertleştirilmiş betondan bir bemol...

Her şeyin bitecek mi? Çanın yaydığı ezgi ile bir çağ kapanacak ve temiz bir sayfa mı açacak? Yoksa mevcut çağ korunacak ve içinde bulunan her duygu ve eylem birikmeye devam mı edecek?

Çan'ın ezgisi ilerlemekte

Kader'in vurduğu bam teline

Beş orduyu uyandırın

Huzurunu bozmayın karlı sakalın