Miss. Murder

hoofdstuk 1

Ik liep door de beveiligde gang en keek naar 3 politieagenten die bij de cellen stonden, allemaal gevuld met de gevaarlijkste gevangenen. Ik keek vaak naar links en rechts en linkten de ogen met een paar gevangenen. Ik kwam toen aan het einde van de gang, gestopt door een zeer beveiligde, stalen deur. Codes en sloten overal. Ik plaatste mijn ID-pas tegen een slotsysteem en Lock Pad verscheen. Tijdens het intypen van de code keek ik naar de deur die voor me opende. Een andere gang, korter en slechts één cel was te zien. Ik liep naar binnen en begroette de politieagenten die voor een stalen deur stonden. De stalen deur had wat ijzeren tralies waar makkelijk doorheen was te zien. Er was een tafel te zien. Een tafel met daaraan een persoon... lang haar... klein... het zag eruit als een middelbare schoolmeisje. Waarom was ze zo beveiligd?

"Dit is mijn volgende patiënt?" vroeg ik een van de officieren, die knikte naar mijn vraag en opende de cel voor me. Ik liep langzaam door en keek naar het meisje van een kleine afstand. Hoewel het meisje geboeid was, zag ze er op de een of andere manier intimiderend uit. "Felicity?"

Het meisje keek op van de tafel, de helft van haar gezight verstopt achter haar lange haar, en donkergroene ogen die er doorheen priemden. "Dat is mevrouw Reid voor jou..."

"Als blikken konden moorden." Hoofdschuddend ging ik tegenover haar zitten. Felicity leek pissig toen ik dat zei. Ik pakte haar strafblad uit mijn handtas en legde het voor me neer.

"Inderdaad... Als blikken kunnen moorden..." sprak Felicity uit en verhief haar stem een ​​beetje. Het intimideerde me helemaal niet. Ik bedoel, wat kan een 15 jaar oud meisje doen? Hoewel er een reden moet zijn waarom ze in de gevangenis wordt gezet.

"Felicity, je bent beschuldigd van stelen, bedreigen, mensen gek te maken, zelfmoord gerelateerde activiteiten te laten plegen en ook... moord." En op dit moment sneed Felicity me hardhandig af.

"Ik heb die dingen niet gedaan! Ik ben onschuldig, verdomme!" Felicity schreeuwde het uit. Ze stond op vanuit haar stoel en sloeg haar handen hard op de tafel. Een ketting die haar tegenhield, hield haar terug van het op mij aflopen.

"Ga alsjeblieft zitten en vertel me waarom ik je zou moeten geloven?" Vroeg ik kalm en sloeg mijn armen over elkaar heen. Ik keek haar aan met een kalme uitdrukking en liet haar weten dat ik de neiging heb om te luisteren.

Felicity ging verrassend zitten en ademde diep uit. "Kijk, ik deed niets verkeerds, het was Jasmijn! Ik heb het iedereen verteld, maar niemand geloofde me! Alstublieft, ik ben hier het slachtoffer."

"Wie is deze Jasmijn, en ben je op enige manier met haar verbonden? Hoe kunnen we Jasmijn aan deze misdaden koppelen?" Vroeg ik, en pakte een notitieblok uit mijn handtas. Terwijl ze vertelde begon ik dingen op te schrijven.

"Het weeshuis.. Jasmijn en ik gingen door dezelfde rotzooi toen we daar zaten. Pestkoppen, mishandelingen, pijn ... elke fucking dag hetzelfde! Een van mijn laatste dagen in het weeshuis ..." Felicity slaakte een laag lachje, die escaleerde tot een gekke lach in 2 seconden. "Jasmijn werd gek, en deze ene nacht, op de slaapzaal ... ze maakte me wakker, ze was helemaal bebloed."

Toen sloeg de flashback van drie weken geleden haar. De nacht van de arrestatie...

"Jasmijn ... wat heb je gedaan? Waarom ben je verdomme zo bloederig!-" Ik schreeuwde half tegen haar en ze bedekte snel mijn mond, waardoor ik niet iedereen wakker maakte. Bloed stroomde langs mijn kaaklijn naar mijn kin, en druppelde op de grond. Uit afschuw duwde ik haar hand weg. "Wat heb je gedaan?"

Zonder enige woorden, alleen maar giechel, greep Jasmijn mijn hand en trok me de kamer uit. We liepen naar beneden en de keuken in. Lady Sharon lag op de grond, helemaal bebloed. Ze was duidelijk dood. Ik kon mijn lichaam niet bewegen toen ik het eenmaal zag. Een paar seconden later liep Jasmin naar de kast en pakte een vleesmes uit de la. Ze liep langzaam mijn kant op en gaf het aan mij.