1
#Bölüm Şarkısı:Emre Yıldırım-Gelmesende Beklerim#
10 Aralık 2014:
Biraz önce buz mavisi olan gözleri şimdi neredeyse laciverte dönmüştü. Kendisine ihanet eden herkesi öldürebilirdi. Bugün de yok ediş günlerinden biriydi anlaşılan. Önünde duran dudağı ve kaşı patladığı için yüzü kan içinde olan adama bakıp çarpık bir gülüş takındı.
Belindeki silahı ve cebindeki fotoğrafı eline aldı. Fotoğrafı adama gösterdi. Adam ne kadar canı yansada ağzından "Mavi!" tınısını çıkarabildi.
Önce adama sonra fotoğrafa baktı ve;
-Mavi... Güzel isim ama sevdiğine son kez bak ve ona ''elveda'' de.
Dedi. Sonra fotoğrafı cebine geri koydu. Elindeki silahın emniyetini açtı. Adamın sağ göğsüne nişan aldı ve tetiği çekti. Öldü sandığı adamın bağlı olduğu sandalyeye hızlı bir tekme savurdu. Daha sonra yanındaki adama buraları temizlemesini söyleyip eski ve bir o kadar da kirli depodan çıktı. Siyah arabasına doğru yöneldi. Arabaya binip oradan uzaklaştı...
***
9 Aralık 2017:
Dövüş derslerinin sonuna geldiğinde nişanlısını aradı ve kendisini spor kulübünden almasını istedi. Yarım saate yakın bir sürede kapıda kırmızı bir araba belirdi. Çantasını alarak arabaya ilerledi. Bindi ve yola koyuldular.
Pek fazla konuşmayı sevmezdi. Geçmişte, çok uzak değil yakın geçmişinde yaşadıklarından sonra tüm neşesi, ışığı sönmüş içine kapanmış ve suskunlaşmıştı. Sanki başkasının hayatını yaşıyormuş gibi hissediyordu.
Yol boyu şehrin ışıklarından azda olsa uzaklaştıkları için yıldızları izledi. Şehirden uzak ama modern bir eve yaklaştıklarında durdular. Nişanlısına teşekkür edip eve doğru ilerledi. Eve girer girmez direkt odasına sonra da duş almak için banyoya gitti. Sıcak suyun kollarına kendini bıraktığında istemsizce gözünden bir kaç damla suyla karıştı.
Banyodan çıktıktan sonra üstünü giyindi, telefonunu kapatıp yatağa fırlattı ve mutfağa gitti. Bir fincan sert kahve ile bahçeye bakan balkona çıktı. Ve düşünmeye başladı;
Yarın tam 3 yıl oluyordu. Başka birinin hayatını yaşayalı tam 3 yıl oluyordu. Onları, O'nu kaybedeli tam 3 yıl oluyordu. Art arda çok ağır kayıplar vermişti. Birlikte her şeyin üstesinden gelebileceği, her şeye birlikte göğüs gerebileceği iki insanı da kaybetmişti.
Birini tam 3 yıl önce. Diğerini ise ondan bir kaç hafta sonra...
Zaten kimsesizdi. Şimdi ise yapayalnızdı. Kendine, çevresine, dünyaya yabancılaşmıştı. Sanki nefes almıyordu da hala yaşıyor gibiydi...
-Bölüm Sonu-
