IceWolf (Nederlands)

Proloog

Ik schrijf dit boek gedeeltelijk voor mijn vriendin sacha, iemand die weet wat anders zijn is. En over wie niemand ooit dreigende teksten in het ijs heeft geschreven.

'Ik stem voor' zegt een jongensstem.

Het was donker in de muffe kamer. Er waren geen ramen of andere bronnen van licht behalve een paar zacht brandende olielampjes.

'Nee' zei een ijsberende jongen.

Door de olielampjes scheen er een ijzige gloed over zijn gezicht. Hij lette er niet op dat vele bewakers-ogen hem volgden.

'We moeten wel. Ik ben voor' zei een meisje.

Haar handen lagen netjes op de aangevreten houten tafel, dicht bij een grote blauwdruk die niet af te lezen viel.

'Nee' zei de ijsberende jongen.

Hij was volledig beheerst net als zijn stem. Een meisje die nog niet gesproken had keek hem na. Haar gezicht viel niet te lezen. In totaal zaten er 5 kinderen -tussen de 12 en 18 jaar - en een mevrouw met grijze plukken in haar kastanjebruine haar rond de tafel. Hoe lang duurt het nog voor hij zijn controle verliest?

'Ik ga mee. We hebben zowiezo maar een optie.' Zei een jongen.

Hij stond en leunde op een stoel waar een ander meisje in zat die veel op hem leek.

'Nee' zei de ijsberende jongen weer. Hij had zichzelf nog steeds onder controle.

De Grijsharige vrouw vroeg zich af hoe lang hij dat nog vol hield.

'Dat is niet waar Mc Readly.' Zei het meisje dat nog niet had gesproken.

Ze keek nors en in haar broek zaten meerdere gaten.

'Hoezo niet? Waarom zitten we anders hier? Hè ledlar?' Het meisje keek boos.

'Waarom moet jij me bij mijn achternaam noemen?'

'Waarom jij mij bij de mijne?'

De jongen en het meisje keken elkaar boos aan totdat grijsharig de stilte verbrak.

'Ja mervouw ledlar. Welke andere keuze is er dan?' Ze sprak fluisterend en hatend, en haar ogen vertelde het antwoord al. Het meisje keek grijsharig aan.

'Er zijn zoveel mogelijkheden. Het probleem is alleen dat die keuze voor ons gemaakt wordt mevrouw Havoc.' Zei de ijsberende jongen.

Ze keken elkaar aan.

De jongen was gestopt met ijsberen.

'precies wat ik wou zeggen.' Mompelde ledlar terwijl ze haar voeten op tafel legde en haar armen over elkaar sloeg.

De jongen liep langzaam naar de tafel toe. Mevrouw havoc grinnikte.

'Jullie weten goed wat jullie willen... alleen niet wat mogelijk is. Zie je.....' begon ze ' we zitten niet voor niets hiér. Jullie zijn niet voor niets hier en mijn soldaten zijn niet voor niets hier, meneer turner.' Zei ze -nog steeds met die hekserige kille fluisterstem.

De andere 3 kinderen keken verward naar het trio.

'Snappen jullie het nog steeds niet?!' Zei turner hard. 'Jullie hebben nu ingestemd op een groot experiment waar wij de slachtoffers van zijn! Hebben jullie dat wel door?!'

De kamer werd veel lichter door de verder opengedraaide olielampen. Turner had met een klap zijn handen op tafel geslagen. En hij bevond zich zo dicht bij havocs gezicht dat ze elkaars adem konden voelen. Het laden van pistolen en richters klonk als het slaan van een zweep

'Al zouden we een andere keuze maken het gaat toch wel gebeuren hè?' Zei mevrouw Ledlar.
'Eindelijk beginnen jullie het door te krijgen. Maar wees gerust het zal geen pijn doen dat beloof ik.' Havoc grinnikte weer