YANIK.

1.Bölüm

   Medyada Esin var..

   ***  2 saatlik Uykumdan babamın kapıyı kıracak gibi vurmasıyla uyandım. Saat kaçtı bilmiyorum ama en son babam denen adamı beklerken uyuya kalmıştım sanırım. Düşünmeyi bıraktım ve Kötü hislerimi de yanıma alıp Hemen kapıyı açmaya koştum. Endişeyle kapıyı açıyordum,açtığım sırada karşımda duran surat çok öfkeliydi. beni birden saçımdan sürüklemeye başladı artık alışmıştım vücudumun her yerinde morarıklar vardı ya zaten.

"B-baba artık dur" demiştim çünkü neredeyse bir saattir öldüresiye dövüyordu.

Kendimce düşündüm eğer..eğer biraz gücüm olsaydı hiç beklemez karşılık verirdim ama zaten fazlasıyla güçsüz değil miydi bu beden?
Sonra içimden yine aynı düşünceler geçti "gitmeliyim daha fazla buna dayanamam" sonuç ise yine cesaret edememden dolayı aynı  son.

Yüzüme daha sert bir tokat geldi. Birden öylece elleri  saçımın arasında durdu.. ne olacaktı acaba şimdi? Öldürse bari.yüzümü kaldırıp nefretle tepemde ki surata baktım.
Neden öyle bakıyordu..
Ne yapacaktı bu sefer?

Lütfen! Dedim lütfen Allah'ım al canımı.

Pisçe gülüyordu birden gözleri onca şeyden sonra tişörtümden açılan göğüslerime daldı.korkuyla açtım gözlerimi eğer aklımdan geçenleri yaparsa dayanamazdım kesinlikle dayanamazdım buna..

sonra yavaşça eğildi suratıma,anında çevirdim kafamı.çenemi sertçe tutup yüzüne yaklaştırdı. Tam o pis dudakları dudaklarıma deyecekti ki o sırada yan masada duran vazo dikkatimi çekti. hemen fark ettirmeden aldığım vazoyu babamın kafasına sert bir şekilde vurdum.

Babam yavaşça kenara yığılırken olabildiğince hızlı ayağa kalkıp ağlayarak düzelttim üzerimi sonra ise zaten hemen odama çıkıp hırkamı kaptığım gibi kendimi evden dışarı attım.

Koştum.
Koştum..
Koştum...
Sonra karşıma çıkan ilk  sokaktan döndüm.uzun ve dar olan bu sokağı yalnızca 1 sokak lambası aydınlatıyordu açıkçası tırsmıştım ama yürümeye devam ettim.

Bir süre sonra koşmanın etkisiyle nefes nefese kaldığım için durdum ama keşke durmasaydım..
Arkamdan gelen ses ile korkudan gözümden yaş geldi.
Bir insan nasıl bu kadar şanssız olabilirdi?

"şşşt güzelim" iğrenç ses sokakta yankılandı hızlı bir şekilde sokağın sonuna doğru koşmaya başladım Ama önümü kesen iki kişi ile öylece kalakalmıştım. içimden bir ses  "sonun geldi esin"  diyordu.tam arkama dönüp kaçacaktım ki az önce kaçtığım adam oradaydı ve şuan üçü birlikte üstüme geliyorlardı.birinin beni kolumdan tutup duvara çarpmasıyla gürültülü bir şekilde çığlık attım.
"  şşşt güzeğlim sadece biraz eğlenicez korkma"adamın dediği ile ağlamaya başladım bir yandan adama karşı koymaya çalışıp bir yandan da çığlık atıyordum.adamlardan biri  "hava çok sıcak deil mi ?" diyip tişörtümü yırtmaya başladı.

Issız sokakta çığlıklarımın arasına bir ses daha karışmıştı "kızı bırakın!" adamlar sesin geldiği yöne doğru dönerken beni tutan adamın kollarımı bırakması ile yere düştüm.duyduğum tek şey yumruk sesleriydi ve yumruk sesleri kesilmişti bana doğru gelen ayak sesleri ile kahramanıma baktım. sert bir yüz ifadesi vardı. beni düştüğüm yerden kaldırdı ve üzerimde sadece sütyenim olduğu için tişörtünü çıkarıp bana  giydirdi. İşte şuan düştüm ben bu kahramana.
"Evin nerede ufaklık?" dedi bense sesimin çıktığı kadarıyla konuştum "b-benim evim yok." önce biraz şaşırdı fakat hemen toparlandı. beni baştan aşşağıya süzdü .bir süre sustuktan sonra omzuma kolunu attı. "artık benimsin ufaklık." duyduğum son sözler bunlardı ve gözlerim kararmaya başlamıştı ama şu vardı ki ben kimsenin değildim.tamamen kararan gözlerim ile kendimi kahramanın kollarına bıraktım.

Biraz kısa oldu ama ilk bölüm olduğundan elimden bu kadar geldi...Umarım beğenirsiniz.

DEVAM EDECEK...