mission 101: straight to his heart .

b e g i n n i n g .

"I would like to personally thank, Min Summeo for helping me to solve the case of Kim Miles." I stood up, sinamahan ko si Namjoon sa harap at nakipag-shake hands. "Thank you!!!" nakangiting pasasalamat nito.

I'm so lucky na siya ang professor namin.

"Ang dadali lang naman kasi ng mga case na binibigay sakin ni Mr. Kim," sabi ko sabay tawa.

Napakamot siya sa batok niya at mahinang napatawa. "Wala naman kasing mahirap sayo," saad niya. Medyo napakunot-noo ako sa sinabi niya, pero agad ding tumawa.

"AHAHAHA! Hayst, Namjoon oppa!" sabi ko sabay tap ng likod niya.

"So, okay? Let's call it a day? Class dismissed!" sabi ni Namjoon sa mga co-member---agent ko. "At ikaw, Summeo, you come with me." seryosong baling niya sakin.

"Woopps, bakit?" tanong ko. Baka kasi bigyan na naman ako ng case nito. Minsan nga iniisip ko, may favoritism siya.

"Secret," natatawang sagot niya sakin.

"Hayst! Joonieeeee!" tinap niya 'yung shoulders ko.

"You suppose to call me 'oppa', not Joonie!" medyo naiinis na sabi niya sakin, pero alam ko namang matatawa siya at tama nga ako ng hinala. Natawa siya sa sarili niya.

Okay. I'm a secret agent. Naa-assigned sa mga case as you can see. Lahat sila mahirap, bilang lang sa kamay ko ang madali. I'm born to be one. 'Di ko na nakilala parents ko, simula nung bata pa ako, so someone helped me and that is the little version of Namjoon. His parents take care of me as their little member of the family. And apparently, Namjoon's dad is a owner of a Secret Training Agency for both sexuality. Dun ako tinuruan ng daddy niya as well siya, dun ko na rin siya naging ka-close ng sobra. Siya na kasi ang tumayong kuya sakin (pero, 'di ko feel a tawagin siyang kuya, AHAHAHA!). He was just 5 years old back then when he got me in front of their house and I was just 2 years old. Talagang magiging close kami.

But time comes, namatay na si Tito, namatay na ang appa niya. It's like we've lost our pounder and the half of their Training Agency. Matagal bago naka-move on si Eomma (Namjoon's mother, pero mother na rin ang turing ko sakanya) as well as Namjoon. Ginawa ko lahat ng makakaya ko, para mabawasan ang lungkot nila. I have to give back the help that Namjoon gave me.

Time comes, naging maayos na rin ang lahat. Bumalik na sa dati. Si Namjoon na ngayon ang may hawak ng company, siya na rin minsan ang nagtuturo sa mga bata or even to us, seniors. Magaling siyang magturo, I think, natutunan niya 'yun sa Daddy niya which is a pro when it comes to that thing. Sobrang higpit din niya minsan, lalo na pagdating sakin.

Minsan nga e, lalabas sana kaming dalawa, nagsuot ako ng palda na below the knees tapos naka-sweater, pero pinabalik niya ako sa bahay at pinagpalit ng damit. Suotin ko raw e, yung pants na binili niya sakin. Alam niyo 'yung feeling na 'yun? Nandun ka na nga at ready'ng ready na, pababalikin ka pa niya. Hayst. Pero, don't worry, natuloy naman 'yung lakad namin. Nilibre niya ako sa restaurant e.

"Summeo? Are you with me?" nagulat ako ng biglang magsalita si Namjoon sa gilid ko. Dinala lang naman niya ako sa cafe, hihi! May nanglibre na naman pala sakin.

"미안, hehe! Just thinking about something," natatawang sabi ko sakanya.

(Trans.: Sorry)

Kinuha niya 'yung frappe niya sa tapat niya at uminom. "You know what? I have something for you," napabaling ako sakanya, may kinuha siyang file sa tabi niya at binigay 'yun sakin.

"Okay? Ano na naman 'to, oppa? 'Di mo pa ba ako pagpapahingahin?" comment ko sakanya. Actually, 'di lang comment 'yun. Nagde-demand na ako.

"Hay, Summeo. Last na 'to, promise! Kapag na-solve mo 'to less than a year, papayagan kita ng 2-years leave, straight 'yun!" sabi niya sabay tawa.