Granica Kłamstw

Rozdział 1. Nie wracaj

Gdybym wtedy wiedziała, że jedno zlecenie nie dotyczy zdrady, tylko kłamstw, na których zbudowano całe moje życie, zamknęłabym tę teczkę od razu.

Nie przyjęłabym sprawy Amelii.
Nie założyłabym czerwonej sukienki.
Nie weszłabym do tamtego penthouse'u.

Nie wiedziałam, że to wszystko było ustawione dużo wcześniej.

I że karty rozdano wiele lat temu.

*****

Przeglądam papiery, które dostałam od Daniela, i już po kilku pierwszych stronach czuję, że coś w tej sprawie zgrzyta.

Nie dlatego, że dokumenty są niepełne. Wręcz przeciwnie.

Są zbyt kompletne.

Igor Blackwell patrzy na mnie ze zdjęcia dołączonego do akt jak człowiek, który nigdy w życiu nie musiał prosić o drugą szansę. Popularny biznesmen. Ulubieniec mediów. Ten typ mężczyzny, o którym piszą, że rozwalił rynek, że jest geniuszem i że wszystko, czego dotknie, zamienia się w złoto.

Ja widzę coś innego.

Problem.

I nazwisko, które wcale do niego nie pasuje.

Blackwell. O ironio, brzmi jak hasło do Wi-Fi w zbyt luksusowym hotelu.

Spoglądam jeszcze raz na napis i czuję ten znajomy zgrzyt pod skórą. Tę irytującą pewność, że to nie jest jego prawdziwe nazwisko. Pamiętam, że kiedyś nazywał się inaczej.

Nie pamiętam dokładnie jak.

Tamto nazwisko było starsze, cięższe, bardziej jego. Zawsze je przekręcałam, a Igor patrzył wtedy na mnie tym spokojnym, trochę rozbawionym wzrokiem, jakby kiedyś naprawdę miał mi to wypomnieć.

Prawie nikt nie zna jego prawdziwego nazwiska. Nawet Amelia, jego własna narzeczona, żyje z wersją stworzoną dla świata.

Kiedyś znałam go lepiej, niż powinnam.

Nasze rodziny przez pewien czas żyły zbyt blisko siebie. Wtedy widziałam tylko wspólne kolacje, ściszone rozmowy dorosłych i Igora, który pojawiał się obok mnie tak naturalnie, jakby zawsze miał tam być. Dopiero po latach zaczęłam rozumieć, że dzieci bardzo często bawią się pomiędzy sekretami rodziców.

Po jego wyjeździe wszystko zaczęło się sypać. Najpierw powoli, prawie niezauważalnie, a cztery lata później nie było już czego zbierać.

Najpierw straciłam ojca.

Potem mamę.

Zaciskam palce na krawędzi teczki trochę mocniej, niż powinnam. Papier ugina się pod naciskiem, a ja zmuszam się, żeby oddychać spokojnie. To tylko dokumenty. Tylko sprawa. Tylko nazwisko na wydruku.

Tylko przeszłość, która najwyraźniej nie zrozumiała, że nie ma prawa wracać.

Odganiam te myśli i spoglądam znów na dokumenty.

Blackwell Company International.

Nawet nazwa firmy brzmi jak coś wyciągniętego z katalogu luksusu.

Przesuwam palcem po kolejnych wydrukach. Spółki, powiązania, udziały, inwestycje, fundacje, kluby, wydarzenia branżowe. Wszystko poukładane, legalne i piękne. Za piękne.

W mojej pracy nauczyłam się jednego: kiedy coś wygląda nieskazitelnie, zwykle ktoś bardzo długo pilnował, żeby nikt nie zobaczył brudu pod spodem.

Po godzinie mam wrażenie, że znam jego aktualne życie lepiej, niż powinnam. Wiem, gdzie wychodzi, z kim pokazuje się publicznie, które miejsca należą do niego oficjalnie, a które tylko wyglądają, jakby nie należały.