The Lamp

Chapter One

"And the winner for best writer is...." Halos hindi ko na madama ang aking paghinga sa aking kaba. Hindi man ito ang kauna unahan kong makakatangap ng parangan ngunit hindi parin nawawala sakin ang pagiging kabado.

"Our new best writer is no other than, MR. Marcus Fernandez. For his novel The Darkness of Nightlights. Congratulations." Halos lahat at tumayo ang nagpapalakpakan habang ako ay naglalakad papunta sa entablado.

"Well Deserved! I read your novel it was worth to read. Congratulations once again." Sabi ng MC, habang tinatangap ko ang trophy. Lumapit ako sa mic upang mag bigay ng salita at pasasalamat.

"My friend once told me that the thing you really need in order to be a writer are not pen and papers, but light. Light that will give you sight, Light that will give you courage and light that will give you fears. Some of you already know that I was once a detective, but I gave up of my job in order to fulfill my dream and it is to be a writer. As I stand here and holding this trophy feels like all of the lights that I used are all worth it. I would like to take this change to give thanks to all of my readers, supporters, family and friends. Especially to my closest friend who taught me how to write. Once again thank you and have a good night South Korea."

Laht sila ay sinalubong ako ng napakalakas na palakpakan habang ako ay pababa ng entablado. Naririnig ko rin ang pagsasadula ng aking bagong nobela na Darkness of Nightlights. Sinalubong rin ako ng aking manager na tila mas natutuwa pa siya kaysa sa akin.

Natapos ang diwang ng maayos at masaya. Halos lahat ng mga manunulat at artista ay nagsiuwian na, kaya't umalis narin kami at dumiretso na kami sa isang hotel na aming pagtutuluyan. Habang kami ay bumabyahe papunta sa hotel ay hindi ko maiwasang mapangiti sa dahil sa aking natanggap na parangal.

"I told you, you will bag that award." Sabi sakin ng aking manager.

"I just can't believe that I won. James, you know there are lots of writers who are better than me. But still I won over them." Hindi ko mapigilan ang tuwa na aking nararamdaman.

"I think we should celebrate, how about wine pagdating natin sa hotel?"

"Sorry, but I think I should rest. Maaga pa uwi natin bukas. Maybe paguwi na natin tayo mag celebrate."

"Okay."

Sumandal ako upang magpahinga ng konti, ngunit hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako at paggising ko ay nasa hotel na kami.

"Sorry. I fell asleep." At lumabas na ako sa sasakyan.

"Let's talk tomorrow, and let's have fun tomorrow wala ka naman sigurong gagawin no?" Tanong ni James.

"Yeah, I think so. But for now matutulog na muna ulit ako."

"Okay. Sleep well." At naglakad na siya papunta sa kanyang kwarto.

Nang nakapasok ako sa aking kwarto ay nagpalit na agad ako ng damit at natulog.

"Be careful even lights has its own darkness too." Wika ng isang lalakeng naka itim. At sanaksak ako sa aking bandang tiyan.

Bigla akong na nagising sa takot ng aking nararamdaman. Tila bang parang totoo ang aking panaginip.

Tumingin ako sa orasan "5:32", kaya't hindi na ako natulog. Naglinis nalang ako ng aking katawan at nagbihis. Naisipan kong maglakad-lakad sa labas at magpahangin.

Habang naglalakad lakad ako sa labas, hindi ko maiwasang isipin ang aking napanaginipan. Hindi ko alam kung bakit parang totoo ang aking panaginip.