Benim Ol

1. Ailelerin birleşmesi.

Kylie'nin ağzından;

O günü çok iyi hatırlıyorum, annemin tekrar evleneceğini söylediği günü. Daha 10 yaşındaydım, bu nedenle bana hakaret gibi gelmişti. Neden tekrar evlenmek zorundaydı ki? Biz ona yetmiyor muyduk? Daha babamdan boşanalı da çok olmamıştı oysaki, illa bir kocası mı olması gerekiyordu? Bu evleneceği adamı da sevdiğini sanmıyordum ama neyse.

Henüz 10 yaşında olabilirdim, ama herşeyin farkındaydım. Zor bir durumdaydı,durumdaydık. Onu da anlıyorum bir bakıma, maddi açıdan karlı bir evliliğe ihtiyacı vardı. Ama yine de yedirememiştim işte. Bizim ona yetemediğimiz, ne olursa olsun kendini kurtarma ihtiyacı duymasını yedirememiştim. Oysaki ben, bizim bu küçük (ne küçük ama, 6 kişiydik) yuvamızla, bizimle mutlu olduğunu sanıyordum.

Tamam, belki bu konu üzerine fazla dramatik davranıyordum, ama hayatımın önemli bir noktasıydı. (Her açıdan..) Üç ablam ve abim her ne kadar uğraşsa da, beni bu evliliğe ısındıramamışlardı. Ama 10 yaşındaki kızı onaylamıyor diye, neden bütün planlarını bozsun benim biricik anneciğim, değil mi?

Gerçi böyle dediğime de bakmayın, severim ben annemi. Sadece onu fazla iyi tanıyorum, onun bu hayattaki tüm amaçlarını , hangi hareketi neden yaptığını. Sanırım biraz benziyoruz da, ne de olsa ,bana annesinin kızı derler. İltifat mı, hakaret mi , bilemem orasını tabii.

Aman, olan oldu. Bu da benim hayatımın trajedisi. Şu an 19 yaşındayım,ve her ne kadar göstermemeye çalışıp, aptalı oynasam da, göründüğümden daha olgunum. Sadece, hayatın bana fırtalabileceği şeyleri bildiğimden, fazla ciddiye almamaya çalışıyorum.

Her neyse, kısacık ailemden de bahsediyim. 6 kişiyiz demiştim, babam bizi terk etti. Eninde sonunda yapılması gereken şey de buydu zaten, hepimiz bıkmıştık o gece yükselen hakeret dolu sözlerden, çarpılan kapılardan. O yüzden içim rahat , onsuz daha iyiyiz, huzurluyuz.

Annem, en büyük kardeşimiz Rob,üç ablam; Kim, Kourtney, Khloe, ve en küçüğümüz ben. Aşırı severiz birbirimizi, tabi bunu sık göstermeyiz. Hani vıcık vıcık değiliz ama biliriz. Kopmayan bi bağımız var bizim, ne olursa olsun. En büyük korkum da buydu o zamanlar zaten ,ailemiz ikiye katlanınca yine böyle kalabilecek miydik? Ailelerin birleşmesi, bizim bağımızı genişletecek miydi? Onları başka bir aileyle paylaşacak olma duygusu bile, bu evliliğe hayır demek için en büyük sebepti.

Kendall'ın ağzından;

O günü çok iyi hatırlıyorum ,babamın tekrar evleneceğini söylediği günü. Daha babam cümlesini tamamlamadan ağlamaya başlamıştım.Kalbim kırıktı ve çok sinirlenmiştim. Tanımadığm bir yabancıya, bambaşka bir kadına anne dememden daha çok, annemin anısına nasıl böyle ihanet edebildiğine hayret etmiştim. Oysaki bana söz vermişti, bundan sonra sadece baba-kız olarak devam edecektik ,hayatımızda başka kimseye yer olmayacaktı.

Babam o sürtük, para avcısı kadına kurban gittiğinde 12 yaşındaydım. Tam ergenliğe başlangıcıma denk gelmişti, bak sen işe. Bu bahaneyle onlara çektirmedik bırakmamıştım ,her saniyem atar olmuştu. Benim de hayat felsefemi buna çevirmeselermiş o zaman!

Annem çok önce ölmemişti, daha anca 4 yıl olmuştu. Kanserden kaybetmiştik onu. Onun ölümü, ailemizin yıkılışı olmuştu. Herkes dağılmıştı.Bu olaydan sonra, 2 abim yabancı ülkeye, kendilerine hayat kurmaya gitti, acılarına çareyi herşeye yeniden başlayarak, bizi geride bırakarak buldular. Diğer iki kardeşim, 1 ablam, 1 abim; onlar da evlendiler, onlar da bizi bıraktı. Biliyorum, ailemiz tam bir facia,zaten onları çok da hatırlayamıyorum ya. Bilmem belki şimdi , aralarından ölüp giden bile vardır? Bizi aramayanı , bırakanı, unutanı ; yüzsüzlük gibi biz mi arayacaktık? Ne halleri varsa görsünler.

Her ne kadar onları tanıma fırsatım olmadıysa da, sinirlenmiştim aslında. Ama gittiklerinde değil, babam evlendiğinde sinirlenmiştim onlara. Kıskanmıştım, bir bakıma. Ben niye onlar gibi herşeyi geride bırakıp, kaçıp gidemiyordum ki sanki? Bu düğünü görmemek, orayı terketmek için neler vermezdim o zamanlar. Şimdi gülüyorum ya bazen, nerden nereye geldik..

Şimdi de 21 yaşındayım, babamla aramı da düzelttim. Yeni ailemle? Ha ha, bunun verilebilecek bir cevabı yok, çünkü ben de bilmiyorum. Olaylar karışık, ama sanırım onlara ısındım. Fazla önyargılıydım belki, evet. Ama açıkçası yaptığım hiçbir şeyden pişmanlık duymuyorum. Sonuna kadar da haklıydım aslında. Ağırlığımı ortaya koymuştum, yine olsa yine yaparım.

Garip olan tarafı ne biliyor musunuz? Öyle garip ki, ben bile bilmiyorum, kendime açıklayamıyorum.. Çünkü pişmanlık duymamamın tek nedeni bu değil.Belki bu dönemlerden geçmeseydik, onunla hiç tanışamayacaktım. Bundan daha büyük bir sebep, daha kötü bir sonuç bulamam.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hah hah ,yaptım mı yaptım .Bu hikayeyi de yazdım ya dfghjukujyht

Neyse inş seversiniz çünkü kurguda çok güzel şeyler var , ben ne yazcağımı unutmadan okuyun ki hemen yazıyım dfghjkıol

(yine mi dayanamayıp, hiçbir kitabım okunmadığı halde hikaye mi yayınladım ne)