Nine

°One

I stare at the scene in front of me. Mabilis ang tibok ng puso ko,nagpapawis ang mga palad ko. The pavement was cold against my skin and the noise was makes me want to close my eyes again.

People. Madaming tao ang naka palibot sa'kin. They're saying things that my aching head cannot understand.

"Excuse me." I felt that I was suddenly pulled up from someone behind. "Pagpasensyahan niyo na siya."

"Magiingat ka,iha." The crowd agreed to what the person said and left with some words telling me to be careful next time. Pagtapos nu'n ay nagsibalikan na sila sa mga gawain nila.

"Sa susunod wag ka nang hihiwalay sa'kin!" I turned around and saw a man who looks just a few years older than me. " Ano ba kasing nangyari?"

Hindi ko alam ang isasagot ko kaya tumitig lang ako sa kanya. It is not my first time to see humans, but it is my first time to be this close to one.

Matangkad, at may magandang hubog ng katawan para sa lalaki. Makinis ba ang balat nila?

"Ano ba? Wag mo nga hawakan yung mukha ko!" He slapped my hands away but smiled nevertheless. "Nagalala ako sayo. May masakit ba?"

My head stopped aching long ago and I felt no sores in my body so I shook my head. He nodded and grabbed me by the arm bago kami maglakad.

Tumingin ako sa paligid ko. I never knew that it would be like this down here, in this place. I am already aware about their technology pero hindi ko pa rin mapigilang mamangha.

Madaming mga tao ang naglalakad, may mga bahay at infrastrakturang bukas na kahit kakasikat palang ng araw. Parang naunahan nilang sumikat ang bilog nang liwanag.

"Umupo ka muna dito at mago-order ako." He said pagkapasok namin sa isang kainan. I obeyed and sat down. I was watching the people eat and chat happily when it hit me.

I fell from my home. Nandito ako ngayon kasama ang mga tao. Nasa lugar ako ng mga tao. Pinaliligiran ako ng mga tao. Wala akong kilala dito at imposibleng mamuhay ako ng magisa. Wala akong alam tungkol sa kanila.

Then I saw the man walked towards me holding a tray. Hindi ko siya kilala but it seems na kilala niya ako.

"Oh? Ba't ganyan ka makatingin? Para kang nakakita ng gwapo." He laugh loudly but it quickly died nung nakita niya na hindi ako tumawa. "Anong masakit? Dalhin na ba kita sa ospital?"

I smiled lightly to ease his panic. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Ganito ba lahat sila, mabait?

"Nicole, kanina ka pa nakatulala. Sabihin mo nga sa akin, may problema ba?"

I looked at him with my forehand creased,Nicole? Paano ito naging pangalan ko?

"Baka gutom lang yan. Kumain na tayo." I was glad at the change of his mood. Pero hindi ko pa alam kung anong nangyayari. "Alam mo, kung hindi lang kita kapatid matagal ko nang kinain yang magkain mo. Lumalamig na,oh."

Kumunot lalo ang noo ko.He asked again kung kakain ba ako and when I shook my head, dali-dali niyang kinuha ito at tuwang kumain.Wala akong alam sa mga nangyayari.

Kapatid? Pa'no ako magkakaroon ng kapatid dito sa mundo nila? Hindi nam--

Anarata, I suddenly remembered, is living as a different person in a different world. Ito nga siguro ang nangyari, pagbaba ko dito ay naging si Nicole ako ang kapatid ng lalaking nasa harapan ko.

"Salamat." He said after he burped. "Tara umuwi na tayo."