Godin van dag en nacht

Hoofdstuk 1: De instelling

"Mijn naam is Licy meneer, Licy blue." ik keek naar de man achter de balie. Zwart, kortgeknipt haar, scherpe kaaklijn en levendige ogen. Hij werkte hier graag blijkbaar maar niet door het interieur : zwarte stoelen, zwarte muren zwarte vloer en zelfs zwarte schilderijen. Hoe je alles nog kon zien door al dat zwart is me een raadsel. maar goed ik ben hier nu dus moet ik er het beste van maken nietwaar ?

De meneer -Smith,staat op zijn bordje- kijkt op en kijkt me aan. Hij zegt niets. Dan kijkt hij weer naar zijn computer en tikt dingen in. Ik kan niet zien wat hij tikt. Na een paar minuten zegt hij zonder op te kijken van zijn computer :" Miss, wilt u alsjeblieft weer gaan zitten, er komt zo iemand voor u. " Ik antwoord dat het goed is en en ga weer zitten.

En ik wacht en wacht.

Het is niet dat er veel volk is. Er is zelf niemand in deze wachtruimte en toch moet ik wachten. Op wat? Ik weet het niet het is alle sinds heel saai en ik ben hier ook alleen. Waarom heb ik niet een van mijn vriendinnen meegenomen ? Das ook waar ze zijn allemaal "bezet". Ze waren nog altijd kwaad dat ik had gelogen. Het was thans een klein leugentje, het ging erom da- "miss blue ?". Mijn gedachtegang werd onderbroken door een hoge stem.

Ongemerkt was er iemand binnengekomen in deze ruimte. Voor me zag ik een mevrouw met lang zwart haar netjes opgebonden, ze had een zwart broekpak aan, en zwarte hoge naaldhakken. ze had ook een klembord in haar handen. haar blik was streng en ik had de indruk dat ze me een blik toewierp van afgunst. Ze nam me mee door een deur naar een witte gang . De witte gang was een felle afwisseling achter al dat zwart. Ik kreeg vlekken voor mijn ogen maar ik moest snel doorlopen om haar te kunnen volgen. Op het einde van de gang opende de vrouw een deur. Achter de deur was een wit kantoor, wacht niet helemaal wit, alles was wit behalve de stoel voor het bureau.

De vrouw ging zitten achter haar bureau, maar ik bleef staan waar ik stond. ik was dan wel opgeroepen om naar hier te komen maar ik vertrouwde die vrouw voor geen haar. De vrouw kijkt naar mij en zegt " Wilt u alstublieft gaan zitten? We hebben veel te bespreken." Ik doe wat ze vraagt en ga zitten. De vrouw gaat verder :" zoals u al weet hebben we u een brief gestuurd als antwoord op uw brieven die een verzoek bevatten voor uw opname. Welnu we hebben uw verzoek behandelt en u bent aangenomen in onze instelling." opgelucht haal ik adem. Ik ben geselecteerd. "Maar u moet eerst een paar vragen beantwoorden voor ik u meeneem naar onze instelling. " Ik hou mijn adem in, hopelijk is het niet te persoonlijk wat ze vraagt, ik praat niet graag over mezelf.

De vrouw gaat verder:"Hebt u naast u familie veel vrienden?"Daar moest ik even over nadenken, maar ik kon maar op 2 vriendinnen komen: Emma en Olivia, maar ze waren allebei kwaad op mij. Ik nam een besluit. " Nee, geen een eigenlijk." De vrouw zwijgt een seconde en schrijft iets op en praat dan verder: " Gaat u naar school ?" Dat was een makkelijke vraag. " Nee, ik volg thuisonderwijs." De vrouw schrijft weer iets op en vraagt dan: " Hebt u persoonlijke bezittingen bij ?"Dat is een rare vraag, maar ok ik heb daar eigenlijk niet aan gedacht. " Nee, ik heb geen persoonlijke bezittingen bij me." De vrouw kijkt me zelf niet aan maar schrijft alleen dingen op."Laatste vraag : Hebt u een goede band met uw ouders?"

Ouch !! dat was een pijnlijke vraag, mijn ouders waren namelijk niet de beste ouders ever, daarom dat ik ook naar hier ben gekomen om een beter leven te krijgen. Maar wist deze mevrouw dat mijn ouders eigenlijk slechte ouders waren en dat ze me eigenlijk altijd in de steek lieten en dat ik voor mezelf moest zorgen? vast niet. Maar ik was onlangs verhuisd naar mijn oma, die was wel lief en zorgde goed voor me, maar dan kreeg ik die brief dat ik opgeroepen werd om naar hier te komen. Ik had die mails natuurlijk al een tijdje geleden verstuurd en ik wou niet meer gaan hiernaartoe, Maar volgens de regels van de vierde wet moeten alle personen man of vouw die opgeroepen worden verplicht gaan. Dus nu ben ik hier, met tegenzin.Mijn oma denkt dat ik nu aan het shoppen ben in het winkelcentrum van onze stad.- Atla, we zijn de een na grootste stad van Silverford. De grootste stad is Induna.- Mijn oma is een gerespecteerde vrouw in deze stad, iedereen kent haar, maar niemand weet van de situatie bij mij thuis, dat zou ook de reputatie van mijn oma om zeep helpen mocht het uitkomen dus hou ik mijn mond.

De lange stilte van mijn kant valt blijkbaar op want de vrouw kijkt op van haar papieren en kijkt me wantrouwend aan en stelt de vraag opnieuw." Hebt u een goede band met uw ouders?" Ik staar haar aan maar zeg niets, ik heb beloofd om te zwijgen over wat er thuis is gebeurd en ik ga het zeker niet zeggen aan deze mevrouw. Ik vertrouw haar voor geen haar en ik wil hier eigenlijk niet zijn. Ze moest iets gezien hebben in mijn ogen want ze kijkt me recht aan, zonder te knipperen. " Miss Blue als ik niet op u kan rekenen dat u mij alles verteld. Dan moet ik maatregelen nemen die u niet zo prettig zult vinden." Ze ziet vast de glimp van angst in mijn ogen want ze glimlacht en zegt." Voor de laatste keer hebt u een goede band met u ouders ?"

Ik heb verhalen gehoord over mensen die niet meewerken, daar komt ook mijn tegenzin vandaan om niet te gaan. Maar ik zal moeten antwoorden. " Nee ik heb geen goede band met mijn ouders." Opgelucht haal ik adem. Zo dat was eruit.

De vrouw lijkt tevredengesteld want ze kijkt naar haar papieren en schrijft iets op. Ze doet een bureaula open en haalt er iets uit. Ik kan niet zien wat het is. Ze staat recht van haar bureaustoel en wandelt tot ze naast me staat. Ik voel me niet veilig maar ik beweeg niet, ik kijk hoe ver het is naar de deur. Te ver, als ze iets doet dan kan ik de deur niet halen. De vrouw neemt mijn pols en doet me een bandje om, het past perfect, maar dan voel ik dat er iets prikt in mijn arm, ik kijk naar beneden en zie dat er iets uit de armband komt en me prikt.

Ik kijk paniekerig en vragend naar de vrouw. Ze knikt me rustig toe en zegt" Je niet verzetten is de beste manier en veroorzaakt de minste pijn." Ik luister niet naar wat ze zegt en schudt met mijn arm, maar het 'insect ?' blijft erop zitten.Ook als ik met mijn andere hand het probeer te pakken te krijgen om het eraf te trekken lukt dat niet want het prikt terug ! Ik start te schreeuwen en te gillen wanneer ik de pijngolf voel. " Wat is dat ?!" schreeuw ik naar de vrouw. "Wat gebeurt er ?!" De pijn in mijn arm neemt nog meer toe. Ik gil tot ik geen stem meer heb. Maar de pijn stopt niet en ik weet niet meer waar ik ben, alles wordt wazig en uiteindelijk heeft mijn lichaam het op en wordt alles zwart.

Ziezo dit is het eerste hoofdstuk. ik hoop dat je het interessant/leuk/tof/spannend vond. laat zeker een stem achter en zeg wat je van het eerste hoofdstuk vindt. Wat gebeurt er met haar ? Je komt het te weten in het 2de hoofdstuk !!