Diana was een echte vaderskind. Ze hield van haar vader, meer dan alles wat er bestaat. Diana was atletisch en sportief en rende samen met haar vader vele marathons. Ze was nog jong, maar ze was heel slim. Wiskunde was haar favoriete vak en daar was ze ook het beste in. Samen met haar vader loste ze ingewikkelde wiskunde problemen op.
Wat zij niet wist is dat haar vader lijdde aan een vreselijke ziekte. Hij had dag in, dag uit pijn maar deed altijd zijn best voor zijn kleine dochtertje. Maar toen ze dertien was, ging het mis.
Haar vaders hart stond abrupt stil, en hij werd opgenomen in het ziekenhuis. De vreselijke ziekte, kanker, had zich verspreid, verspreid naar zijn hart. Diana kwam huilend uit school, huilend naar het ziekenhuis, huilend aan het bed van haar vader. Een niet tegengehouden vreselijke pijn droeg ze mee.
Haar vader, zó fragiel, zo breekbaar aan tallen draadjes vast aan apparaatjes. Haar moeder, haar moeder had ze nooit gemogen. Haar moeder noemde haar een niet terug draaiende fout, een mislukking.
Minuten werden uren, uren werden dagen dagen werden maanden. Tijd, tijd was iets wat nooit stopte, iets wat zo veel effect had op de maatschappij, zo veel dingen gebaseerd op tijd. En de klok tikte door.
Diana was op school, toen de laatste hartslag van zijn vader zijn werk deed. Zijn lichaam had het opgegeven, zijn ziekte had gewonnen. Diana werd opgebeld en haar moeder vertelde haar het nieuws. Diana haar hart brak, ze viel uit een. Haar levensinspiratie, haar voorbeeld, haar rolmodel, dood? Op het begin geloofde ze het niet, maar de rouw en verdriet at haar op.
Ze pakte haar leven na een maand thuis zitten weer op, haar depressed life.
YOU ARE READING
Teared Down.
Teen Fiction"Diana!" riep Zach. "Asjeblieft, niet springen!" gilt hij en de tranen lopen langs mijn wangen. Ik huil met lange uithalen. "Ik ben het leven niet meer waard, ik geef op Zach" huil ik zacht. "Denk aan de mensen die je achterlaat, er houden mensen va...
