How Would You Feel

~1~

Het begint allemaal op de dag dat ik met mijn moeder een dagje naar Amsterdam ga. Op het station kopen we Starbucks en dan gaan we gezellig wandelen langs de grachten en over de bruggetjes. Het toeristische stuk hebben we al zo vaak gezien, dus lopen we via zijstraatjes naar een ander stuk van de hoofdstad. Eigenlijk is dit nog veel mooier. Ook hier zijn grachtenpandjes, maar dan zonder de chinezen die alles bekijken via hun fotocamera. Ook zijn er een hele hoop cafétjes. We gaan naar binnen in een café met bruin leren bankjes en donker houten tafeltjes. Het ziet er knus en gezellig uit. Als we aan een tafeltje zitten komt er al snel een serveerster. "Hello, what would you like to drink?" Ah. Blijkbaar zijn we nog niet ver genoeg van de toeristen om gewoon in het Nederlands aangesproken te worden. Mijn moeder bestelt thee en ik ijsthee. Terwijl we wachten op ons drinken kijk ik rond in het café. Wij zitten links tegen de muur, ik op de bank, mijn moeder op een stoel. Rechts bij de raam zit een stelletje dat elkaar intens zit aan te staren. Hoe langer ik naar ze blijf kijken hoe aparter ik ze vind. Ze hebben nog geen één keer geknipperd. Aan het tafeltje schuin naast hun zitten twee vrouwen die om de twee minuten in een kei harde schaterlach uitbarsten. Ik denk eerst dat dat iedereen is in het cafétje, maar dan zie ik in de hoek nog twee mannen zitten. Ik schat ze begin 20. De ene man is zo goed als kaal en de andere heeft zwart haar, maar je ziet duidelijk dat het geverfd is. Als de jongen met zwart haar mijn kant op kijkt krijg ik een mini hartverzakking. Zijn gezicht lijkt echt sprekend op dat van Ed Sheeran. De jongen ziet dat ik naar hem kijk, dus hij zwaait. Ik zwaai een beetje overdonderd terug en draai mijn hoofd weg omdat ik geen debiel wil lijken die zomaar vreemden aan gaat staren. Ik krijg maar niet uit mijn hoofd dat die jongen echt te veel op Ed Sheeran lijkt.

Het meisje komt ons drinken brengen, dus ik laat mijn gedachtes gaan. Ik klets met mijn moeder over van alles en nog wat terwijl ik van mijn ijsthee nip en zij zachtjes in haar thee blaast. Het gesprek valt langzaam stil en ik kijk weer richting de zwartharige jongen. Hij kijkt al mijn kant op. Het kan gewoon niet anders. Hij moet wel Ed Sheeran zijn. Zijn hoofd..., gewoon precies hetzelfde. Ik moet het weten. Ik zeg tegen mijn moeder, die Ed Sheeran wel kent door mijn obsessie, "Zie je die jongen daar, met dat zwarte haar?" ze kijkt in zijn richting. "Niet op zijn haar letten, alleen op het gezicht. Lijkt hij op Ed Sheeran?" ze kijkt even aandachtig en dan zie ik een lichtje bij haar branden. "Nou, nu je het zegt... Wel een beetje eigenlijk." "Ja maar een beetje, of genoeg om te vragen of hij Ed Sheeran is?" mijn moeder kijkt me aan met een gezicht van dat durf je toch niet, en zegt "Hij lijkt er wel erg op ja. Als je het wil weten moet je het gewoon vragen." Ik zucht. Hier heb ik toch niks aan. Wel vragen? Niet vragen? Als hij het niet is sta ik echt knal voorschut. En als hij het wel is, weet ik ook niet wat ik moet doen of zeggen, dus sta ik alsnog voorschut. En moet ik dat dan in het Engels of Nederlands vragen? Maar ik wil het gewoon weten, anders zal ik mijn hele leven spijt hebben dat ik het niet gevraagd heb. Dus sta ik tegen al mijn bange gewoontes in op en stap op de twee jongens af.

"He- hello, can I ask you something?" mijn Engels is niet erg slecht, maar ik sta te trillen op mijn benen. "Sure." Antwoord de Ed Sheeran jongen lachend. Geen idee waarom hij lacht. Vind hij dit grappig? Lacht ie me uit? Of is het om onze aanstaar momentjes? Zelfverzekerder dan net, omdat ik al een keer positief antwoord heb gehad vraag ik "Are you Ed Sheeran?" Zo. Dat is eruit. De glimlach op het gezicht van de jongen vervaagt even, alsof hij deze vraag niet verwacht had, maar is snel weer terug. Hij kijkt even naar de andere jongen, van wie ik aanneem dat het zijn vriend is, en antwoord dan: "Jep. That's me." Ik voel mijn gezicht en eigenlijk mijn hele lichaam veranderen van 'zenuwachtig' naar 'extreem bang/hyper/trots/blij/nog zenuwachtiger'. Alles in mijn hoofd schreeuwt "YES Oh My God ik heb Ed Fucking Sheeran ontmoet – en ben hem nog steeds aan het ontmoeten!" maar mijn gezicht zegt geloof ik alleen maar het OMG stuk. "Uuhm, girl, are you okay?" vraagt de vriend van Ed. Als ik door heb dat hij tegen mij praat antwoord ik "Ja, uhm yes I think so." "Do you live in the Netherlands?" vraagt Ed. "Yes I live in Eindhoven. That's in the south of the Netherlands." "Do you like Eindouvun?" grinnikend om zijn uitspraak en blij door zijn interesse voor zomaar een random fan antwoord ik; "Yes! It's a pretty cool city. Lots of shops to go shopping, and the lamp is invented there. Guess you didn't know that?" ik sta een beetje awkward naast hun tafeltje, dus vraag ik ook maar of ik kan gaan zitten. "Sure." dus ik ga zitten. Ik zit hier nu aan dezelfde tafel als Ed Sheeran. Zomaar ergens in een buitenwijkje van Amsterdam. "So, do you enjoy Holland? You're not here for a gig, I would have known that..." Hij glimlacht het uber schattige glimlachje waar ik lang geleden verliefd op ben geworden. Ik kijk snel even naar mijn moeder die een nieuwe thee voor haar op tafel heeft staan en over haar telefoon naar ons kijkt. "Well, this may sound crazy, but artists also have holiday. As you might know, I currently have a sabbatical, so I'm traveling undercover," hij raakt even zijn zwarte haar aan, "through Europe. I really enjoy the Netherlands. People are kind here, and they speak very good English..." Op een gegeven moment verdwijnt bij mij het bewustzijn dat ik tegen Ed Sheeran zit te praten en wordt hij gewoon een grappige, gezellige jongen waar ik een leuk gesprek mee heb. Ik heb geen idee hoelang we zitten te kletsen, maar dan zegt zijn vriend die Stuart, zijn manager, blijkt te zijn "Hey Ed, we should go. It's almost three o'clock. We have an appointment." Ed kijkt me overdreven zielig aan waardoor ik moet lachen en knikt ja. Stuart heeft blijkbaar al betaalt. Ze staan op, dus ik ook. Ed steekt zijn hand uit, die ik maar al te graag aanneem, "I loved meeting you. Goodbye and have fun in Eindouven." Ik grinnik en vind het lief dat hij heeft onthouden dat ik uit Eindhoven kom. "Thank you. I hope you enjoy Holland for the rest of your holiday. Goodbye!" Ik vind het echt verschrikkelijk om afscheid van hem te nemen. Het was gewoon heel gezellig. Ze lopen het cafétje uit en ik staar ze na. Ik hoor mijn moeder zeggen dat wij ook maar beter kunnen gaan als we verder nog iets van Amsterdam willen zien. Het klinkt gelukkig niet onaardig. Ze vindt niet dat ik haar dagje Amsterdam heb verpest. Ze gunt mij dit, omdat ze weet hoe fan ik ben van Ed.

De rest van de dag is geweldig. Ik zit in een soort roes van geluk, alles is leuk, alles is mooi en geweldig. 's Avonds in bed verdwijnt de roes en val ik moe in slaap. Na de dag dat ik Ed Fucking Sheeran heb ontmoet.

Hé, kei leuk dat je dit leest! Ik schrijf nog niet zo heel lang, dus tips over schrijfstijl enzo zijn meer dan welkom! Verder ga ik niks zeggen over updates, ik schijf als ik er zin in heb😄 Deel 2 is in ieder geval al in de maak, dus tot snel!