İÇİMDEKİ ÇOCUK

İçimdeki Çocuk -Bölüm 1

Uyanmak farklıydı.Bugün kesinlikle her zamankinden tuhaf olan şeyler vardı.Bunu gözlerimi açtığım ilk anda sezinleyebilmiştim.Başımın zonklamasını beklerdim çünkü dün geceye dair en son hatırladığım vücudumun yorgunluğuna ek olarak başıma eşlik eden şiddetli de bir ağrıydı.Kendimi oldukça iyi hissediyordum.Aslında iyiden de iyiydi.Hani çocukken her zaman üzerimize bir anda değmesini dilediğimiz sihirli değneklerimizin olduğunu hayal ederiz ya.Sanırım uykumdayken bana olan da tam olarak buydu.Kollarım,bacaklarım ve hatta tüm bedenim beni şaşırtan derecede dinamik ve hafiftiler.Hala gözlerimi sabitlemiş olduğum tepemdeki tavana bakıyor ve işte o anda tam da bunları düşünüyordum.Sonrasında hemen ardından dün geceye dair o en son yaşadıklarım üşüştü zihnime ve gözlerimin fal taşı gibi açılması uzun sürmedi.Aman Allahım? Biz neler yapmıştık böyle.Alalacele bedenimin bana uygulamam üzere emrettiği komutu yerine getirerek aniden yatağımda yan döndüm ve kontrol ettim.Boştu.Doğrulup otururken zihnim bana dün akşam olanları,eşimle aramızdaki o kötü tartışma sahnesini,tekrar tekrar yaşatıyordu.Üzgün olduğum zamanlarda çok defalar kendimi sakinleştirmek üzere yaptığım gibi bir kez daha dizlerimi göğsüme çekmek istedim.Fakat o da ne? Bacaklarım en son hatırladığımdan oldukça farklı olmalılardı.Vücudumu görmek üzere başımı aşağıya eğdim ve işte o an gerçeklerle yüzleştim.

Cennete gidiyorum.Öldüm ve cennete gidiyorum değil mi? Bacaklarım en son hatırladığımın aksine oldukça küçüktüler ve hatta miniktiler.Ardından gözlerim tüm vücudumu incelemek üzere harekete geçti.Ellerim,kollarım,karnım hepsi ama hepsi çok küçüktü.Hayır bu ben değildim.Kesinlikle değildim.Kalbim gögüs kafesimden fırlayacak oldu.Güm güm atışlarını boğazımda,ensemde,şakaklarımda hissedebiliyordum.Kesinlikle değildim.Kendimi koşarak neler olup bittiğini anlayabilmeyi tüm kalbimle umarak dolabımdaki aynanın önüne attım.