Hidden city of vampires

Het begin, eeuwen geleden

Vader werd wanhopig van hen, ze hadden altijd ruzie over van alles en nog wat maar meestal over wat het beste was voor het familie bedrijf. Elena op de bank en had zichzelf in het uiterste hoekje gedrukt, nog maar een aantal minuten geleden had geprobeerd de ruzie tussen hen te sussen. Aan de woordenwisseling tussen haar oudere broers had ze al gehoord dat het weer zou escaleren en ze wilde dat niet, ze hield van hen beide maar samen waren ze echt onmogelijk. Zodra ze haar mond had willen openen had Alec, de oudste, haar geduwd waardoor ze achterover op de bank was gevallen.

"Bemoei je er niet mee" had hij gesist en aan zijn ogen kon ze zien dat het menens was.

Ze had dus haar mond gehouden en was op de bank blijven zitten, zichzelf geprobeerd zo onzichtbaar mogelijk te maken. Haar rechterhand ging onwillekeurig naar haar wang, waar de blauwe plek in de vorm van de hand van Alec nu pas aan het vervagen was. Voor het eerst was ze voor zichzelf opgekomen en had ze hem ronduit gezegd dat ze niet wilde dat hij haar huwelijk zou regelen. Als antwoord had hij haar zo hard in het gezicht geslagen dat haar lip was gebarsten en ze zijdelings op de vloer was beland. Om te voorkomen dat Dimitri en hij ruzie om haar zouden krijgen en om te voorkomen dat vader het te weten kwam, was ze een week in bed gebleven. Vandaag was ze voor het eerst eruit gekomen, vader, Alec en Dimitri zouden bij het bedrijf moeten zijn. Wat had ze zich vergist, Dimitri was thuisgebleven om haar niet alleen te laten. Ze was hem tegenkomen in deze kamer voordat ze zich kon omdraaiden had hij de vervagende blauwe plek gezien, onmiddellijk wist hij hoe ze eraan was gekomen. Woedend had hij naast haar gezeten en gewacht totdat Alec terug kwam, helaas voor haar was vader achtergebleven, hij had nog een afspraak met iemand.

Ze gilde het uit toen ze zag hoe Dimitri de eerste klap uitdeelde en Alec een bloedneus sloeg. Alec altijd al de sterkere van de twee geweest viel niet eens op de grond, maar sloeg hard terug, Dimitri viel wel op de grond kreunend van de pijn.

"Hou op, Alec. Laat hem met rust" ze sprong op en greep Alec bij zijn arm. Ze voelde de spieren van zijn arm door de stof heen bewegen. Hij keek haar minachtend aan, bewoog zijn arm hardhandig naar achteren en duwde haar terug op de bank wat een gil aan haar lippen ontlokte. In zijn blauwe ogen las ze de razernij die langzamerhand de overhand over hem kreeg en ze voelde dat haar nekharen overeind gingen staan. Dimitri doemde achter hem op en ze riep tegen Dimitri dat hij moest stoppen. Alec draaide zich terug naar Dimitri om slechts zijn vuist tegen te komen die hem vol op de kin raakte, waardoor hij bovenop haar belandde en zijn bloed haar witte jurk besmeurde. Hij duwde zich van haar af en sprong met zijn gehele gewicht boven op Dimitri.

"WAT GEBEURT HIER?"

De stem van vader bulderde door de kamer heen. Opgelucht keek ze naar hem en smeekte hem om de ruzie te laten ophouden.

"OPHOUDEN ALLEBEI"

Alec en Dimitiri lieten elkaar los en stonden op, elkaar nog steeds woest aankijkend. Vader stak een tirade af over hoe onverantwoord het was dat twee broers met elkaar op de vuist gingen. Ze moesten eens volwassen worden en zich gedragen als kerels.

"Elena, ga naar je kamer"

Gehoorzaam stond Elena op, ze wierp een trieste blik op haar beide broers van wie ze ondanks alles hield, wilde langs haar vader lopen, maar werd tegengehouden toen hij haar onderarm vastpakte. Hij pakte haar kin en draaide haar gezicht naar hem toe.

"Wie heeft dat gedaan?"

Elena sloeg haar ogen neer, haar onderlip trilde, ze wilde Alec niet verraden, maar vermoedde dat haar vader het wel had geraden.

"Ga"

Hij liet haar los en ze rende bijna de salon uit.

Dimitri zag de blik die Elena hen wierp en hij ging door zijn ziel heen. Hoe kon die klootzak van een Alec haar dat aan doen? Hij kookte van woede, als vader niet tussenbeide was gekomen had hij hem vermoord of Alec hem, dat wist hij niet. Maar hij zou niet zonder gevecht onder gaan.