We met in the wrong time - (Justin Drew Bieber Fanfiction)

I

Alexis' POV.

Ik word wakker door de zonnestraal die recht in mijn ogen schijnt en heb meteen spijt dat ik mijn ogen heb geopend. Ik zucht diep en sta op, ik voel de ergernis nu al en ik ben nog niet eens een minuut wakker. Ik wrijf door mijn ogen en kijk om me heen. Er liggen kleren en lege snoepverpakkingen op de grond. Ik ben te lui om het op te ruimen, en mijn oom en tante mogen niet op mijn kamer komen.

Ik woon sinds een paar maanden hier, en ik ben nog steeds niet gewend. Ik vind het hier niet leuk, en wil hier zo weinig mogelijk zijn. Eigenlijk helemaal niet zelfs. Maar dat kan niet.. Ik kijk naar mezelf in de spiegel, maar kijk al snel weg als ik een traan over mijn wang zie rollen. Ik maak me altijd verdrietig door mijn eigen gedachtes.

Iets voor ik hier ben komen wonen is mijn moeder overleden aan kanker. Ze was mijn beste vriendin en ik kon alles bij haar kwijt. Ik ben er ook nog steeds niet over heen, wat ook niet gek is denk ik. Ik ben daarna dus hier komen wonen, bij de zus van mijn moeder. Waarom ik niet bij mijn vader ben gaan wonen? Hij is een klootzak. Hij heeft me vroeger mishandeld, en zodra mijn moeder daarachter kwam zijn we ook meteen uit huis weg gegaan. Ze heeft altijd voor mij gekozen en ze was de persoon waar ik het meeste van hield. Die persoon is in een keer weggerukt uit mijn leven, en laat me je vertellen; er dit niks meer pijn dan dat.

Ik wrijf kwaad door mijn ogen en trek een broek en een topje aan. Daarover doe ik een hoodie, ik heb geen zin om een jas aan te doen dus dit moet wel goed zijn. Ik loop naar beneden en glimlach klein terug naar mijn tante, die me goedemorgen zegt. Al is het inmiddels 3 uur smiddags, maar dat ze het blijft proberen is lief. 

Ik heb genoeg ruzie met mijn oom en tante, maar al is het nog mijn fout, ik kom er mee weg. Uiteindelijk zegt mijn tante dat het haar spijt, en schuift het op "dat ik er nog niet overheen ben". Ze heeft er ook al vaak genoeg ruzie over gehad met mijn oom, dat heb ik al gehoord. Niet dat het mij echt interesseert, ik heb nooit echt een band met ze gehad. Met niemand eigenlijk. Houden van komt sinds de dood van mijn moeder niet meer voor in mijn woordenboek.

Ik trek mijn schoenen aan en pak mijn skateboard uit de gang mee. Ik trek de deur achter me dicht en skate naar het park waar ik altijd ben. Soms zijn er wat van mijn vrienden, en dan chillen we samen. Maar het liefste ben ik alleen. Dan kan ik doen wat ik wil en hoef ik ook geen rekening te houden met andere die vinden dat ik in hun 'zone' ben. Like that makes sense.

Ik begin wat te skaten en na een tijdje ga ik op de rand van de halfpipe zitten. Ik zucht, het is warmer dan ik dacht.. Ik trek mijn hoodie uit en op dat moment hoor ik achter me iemand fluiten. Ik rol met mijn ogen en draai me fronsend om. Ik kijk waar het geluid vanaf komt, en op dat moment zie ik nog net een jongen die ergens naar binnen gaat. Als onze ogen elkaar ontmoeten geeft hij me een knipoog en loopt naar binnen. What the hell?