Morphemia

Chapter 10: Mission Starts Here

Natapos na rin ang one week at umabot na ulit ng Friday. Ngayong umaga ay nasa cafeteria ako para bumili ng aking almusal. Nang nakabili na ako ng makakain ay nagsimula na akong maghanap ng pwesto. Habang naghahanap ako ng table, may napansin ako na may kumakaway sa akin.

Mga nasa 60's ang edad ng lalaking kumakaway sa akin na hindi ko siya kilala. Meron siyang maitim na may konting puti sa kanyang buhok, at nakasuot ng makapal na salamin.

Nakatingin lang ako sa kanya, at napansin ko na bigla niya akong niyaya na umupo sa kanyang table. Tumingin muna ako sa paligid kung may ibang tao sa tabi ko, pero wala ng iba ang nakatayo sa aking pwesto. Ako talaga ang tinutukoy niya kaya lumapit na lang ako sa kanyang table.

Pagkalapit ko sa kanya ay umupo na ako, at nakita ko na binigyan niya ako ng isang matamis na ngiti. Binalik ko rin sa kanya ang ginawa niya, at nagsimula na akong kumain ng aking binili. Habang kumakain nang tahimik sa table ay nagsalita sa akin ang matandang lalaki habang sinubo niya ang isang slice na cake.

"Hija, nagpapasalamat ako na sinamahan mo kong kumain sa table." tuwang sabi niya sa akin.

"Wala po 'yun." sabi ko sa kanya at ngumiti ako sa harapan niya.

"Ano pala ang pangalan mo, Hija?" tanong niya sa akin, at sumubo siya sa cake niya.

Noong una, parang ayokong sabihin sa kanya ang pangalan ko, para kasing mahirap pagkatiwalaan ang kasama ko ngayon sa table. Hindi ko lang alam kung isa siyang teacher na nagtatrabaho sa Morphemia, o posible rin na espiya siya na nagkakalat ng impormasyon sa Triste at sa ibang lugar.

Napag-isipan ko na lang na sabihin ko ang aking pangalan, sinabi kasi ng aking kutob na mabait naman ang kasama ko ngayon. At saka, parang wala naman akong galang kung hindi ko sasagutin ang tanong niya.

"Xiu po," sagot ko sa kanya, at uminom ako sa hot chocolate na inorder ko.

"Xiu, ano sa tingin mo sa academy na ito? Maganda ba ang academy?" tanong niya sa akin at uminom siya sa kanyang kape. Nagtataka lang ako kung bakit niya natanong sa akin tungkol dito, baka alam na niya na new student ako rito.

"Maganda po ang academy dahil high tech. po ang mga gamit nila, maayos rin ang kanilang mga facilities, at magagaling magturo ang mga teachers dito. Ang problema lang po ay ang mga estudyante sa loob ng academy na ito." paliwanag ko sa kanya, at kinagat ko ang sandwich na binili ko kanina.

"Bakit mo nasabi?" tanong niya sa akin at humigop siya sa kanyang kape.

"Sorry po kung nakaka-offend ang sasabihin ko, pero karamihan sa mga nakikita kong estudyante ay hindi maganda ang kanilang ugali. Puro kasi ang iniisip nila ay ang kanilang sarili para umakyat sila sa mataas na ranking, at makuha ang gusto nila. Maganda sana ang hiling nila pero nagiging makasarili na sila. Mas maganda po kung magtulong-tulong na lang sila, imbis na mag-away sa isa't isa. Wala po kasing mangyayari kapag ganoon ang kanilang sitwasyon. Mas maayos rin kung magkaroon na lang sila ng mga kaibigan dito, dahil sila ang mga taong nagpapasaya at magbibigay ng suporta sa iyo kapag may problema ka." paliwanag ko sa kanya sa aking sagot, at seryoso lang ang kanyang mukha ngayon.

"Okay na narinig ko ang side mo, ang honest ng sagot mo sa akin." ngiting sabi niya, at uminom ulit siya sa kanyang mainit na kape.

Hindi ko lang alam kung bakit kailangan kong magpaliwanag ng sagot sa kanya nang seryoso. Parang isang matinding interview ang nakuha ko mula sa kanya. Siguro, ayoko lang maging plastic sa mga tao na nakakausap ko sa paligid, mas mahirap kasi kung hindi ako magsasabi ng totoo sa kanila.

May napapansin lang akong kakaiba sa taong kausap ko na hindi ko masabi kung ano. Ang gaan kasi ng pakiramdam ko nang bigla akong nag-open up sa kanya, parang may super powers siyang hawak. Na-curious tuloy ako kung ano talaga ang papel niya sa academy.