verona

prologue

Bana "eve dön" dediğinde anladım, hayatımda bildiğim tek aşk, burada benim Verona'mda.

.ೃ࿐

Daha önce hiçbir sessizlik beni bu kadar rahatsız etmemişti.

Gözlerim bir noktaya kenetlenmiş, bedenim en ufak bir harekete bile karşı koyuyordu. Gitarımın telleri üzerinde saniyeler önce delice dans eden parmaklarım şimdi oldukları yere mühürlenmişti. Sanki biri zamanı tam o anda durdurmuş, benim de o durmuş dünyanın içinde nefes almama bile izin vermemişti.

Az önce kulaklarımı sağır eden o gürültü, binlerce insanın adımı haykıran sesi, birbirine karışan çığlıklar, sahnenin kenarından üzerime yağan ışıklar, amfilerden yükselen basın göğsümü titreten uğultusu bir anda sahneden çekilip gitmişti. Spotların altında duran ben, kalabalığın ortasında tek başıma kalmış gibi, nefes almayı bile unutmuş bir heykel gibi dikiliyordum.

Göğsümün içinde ritmini hiç şaşırmayan kalbim, alkışlara alışkın o inatçı organ, şimdi delicesine çarpıyordu; her atışta kaburgalarıma çarpıp adını fısıldıyordu. Nefesim göğsümde takılı kalmıştı, versem her şey dağılacak, tutsam içimde bir şeyler parçalanacaktı.

Sahnenin ortasında, elimde gitarımla, notaları konuşturmam gereken benken sustum. Çünkü geçmiş, en acı notasıyla tam karşıma dikilmişti.

Onu gördüm. Kalabalığın tam ortasında. Yıllar önce hayatımdan çıktığı gün, bir daha asla karşıma çıkmayacağına kendimi inandırdığım adamı.

Onu kalabalığın içinde gördüğüm an zaman büküldü, sesler boğuklaştı, alkışlar uzak bir denizin dip gürültüsüne dönüştü. Dünya yalnızca bakışlarımızın arasındaki o ince, keskin çizgiden ibaret kaldı.

Yüzlerce, binlerce insanın arasından yalnızca o seçiliyordu. Bütün salon karanlığa gömülmüş, sahnenin üzerindeki tek ışık yıllar sonra yeniden bulduğum o yüzün üzerine düşmüştü.

Göz göze geldiğimiz o saniye, yıllar bir rüzgar gibi aramızdan geçip gitti. Bedenim onu hatırlamanın ağırlığıyla taş kesilmişti. Her akorun altında sakladığım anılar birer birer yüzeye çıktı; gülüşü, bakışları, omzuma bıraktığı başının sıcaklığı, ayrılığın içimde bıraktığı o keskin acı... Hepsi aynı anda içime çöktü.

Bir saniye önce karşımdaki kalabalığın önünde gitar çalan bir müzisyendim. Bir saniye sonra ise yıllar önce onun yanında uyuyakalan, sabahları gözlerini açtığında ilk gördüğü yüz olmak için yaşayan, ayrıldığımız gece onun arkasından kapı kapanırken kalbinin bir parçasını da o kapının ardında bırakan o çocuktum.

O ise sadece bakıyordu. Yokluğuna yazdığım, acısına, onsuzluğa yazdığım bütün şarkıları ben çalarken, o kalabalığın içinden gözlerimin en içine bakıyordu.

Her nota ona ait bir sırrı fısıldıyor, her söz yıllar önce yarım bıraktığımız cümleleri tamamlıyordu. Parmaklarım tellerin üzerinde gezinirken bile aslında onun adını okşuyordu. Amfilerden taşan o sert tını herkesin kulağına çarpıyordu belki ama asıl yerini yalnızca onun gözlerinde buluyordu.

Onu kaybettiğim gece susturduğum kalbim, yıllar sonra ilk kez yeniden ses çıkarıyordu ve ben, o sesi herkesten, hatta beni benden daha iyi tanıyan o adamdan bile sakladım.

-

exes to lovers
rockstar omega jeongguk
alfa taehyung
omegaverse

toptae × bottomjk

.ೃ࿐

merhaba!!

benim wildflower ficimi çoğunuz biliyorsunuz büyük ihtimalle ilk tutan ficim idi ve ben tam bir mal olduğum için onu hem burdan hem de pfd'ini silmiştim sonra pişman olduğumda artık çok geçti

son birkaç aydır wf özlemimden yanıp tutuşuyorum resmen o yüzden yeniden yazmaya karar verdim ve bu sefer biraz konuyu ve ismini değiştirdim ama ana olay örgüsü olduğu gibi kaldı dokunmadım

wildflower —> verona

şu an güncelde olan ficler biter bitmez gelicez beklemede kalınnn

umarım beğenirsiniz

bye bye