Nullofobia

Rozdział 1

Moi rodzice mieli mnie w wieku szesnastu lat, babcia zawsze mi to powtarzała. Za każdym razem, gdy jej nie słuchałem- wiesz ile poświęciłam, nie jesteś moim dzieckiem, nie muszę cię wychowywać. Te słowa słyszałem przez całe dzieciństwo, dzień w dzień, ale mimo to, życie jakoś płynęło. Do czasu, gdy ona zginęła, a moi rodzice musieli się mną zająć. Miałem chyba cztery lata w tamtym momencie. Moja matka nie chciała mieć ze mną nic wspólnego, mówiła, że za bardzo go przypominam. Kogo? Byłego męża mojej babci, ( widziałem zdjęcia tego typa, nie jestem w ogóle podobny do starego grzyba) którego matka nienawidzi, bo podobno z jego powodu jej rodzice się rozwiedli. Będę szczery- jesteśmy podobni, ale w kwestii, o której ona nigdy nie wiedziała, ale to narazie nie ważne. Wróćmy do momentu, gdy moi rodzice musieli zdecydować, co ze mną zrobić. Mieli już normalną rodzinę, roczne dziecko i dwa koty. Nie było w tym wszystkim dla mnie miejsca, więc ojciec podsunął pomysł.

- Wyślijmy go do starych znajomych mojej kuzynki, oni się tam pozbywają takich dziwaków.

Jestem dziwakiem, ale nie w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. Ciekawe co moi kochani rodzice pomyśleliby o ich synu, gdyby dowiedzieli się o moim sekrecie.
Potrafię leczyć ludzi, i był to jedyny powód, dla którego moja babcia mnie przygarnęła, przypominałem jej dawnego kochanka, a ona zawsze chciała mieć z nim dziecko. Zostałem tym dzieckiem, klonem osoby, której nigdy nie spotkałem. Kazała mi być nim, stracić własną osobowość, aż w końcu stałem się cieniem, cieniem w jej domu, o którym marzyła od czasu, gdy go poznała.

- To nie jest karalne? Czy nie zniszczy w ten sposób naszej reputacji?- to dokładne słowa mojej matki.

- Do dziś nie wiem, o jaką reputację jej chodziło.

- Nie martw się, jako jego rodzice możemy legalnie przekazać opiekę nad nim.
Niech będzie.

I tak ta rozmowa odbyła się tuż obok mnie, a że był środek nocy, moja paranoiczna matka postanowiła wywieść mnie, jak najszybciej, bo bała się spać w tym samym domu, co ja.
Tym sposób znaleźliśmy się całą "rodziną" w dziwacznym dworku smokolubców. Powitał nas pan Tianlone. Trudno coś powiedzieć o tym człowieku, jest trochę nijaki. Dość szybko zostałem... poproszony o odejście,
(
- Wynoś się!
)
więc znalazłem sobie przytulny kąt.

- Co ty robisz pod tymi schodami?- z góry dobiegł dziecięcy głos.

Zapadła cisza. Nie oceniajcie, nie lubię rozmawiać z obcymi.

- Rodzice też ci mówili, by nie ufać nieznajomym? Jestem Samuel, ale mów mi Sam, teraz się znamy.

Adela 🥰😘- moja ulubiona osoba na świecie. Teraz, nie wtedy.

- Tobias.

- Będę ci mówić Toby- stwierdziła... znaczy stwierdził w tamtym momencie.- Co tu robisz, Toby?
Ona nigdy mnie tak nie nazywała.

- Nie mam pojęcia kim jest ona, ale... nie obchodzi mnie jej opinia. I tak będę cię nazywać Toby.

Tobias było imieniem zmarłego męża mojej babci, a ja dostałem je po nim, więc przezwisko nie było opcją. Po tym dniu nigdy więcej go nie użyłem. To była ulga, wielka ulga.

- Więc, odpowiesz mi na pytanie, czy nie?

- Rodzice mnie nie chcą.

- Oddali cię tu?

- ...

- Czyli tak

W tamtym momencie nie. Jeszcze tego nie sfinalizowali.

- Nie martw się. Mojej siostry rodzice też nienawidzili.

- I co się z nią stało

- Uciekła.

- ...

- Nie jesteś zbyt rozmowny- stwierdził Sam, co mnie zdziwiło to brak oskarżycielskiego tonu głosu.

Przez kolejne kilka godzin Sam mówił o swojej siostrze. Zamilkł dopiero, gdy moi rodzice i pan Tianlone wyszli z pobliskiego pomieszczenia.

- Od teraz będziesz z nami mieszkać- ten człowiek nie potrafił się uśmiechać w sposób, który nie byłby do bólu fałszywy.- Samuel zaprowadź naszego nowego lokatora do pokoju.

Sam złapał mnie za rękę i odciągnął jak najdalej od dorosłych.

- Moi rodzice pewnie planują cię zabić.

- Okej- doskonale pamiętam tamten dzień, ten szok wypisany na jej jego twarzy.

- Nie zamierzasz uciekać?- zapytał Sam.

- ... Chyba nie. A inni uciekali?

- Skąd wiesz, że byli inni?

- Mówisz to w taki sposób.

Nie będę pisać całej naszej rozmowy, nie chce mi się, więc przejdziemy od razu do momentu, w którym poznałem matkę Adelaide Sam. Chyba powinienem teraz coś o niej powiedzieć... sadystka. Tak, ona jest sadystką.

- Tobias, tak? Miło cię poznać, słonko- kobieta wparowała do środka, radosnym krokiem.

Przyznam się do czegoś. Początkowo myślałem, że to ona jest taką uprzejmą, miłą żoną z podejrzanym i nie do końca rozgarniętym mężem. Myślałem, przez pierwsze kilka sekund, dopóki nie zauważyłem, jak Sam spina się na sam dźwięk jej głosu.