I'm Doom

203 34 3
                                        

D: 































Ella era la brújula cuando comencé a perder el rumbo

Ella era la persona que jamás me miro cómo si estuviera incompleto

Cuando regresaba a casa después de otro día horrible, ella no me preguntaba porque seguía intentándolo. Me pregunta si estaba bien y cuando yo decía que quería ser un héroe, ella lloraba.

No porque creyera que fuera imposible

Lloraba porque sabía cuánto podía doler perseguir algo que el mundo entero te decía que no merecías. Pero, nunca me pidió que abandonara mi sueño, nunca y tal vez debió hacerlo.

Ella debió terminar de romperme

...

"Si eso es lo que realmente quieres"

"No te avergüences y mucho menos me pidas perdón"

"Sonríe, Izuku"

"¡Yo sé que puedes hacerlo!"

"¡Yo sé que puedes hacerlo!"

Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.

...

Esas palabras me salvaron más veces de las que ella jamás supo

Madre

Fuiste la razón por la que el resentimiento no terminó consumiéndome

Porque sí, con el tiempo empecé a odiar muchas cosas. Odié las reglas que parecían decidir cuanto valía una persona, odié a quienes confundían poder con superioridad y, sobre todo, odié que la sociedad llamara "héroes" a personas que podían mirar hacia otro lado mientras alguien sufría.

Boku No Hero Academia: Doomsday Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon