Στο όριο του οφσάιντ

Κεφάλαιο 11: Ανάμεσα σε δυό ζωές

«Το πιο επικίνδυνο πράγμα δεν είναι να ερωτευτείς. Είναι να πιστέψεις ότι ο δανεικός χρόνος είναι δικός σου.»

POV Λυδίας

Χτυπάει το τηλέφωνο.

Είναι ο Μιχάλης.

Τον είχαμε ξεχάσει τελείως.

Ο ήχος του κινητού θρυμματίζει απότομα τη ζεστασιά και την αυταπάτη μας. Κοιταζόμαστε με τη Χριστιάνα. Το βλέμμα μου σκοτεινιάζει αμέσως. Η ανάσα μου κόβεται. Μια πικρή, απόλυτη απογοήτευση απλώνεται ανάμεσά μας, βαριά και αμίλητη.

Το φάντασμα της πραγματικότητάς μου μόλις εισέβαλε στον μικρόκοσμό μας.

Μ: «Έλα, αγάπη μου...» Η φωνή του ακούγεται από την ανοιχτή ακρόαση, γεμάτη εκείνη την τυπική και γνώριμη οικειότητα. «Όλα καλά εδώ. Είμαι στο ξενοδοχείο και σε λίγο θα πάμε στο γήπεδο για προπόνηση. Εσύ τι κάνεις;»

Παίρνω μια βαθιά, τρεμάμενη ανάσα. Κλείνω τα μάτια για λίγα δευτερόλεπτα, προσπαθώντας να λύσω τον κόμπο που έχει σχηματιστεί στον λαιμό μου, και σταθεροποιώ τη φωνή μου.

Λ: «Καλά, Μιχάλη μου. Ξαπλώνω... Είμαι κουρασμένη.»

Τα μάτια μου καρφώνονται στα μάτια της Χριστιάνας. Μέσα τους υπάρχει μια απελπισία που τσακίζει κόκαλα.

Όταν κλείνει η γραμμή, η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική.

Τα δάχτυλά μου σφίγγονται γύρω από το κινητό.

Λ: «Βλέπεις;» ψιθυρίζω, με τη φωνή μου να σπάει. «Ναι μεν περνάμε όμορφα, αλλά αυτός ο χρόνος είναι δανεικός, Χριστιάνα. Η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Είναι εκεί έξω. Με περιμένει στο σπίτι... στη ζωή μου.»

Χ: «Το ξέρω», μου απαντά χαμηλόφωνα, χαϊδεύοντάς μου απαλά το μάγουλο. «Αλλά έχουμε τέσσερις μέρες. Μόνο δικές μας, ας τις εκμεταλλευτούμε και ας μην αφήσουμε τίποτα να το χαλάσει αυτό.»

Η ανάγκη να δραπετεύσουμε από αυτούς τους τέσσερις τοίχους γίνεται ασφυκτική.

Προτείνω να πάμε μια βόλτα να κάνουμε ένα reset! Ντυνόμαστε βιαστικά, πετώντας τα ρούχα μας όπως όπως, χωρίς να παίρνουμε τα μάτια μας η μία από την άλλη.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο.

Ξεκινάμε από τη Δάφνη, αφήνοντας πίσω μας την κλεισούρα του διαμερίσματος.

Η νύχτα έχει πέσει βαριά πάνω από την Αθήνα, τυλίγοντας την πόλη σε ένα κλασικο χειμωνιάτικο βράδυ.