Just Friend?! -keonhyeon-

oda arkadaşı

"Görüşürüz anne!" valizlerimi kapıdan geçirmeye çalışıyordum. Ama ilk sınavda istediğim bölümü kazanıp bir de iyi bir üniversiteye yerleşmiştim ama üniversite Daegyu'ya aşırı uzak olduğu için üniversitenin yurduna yerleşmek zorunda kalmıştım.

"Dur oğlum,daha nereye? Okuluna iki saat var. Ayrıca trenine de yarım saat var. Seni erkenden uğurlamak istemiyorum." babam hep benim iyiliğimi düşünürdü. Benim kadar heyecanlı ve panik bir oğlu olduğu için nasıl önleyeceğini de zamanla öğrenmişti. "Eh, heyecanlandım baba bende! Dersler nasıl olacak,hocalar iyi mi, arkadaşım olacak mı, asıl önemli olan oda arkadaşım iyi biri mi olacak? OF!"heyecanlanınca susmak bilmeyen çenem yine açılmıştı."Ah,Seonghyeon... Evlat biraz sakin olmaya çalış. Bak arkadaşın olacak bana inan,oda arkadaşı konusunda bir şey diyemem ama kötü olursa bile ne dediğini takma,umursama. Önemli olan sınavlar ve mesleğin. Uçak mühendisi olabileceksin artık,biraz da böyle düşün. Aslan oğlum benim."diyerek saçlarımı karıştırdı babam.

"Abi! Ya,gidiyor musun hemen!"diyen kız kardeşime döndüm.
"Evet Nina,bir saat kala varmazsam odaya yerleşemem yani eşyalar falan derken yerleştirmek uzun sürecek."dedim ve yanağına kocaman bir öpücük bıraktım. "Seni ne zaman göreceğim bir daha ben!" küçük kardeşimin gözleri dolmuştu. "Yeni yıla girmeden geleceğim abicim. Yeni yılı beraber geçirmek için geleceğim sen oraları düşünme tamam mı? Hem bak bir telefon kadar uzağındayım sadece. Alo demek yeter tamam mı? Üzülme sen."dedim ve eline de öpücük bıraktım. "Baba hadi gidelim tren istasyonuna. Ben zaten yerleşene kadar ders zamanı da gelir." dedim ve kapıda kalan valizlerimi dışarıya çıkardım. "Eh, ısrar ediyorsan." dışarıya çıkardığım valizleri arabanın bagajına yerleştirdi.

"Oğlum, Seonghyeon'um benim."ağlayan annemin yanına vedalaşmak için gittim. "Ya annecim,askere mi gidiyorum ben! Dört ay sonra geleceğim ya, ağlama lütfen."diyerek anneme sarıldım. "Güle güle git oğlum, sıkı giyin üşütme tamam mı? Kendini kötü hissedersen ara,utanırsan dalga geçerlerse umursama tamam mı?"klasik anne modumuz açılmıştı. "Tamam annecim ararım seni varınca."dedim ve kardeşime yöneldim. "Abi,bana oradan bissürü oyuncak getirir misin? Burda çok yok ya orda çok var!"dedi. Kardeşimi kucağıma alıp saçlarını öptüm. "Ben seni görüntülü arar sorarım tamam mı Ninoş?" kıkırdadı. "Tamam Seonuş!"

"Baba..."

"Sean... Oğlum aklın bizde kalmasın tamam mı? Biz zaten geçiniyoruz çok şükür para durumunda bir sıkıntımız yok. Ha olursa bile sakın kendini hırpalama tamam mı? Banka hisseleri gayet iyi durumda yani üzülme bizim için."

"Baba, size bir şey olmasından başka korkum yok zaten."dedim ve babama sarıldım. "Güle güle git oğlum tamam mı? Canım sıkılırsa ben varım bir alo demen yeterli."dedi ve sarılmama karşılık verdi. "Tamam baba,dikkat edin sizde."

Babam sürücü koltuğuna geçti bende yanına oturdum.
"Oda arkadaşım ya depresif biriyse?"dedim yoldayken."İyi geçinmeye çalışırsın. Sonra da ne olduğunu sorarsın. Sorunlarına çare arasın Sean. Sen hep böyleydin. Hatırlatırım. Tamam lisede arkadaşın yoktu ama ortaokulunu düşün. Çok fazla arkadaşın vardı ve hepsinin favorisi sendin. Neden dertlerini dinliyordun." dedi babam. "Haklısın aslında baba,yani çözüm ararız."dedim.

"İşte benim oğlum."gülümsedi babam.

Yaklaşık yirmi dakika sonra istasyona vardık. "Tren kaçtı seninki?"valizlerimi çıkaran babama yardım ettim. "3." dedim ve valizimin birini ben birini babam aldı. "Her şeyin yanında değil mi? Telefon cüzdan şarj aleti falan."babamı onayladım.

Trene yaklaştığımızda babamla son kez sarıldım ve trene bindim. "Koltuk 20E."koltuğumu aramaya başladım. Yaklaşık bir dakika sonra koltuğumu buldum. Ortada bir masa karşı karşıya toplam dört olmak üzere ikili koltuklar vardı. Kenarlarda prizler ve masanın üstünde küçük bir dijital saatle dört tane su vardı. "Her şey varmış oha."dedim. Oturdum ve küçük çantamı ve valizlerimi yukarıya yerleştirdim. Oturur oturmaz "Oha! Yanlız değilmişim!"diyerek karşı koltuğa yerleşen biriyle göz göze geldim. "Kusura bakma biraz fazla bağırdım ama tek kalmayacağım için mutluyum. Buraya iki kişi daha gelir. Eğer gelmezlerse burası komple bizim! Ben James. Sen?" susmak bilmeyen çocuğa döndüm ve utansamda "Eom Seonghyeon,Sean'da derler istediğini diyebilirsin."dedim.
"Memnun oldum Sean! gülümsedi James. "Bende."dedim ve babama mesaj çektim.