LORAHT

GİRİŞ|𖥠

!Uyarı!

Bazı hikâyeler kalbinizi ısıtır.

Bazıları ise sizi, çıkışı olmayan koridorlarda yürütür.

Bu hikâye; güvenin, korkunun, kayıpların ve insanın sınırlarının anlatıldığı kurgudur. İçerisinde ölüm, psikolojik gerilim, şiddet ve rahatsız edici olabilecek bazı temalar bulunmaktadır.

Kendinizi karakterlere fazla kaptırmamayı unutmayın!💞

Çünkü her hikâye mutlu sonla bitmez...
________

'Kaybolmak, bir yere ait olmamaktır. Asıl felaket, nereye ait olduğunu hatırlayamamaktır.'

______

Her kışın sonunda bir baharın olduğu gibi, her karanlığın sonunda bir aydınlık vardır. Yediden yetmişe herkesin bildiği sondur bu. Ama şimdi tam tersineydi; kışın sonu olmuş ama baharın gelmesi yerine kasvet ortalığı bürümüş, karanlığın kendi yerini aydınlığa devretmesi yerine göz gözü göremeyecek kadar karanlık etrafa hakim olmuştu. Günler içinde bu kasvetli yerde döngü yaşanıyordu hep. Bir oyun başladığında kış ayıydıysa, birisi elendiği anda yaz ayı oluyordu. İnsanları sadece oyunlar ile değil, tahmin edemeyecekleri hava koşulları ile de canlarını bedenlerinden alıyorlardı. En kötüsü ise buradaki tüm masum insanları bu döngüye sokan kişi sanki yok olmuştu. Hepimiz birlik olsak bile birkaç ipucundan başka bir şey bulamamıştık. Burasının neresi olduğu hakkında yapbozu tamamlayacak fikir yoktu birimizde. Sahiden burası neresiydi ve biz kimdik ki?

••••••
___________________________________________________________________________

2 Temmuz, 2027
İtalya-Sicilya

Lavinia'nın istediği sadece kısa da olsa huzurlu hayattı. Yılların yükü üstündeyken onları atmanın en iyi yolu, bir sürelik uzakta yaşamak olacağını düşünüyordu. Kendisi edebiyat öğretmeniydi, aynı zamanda ressamdı. 2 yıldır okulda çalışmaya başlamıştı ama çoktan yorulmuştu. Çünkü hem "ikinci eviniz" adlandırdıkları okulda yaramaz çocuklar, dedikoducu öğretmenlerle; ailesi ile yaşadığı evdeyse annesi ve babasıyla anlaşamıyordu. Sakin doğası olduğu için herkes ondan faydalanmaya çalışıyordu. Bir süre sonra insanı sıkıyordu. Çoğu insan bu yükün altından kalkamazdı, Lavinia da öyle düşünüyordu... ta ki Güzçe onun hayatına dahil olana kadar. Liseye yeni başladığı zamanlarda tanışmıştılar. Abisinden sonra ona iyi gelen ikinci kişiydi Güzçe. Gençlik dönemleri onun sayesinde çok güzel geçmişti. Üniversiteye kabul olmak için gece gündüz birlikte çalışmış, çabalamıştılar. Sonunda her ikiside istediği bölümü kazanmıştı. Lavinia edebiyat tutkusunun peşinden koşmuş, Güzçeyse Türkçe öğretmeni olmak isteyen çocuk versiyonunun hayallerini gerçekleştirmişti. Yıllar sonra aynı okulda çalışmaya başlamıştılar. Kısaca onların bağları dostluk değil kardeşlikti. Kan bağı olmadan da kardeş ola bileceklerini kanıtlamıştılar herkese. Sonunda yaz tatili gelmişti. Lavinia 2 yıllık sıkı çalışma sonucunda kazandığı paranın bir kısmını tatil için biriktirmişti. Diğer kısmı ile okunacak kitaplar, resim aletleri almış, yarısını ailesine teslim etmişti. Ailesi onu istemiyordu, aslında hiçbir zaman istememiştiler. Bu dünyaya istenmeyen çocuk olarak gözünü açmıştı. Bir abisi vardı, onu her şeyden çok seven ama o da çalışmak için İtalya'ya gitmişti. Yıllardır ailesinin evinde bir kiracı gibi yaşıyordu. Abisi babası ile her defasında böyle yapmamaları için konuşmuştu ama nafile. Aldığı tek cevap, "Artık büyüdü, aklı başında genç kız oldu. Ben ne zamana kadar bakacağım bu kıza? Yaşlandım ben artık, oğlum. Annenle kendime yetecek kadar para kazanıyorum, o yüzden bu kıza bakamıyorum. Eğer yanımızda kalmaya gönlü varsa maaşından biraz bize versin kalsın ya da zengin birisiyle yuva kursun. Başka türlü olmuyor." Oluyordu. Hiçbir zaman aklında evlilik olmadığı için mecburen ailesine para veriyordu. Bu gün ailesinden 1,5 aylık eşyalarını da alıp ayrılmıştı. Abisinin yanına; Sicilya'ya gelmişti. Uçak indiği anda herkesin yaptığı gibi eşyalarını alıp inmişti. Yere adım attığı anda duyduğu sesle başını kaldırdı.