Żona z długu

1. Cena córki

Wiadomość przyszła o siedemnastej czterdzieści dwie.

Stałam w kuchni, oparta o zimny blat. Obok stał kubek kawy, który zdążył wystygnąć. Od rana odświeżałam skrzynkę, przeglądałam notatki i udawałam, że wcale nie czekam na maila.

Szanowna Pani Heleno, z przyjemnością informujemy...

Przeczytałam pierwsze zdanie trzy razy.

Potem drugie.

Potem jeszcze raz pierwsze, bo bałam się, że jeśli mrugnę, mail zniknie z ekranu, a razem z nim ta wersja życia, w której naprawdę mogłam dokądś dojść.

Dostałam staż.

Nie u znajomego ojca. Nie w firmie, w której samo nazwisko Żurawskich otwierałoby więcej drzwi niż wszystko, na co sama zapracowałam.

W kancelarii, do której aplikowałam sama.

Bez protekcji.

Bez długu.

Bez ojca za plecami.

Telefon zawibrował znowu.

Amelia: I co? Pisali? Bo jak nie, to jadę tam i robię scenę. Elegancką, ale jednak scenę.

Uśmiechnęłam się mimo wszystko.

Ja: Dostałam.

Trzy kropki pojawiły się natychmiast.

Zanim zdążyłam odłożyć telefon, ekran eksplodował wiadomościami.

Amelia: KURWA. 

Amelia: Przepraszam, wersja elegancka: 

Amelia: Uprzejmie informuję, że KURWA, WIEDZIAŁAM. 

Amelia: Dobra. Jutro oglądamy pokój we Wrzeszczu. Okno, brzydka kuchnia, zero twojego ojca.

Zero mojego ojca.

Te trzy słowa brzmiały jak coś nierealnego.

Jak pierwszy haust świeżego powietrza w domu, w którym od lat nikt nie otwierał okien.

Oparłam się o szafkę i spojrzałam przez szybę.

Deszcz rysował na szkle cienkie, nerwowe linie.

Listopadowy Gdańsk za oknem był zimny, mokry i zbyt cichy.

Telefon znów zawibrował.

Tym razem Kuba.

Kuba: Frytki? Plaża? 20:00? Nie przyjmuję odmowy, pani przyszła mecenas.

Przewróciłam oczami.

Mój brat miał osiemnaście lat, sto osiemdziesiąt kilka centymetrów wzrostu i niezachwiane przekonanie, że ironia jest pełnoprawnym mechanizmem radzenia sobie z życiem.

Niestety po mnie.

Ja: Nie jestem jeszcze mecenasem.

Kuba: Dobra. Pani prawie mecenas.

Ja: Nie spóźnij się.

Kuba: Ty się nie spóźnij. To ty zawsze się spóźniasz, bo ratujesz świat albo czytasz paragrafy, których nikt normalny nie czyta.

Przez chwilę patrzyłam na ekran.

Staż.

Mieszkanie z Amelią.