Reborn with A System

Chapter 1: Ang Katapusan at Simula

Mabigat.

Iyon ang unang salitang pumasok sa isip ni Adrian habang nakahandusay siya sa malamig na sahig ng abandonadong gusali.
Hindi niya maramdaman ang kanyang mga binti. Ang kanyang paningin ay malabo habang ang dugo ay patuloy na umaagos mula sa sugat sa kanyang tiyan.
Sa harap niya ay nakatayo ang tatlong tao'ng pinagkatiwalaan niya nang higit sa lahat.

Ang kanyang mga kasama.
Ang kanyang mga kaibigan.
Ngunit ngayon, sila rin ang dahilan kung bakit siya mamamatay.

"Ba-bakit...?" hirap niyang tanong.
Nakangisi si Marco, ang lider ng kanilang grupo.

"Bakit?" ulit nito habang tumatawa. "Hindi mo pa rin ba naiintindihan?"

Pinilit ni Adrian na itaas ang kanyang ulo. Sa loob ng limang taon, magkasama silang nakipaglaban sa mga halimaw, nagsagawa ng mga misyon, at nagbuwis ng buhay para sa isa't isa. Akala niya ay pamilya na ang turing nila sa isa't isa. Nagkamali siya.

"Kailangan namin ang reward," malamig na sabi ni Marco.

"Reward...?"

Tumango ang lalaki.

"Ang Divine Core."

Nanlaki ang mga mata ni Adrian.
Ang Divine Core ay isang napakabihirang artifact na nakuha nila matapos talunin ang isang S-Rank Dungeon Boss. Isa itong kayamanan na kayang baguhin ang kapalaran ng isang tao. At iyon pala ang dahilan.

Sakim.Kasakiman ang dahilan ng lahat. "Pinagkatiwalaan ko kayo..." mahina niyang sabi.

"Wala kaming pakialam."
Lumapit si Marco at tinapakan ang kanyang dibdib.

Napangiwi si Adrian sa sakit.
"Sa mundong ito, walang permanente. Kaibigan, pamilya, pagmamahal... lahat iyan ay nawawala kapag may mas malaking kapangyarihang nakataya."

Tumawa ang dalawa pang kasama.
Si Lena at Victor.

Ang babaeng minsan niyang minahal.

At ang lalaking itinuring niyang kapatid.

Pareho silang nakatingin sa kanya na parang isa lamang siyang basura.

Hindi na niya alam kung mas masakit ang sugat sa kanyang katawan o ang pagtataksil na nararamdaman niya.
"Bakit?" tanong niya ulit.
Hindi siya makapaniwala.
Hindi niya matanggap.
Ngunit ang sagot ni Lena ay tuluyang dumurog sa kanyang puso.

"Dahil mahina ka."
Tahimik ang paligid.
Parang tumigil ang oras.
"Mahina..." bulong niya.
Tumango ang babae.
"Kung mas malakas ka sana, hindi ka namin kayang traydurin."
Pumikit si Adrian.
Unti-unting nawawala ang kanyang lakas.

Nararamdaman niyang papalapit na ang kamatayan.
Ganito na ba talaga ang katapusan?
Matapos ang lahat ng kanyang pinaghirapan?
Matapos ang lahat ng kanyang sakripisyo?

Hindi siya natatakot.
Ang nararamdaman niya ay galit.
Matinding galit.
Kung magkakaroon lamang siya ng isa pang pagkakataon...
Hindi na siya magiging mahina.
Hindi na siya magtitiwala nang basta-basta. At hindi niya hahayaang maulit ito.
Biglang lumapit si Marco.
May hawak itong kutsilyo.
"Goodbye, Adrian."Sinaksak Siya at Tumama ang talim sa kanyang puso.

Nanlaki ang kanyang mga mata.
Unti-unting nagdilim ang kanyang paningin. Ang huling bagay na nakita niya ay ang masasamang ngiti ng kanyang mga dating kasama.

Pagkatapos...

Kadilliman.

[Ding!]
Isang kakaibang tunog ang umalingawngaw.
Parang elektronikong boses.

[Ding!]

[Compatible Host Detected.]

[Condition: Death Confirmed.]