My White Lady Problems

Chapter 1 - Zero Survival Instincts

Ang orasan sa cellphone ni Red ay nagpapakita na ng 11:45 PM.

Dapat talaga ay naglakad siya sa mahabang daan patungong highway. Dapat talaga. Alam ng kahit sinong nakatira sa Barangay Pag-asa na kapag lumampas na ng alas-diyes ng gabi, hindi ka na dapat dumadaan sa tapat ng lumang, abandonadong gusali ng unibersidad, lalo na sa may tapat ng dambuhalang puno ng balete. Basic common sense ng survival sa Pilipinas.

Pero ang utak ni Red sa mga sandaling iyon ay sunog na sunog na sa pagre-review para sa Engineering Mechanics midterms niya. Kulang sa tulog, mabigat ang backpack, at ang tanging layunin na lang ng mga natitira niyang brain cells ay ang makahiga sa kama.

"Saglit lang naman 'to," pabulong niyang sa sarili habang inaayos ang makapal niyang salamin sa ilong. "Sabi ni Mama masama raw magpatabi sa multo kapag pagod, pero mas masama bumagsak sa Calculus at Mechanics."

Bigla, ang mainit at malagkit na hangin ng gabi sa Maynila ay naging yelo. Literal. Ramdam ni Red ang biglang panginginig ng kanyang mga balikat, at ang kanyang hininga ay nag-iwan ng kaunting usok sa hangin. Ang nag-iisang streetlight sa tabi ng kalsada ay kumislap nang tatlong beses bago tuluyang namatay.

Kasunod nito ang isang mahaba, mababa, at nakatitindig-balahibong iyak na umalingawngaw mula sa kawalan.

"Huuuuhhhhuuuuuu..."

Huminto sa paglakad si Red. Ang puso niya ay nakaramdam ng kakaibang pintig. Pero hindi ito takot.

Mula sa malalaking ugat at madidilim na dahon ng puno ng balete, isang anino ang dahan-dahang lumutang pataas. Naka-puting bestida ito na tila may sariling maputlang liwanag sa gitna ng kadiliman. Ang kanyang mukha ay natatakpan ng bagsak at mahabang itim na buhok. 

Humampas ang hangin, pinalipad ang dulo ng kanyang damit habang dahan-dahan siyang lumalapit kay Red, hanggang sa tumigil siya na may tatlong talampakan na lang ang distansya sa pagitan nila.

Gaya ng mga lumang kuwento ng kababalaghan, binalot ng presensya ng White Lady ang buong paligid — isang multong naghahanap ng hustisya o paghihiganti.

Nanigas si Red sa kanyang kinatatayuan. Nanlaki ang mga mata sa likod ng salamin. Ngunit ang kanyang utak, na kanina pa lutang dahil sa puyat, ay tuluyang binalewala ang "danger signal" ng katawan. Ang pumasok sa isip niya: Wow. Ang ganda niya lumutang.

"Grabe," pabulong na sabi ni Red, ang boses ay puno ng totoong paghanga ng isang nerd. Humakbang pa siya papalapit sa halip na umatras. "Ang ganda naman ng special effects ng school ngayon. At saka... miss, gamit mo ba 'yung trending na skincare sa TikTok? Sobrang dynamic ng glow mo, promise. Pang-commercial."

Natigilan ang White Lady mid-float.

Ang nakatatakot na pag-iyak ay nahinto agad. Ang nakapaninindig-balahibong aura na maingat niyang binuo sa loob ng ilang dekada ay tila biglang natusok na lobo. Dahan-dahan, itinagilid ng multo ang kanyang ulo, bahagyang nahiwalay ang mahabang itim na buhok para sumilip ang isang pares ng maputla ngunit magandang mata na nakatitig sa kanya sa sobrang kalituhan.

Tinatanong ba talaga siya ng mortal na ito tungkol sa kanyang skincare routine?

"Bakit hindi ka tumatakbo?" pabulong ang boses ng multo, ngunit nanggaling ito sa kung saang malalim at malamig na bahagi ng gabi.

Nagkamot ng ulo si Red gamit ang dulo ng kanyang ballpen na kanina pa niya hawak. "Ah... kasi, Miss, late na ako sa schedule ng tulog ko. At saka, totoo ba 'yung narinig ko? Parang ang lungkot ng iyak mo kanina. May pinagdadaanan ka ba sa pamilya o... sa pag-aaral?"

Ngayon lang siya tinanong kung may pinagdadaanan siya. Karaniwan, ang mga tao ay nagdarasal o kaya ay nagtatatakbo na parang nakakita ng halimaw. Ngunit ang lalaking ito, tinitingnan siya na parang isang tao lang na umiiyak sa gilid ng daan. 

"Ako ang Multo sa Balete," wika niya, sinubukang ibalik ang awtoridad sa kanyang boses habang lumalapit pa lalo. "Pumapatay ako ng mga lapastangan."

"Hala, hindi ako lapastangan," depensa agad ni Red, itinaas ang dalawang kamay na parang sumusuko. "Engineering student ako, Miss. Ang tanging nilalapastangan ko lang ay ang katawan ko dahil sa kape at kakulangan ng tulog. Ako nga pala si Red. Bernardo 'Red' Santos."

Inilahad ni Red ang kanyang kanang kamay—isang mainit, medyo pasmadong kamay ng tao na sanay humawak ng T-square at scientific calculator.

Tinitigan ng White Lady ang kamay nito. Isang malaking insulto ito sa kanyang pagiging multo, ngunit may kung anong humila sa kanya para hindi ito saktan. Dahan-dahan, itinapat niya ang kanyang sariling kamay. Hindi niya ito hinawakan, dahil alam niyang tatagos lang ang kanyang mga daliri, ngunit itinalukbong niya ang kanyang lamig sa ibabaw ng init ni Red.

"Lumalalim na ang gabi, Red," bulong ng multo, bahagyang umuurong pabalik sa dilim ng puno. "Umuwi ka na kung ayaw mong ako ang maghatid sa iyo sa kabilang buhay."

"Sige, Miss! Bukas uli, ah? Dito ka lang naman, 'di ba?" masiglang sagot ni Red habang naglalakad na paurong, kumakaway pa. "Salamat sa skincare tips kahit hindi mo sinabi! Bukas dadalhan kita ng milk tea!"

Habang lumalayo ang anino ng lalaki sa ilalim ng patay na streetlight, naiwang nakalutang ang White Lady. Ibinalik niya ang buhok sa kanyang mukha, ngunit sa pagkakataong ito, may kakaibang kurba ng ngiti na sumilip sa kanyang mga labi.

Milk tea? Ano 'yun? tanong niya sa kanyang sarili.