The Lie Between Us. | GR

Πρόλογος.

Άρια

Αν κάποιος μου έλεγε πριν έναν χρόνο ότι θα βρισκόμουν στη Νότια Κορέα...

Θα γελούσα.

Αν μου έλεγε ότι θα βρισκόμουν στη Νότια Κορέα για τους BTS;

Θα έλεγα:

«Ναι, οκ, αυτό ακούγεται πολύ σαν εμένα.»

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς.

Ήμουν—και είμαι—τραγικά φανατική.

Όχι "ακούω μερικά τραγούδια" fan.

Όχι "ξέρω τα ονόματα" fan.

Μιλάμε για σοβαρή κατάσταση.

Έχω albums.

Photocards.

Merch.

Playlists.

Έχω ξενυχτήσει για lives.

Έχω κλάψει για τραγούδια.

Έχω δει edits που με έκαναν να κοιτάω το ταβάνι σαν να περνάω ερωτική απογοήτευση από ανθρώπους που δεν ξέρουν καν ότι υπάρχω.

Healthy.

Πολύ healthy.

Και ναι.

Ο bias μου ήταν ο Jeon Jungkook.

Προφανώς.

Γιατί apparently το σύμπαν αποφάσισε ότι εγώ προσωπικά έπρεπε να υποφέρω.

Γιατί πώς γίνεται ένας άνθρωπος να είναι:

τόσο όμορφος,

τόσο ταλαντούχος,

τόσο αστείος,

τόσο γλυκός,

ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ;

Άδικο.

Πολύ άδικο.

Anyway.

Το θέμα είναι ότι για μήνες δούλευα σαν τρελή.

Μάζευα λεφτά.

Έκοβα εξόδους.

Έτρωγα σαν φτωχή φοιτήτρια σε οικονομική κρίση.

Όλα για ένα ταξίδι.

Κορέα.

Fan event.

Ίσως η πιο κοντινή στιγμή που θα έφτανα ποτέ στον άντρα των ονείρων μου.

Pathetic;

Ίσως.

Με ένοιαζε;

Καθόλου.

Γιατί αυτό ήταν το όνειρό μου.

Και σήμερα—

ΣΗΜΕΡΑ—

ήταν η μέρα.

Ή τουλάχιστον...

έτσι νόμιζα.

Γιατί εκεί που πίστευα ότι η ζωή μου επιτέλους με συμπάθησε λίγο...

η ζωή είπε:

χαχα όχι.

Και κάπως έτσι—

μέσα σε λιγότερο από δύο ώρες—

έχασα τη βαλίτσα μου,

το κινητό μου ήταν ένα βήμα πριν πεθάνει,

το πρόγραμμα είχε πάει κατά διαόλου

και εγώ στεκόμουν μόνη μου, χαμένη, κουρασμένη και στα όρια νευρικού κλονισμού στη μέση του αεροδρομίου της Σεούλ.

Τέλειο.

Απλά τέλειο.

Σήκωσα το βλέμμα μου προς το ταβάνι.

«Αν αυτό είναι κάποιο είδος character development...»

ψιθύρισα.

«Δεν το θέλω.»

Και τότε—

κυριολεκτικά τότε—

έπεσα πάνω σε κάποιον.

Κυριολεκτικά.

Ωραία αρχή.

Πολύ ωραία αρχή. 😭