Hexad Series 3: The Surgeon's Defeat

Chapter 1

Ang St. Jude Medical Center ay balot ng katahimikan sa madaling-araw, maliban sa mahinang ugong ng mga aircon at ang paminsan-minsang tunog ng sapatos ng mga nurse sa pasilyo. Sa loob ng Surgeon’s Lounge, nakaupo si Dr. Julianna "Juls" Rossi. Hawak niya ang isang tasa ng kape na kanina pa malamig, ang kanyang mga mata ay nakapikit nang bahagya habang hinihintay ang pagtatapos ng kanyang 24-hour shift.

Si Julianna ang itinuturing na "Anghel" ng Hexad. Siya ang mahinahon, ang laging may bitamina para sa mga kaibigan, at ang may pinakamalinis na record sa medisina. Pero sa likod ng kanyang mapayapang mukha ay ang pagod ng isang babaeng pasan ang bigat ng bawat pasyenteng hindi niya naisalba.

Biglang bumukas ang pinto. Isang nurse ang pumasok, hingal na hingal. "Doc Rossi! Emergency! May pasyenteng dinala sa ER, gunshot wound sa chest, near the apex of the heart. He’s crashing!"

Sa isang iglap, nawala ang antok ni Julianna. Ang "Surgeon Mode" niya ay nag-activate. "Prepare the OR! Type O-negative blood on standby. Get me a cardiac monitor and a central line kit, now!"

Nang makarating si Julianna sa ER, ang amoy ng bakal at dugo ay agad na humampas sa kanyang pang-amoy. Pero ang mas nakakuha ng atensyon niya ay ang mga lalaking nakapaligid sa pasyente. Hindi sila mga ordinaryong tao. Sila ay malalaking lalaki, naka-tactical gear, at may mga baril na nakasukbit sa kanilang bewang—mga mercenary.

"Get out of the way!" sigaw ni Julianna habang itinutulak ang gurney.

"Save him, Doc," ang sabi ng isang lalaking may peklat sa mukha, hinawakan ang braso ni Julianna nang mahigpit. "Kapag namatay siya, hindi lang ang ospital na ito ang mawawala. Isasama namin kayong lahat."

"Bitawan mo ako kung gusto mo siyang mabuhay," malamig na sagot ni Julianna. Hindi siya natatakot sa baril; mas natatakot siya sa oras na tumatakbo.

Nang tignan niya ang pasyente, pansamantalang tumigil ang mundo ni Julianna. Ang lalaki ay duguan, pero makikita pa rin ang matatalim na feature ng mukha nito. Si Dante Moretti. Ang lalaking tanyag sa underworld bilang "The Reaper." Isang mercenary na walang kinatatakutan, walang pamilya, at walang puso.

Sa loob ng Operating Room, ang tanging maririnig ay ang beep-beep-beep ng heart monitor. Pinutol ni Julianna ang suot na tactical shirt ni Dante, inilalantad ang isang katawan na puno ng mga lumang peklat mula sa bala at saksak. Isang mapa ng karahasan.

"Scalpel," utos ni Julianna.

Habang binubuksan niya ang dibdib ni Dante, naramdaman ni Julianna ang bigat ng responsibilidad. Isang maling galaw at hihinto ang pusong ito. Habang dahan-dahan niyang tinatahi ang napunit na artery, napansin niya ang isang tattoo sa malapit sa puso ni Dante—isang maliit na rosas na may nakapulupot na ahas.

The symbol of the Labyrinth.

Natigilan si Julianna. Ito ba ang lalaking ipinadala para ubusin sila? O ito ang lalaking tumalikod sa kanila?

"Doc, bumababa ang BP! We're losing him!" sigaw ng anesthesiologist.

"Not on my watch, Dante. You're not dying today," bulong ni Julianna. Ipinasok niya ang kanyang mga daliri sa loob ng dibdib nito, direktang hinawakan ang puso ni Dante para bigyan ito ng manual massage. Ang bawat pagpisil niya ay tila isang usapan sa pagitan ng kanyang buhay at ng kamatayan ng lalaki.

Thump. Thump. Thump.

Bumalik ang tibok. Matatag. Mapusok.

Makalipas ang walong oras, nasa isang private at secured na room na si Dante. Si Julianna lang ang pinapayagang pumasok. Nang gabing iyon, habang sinusuri ni Julianna ang mga swero, biglang may humawak sa kanyang pulsuhan.

Isang mabilis at masakit na hawak.

"Sino ka?" ang boses ni Dante ay paos, parang nanggaling sa hukay. Ang kanyang mga mata, na kulay abo, ay nakatitig kay Julianna nang may matinding panganib.

"I'm Dr. Rossi. I saved your life," sagot ni Julianna, hindi nagpapakita ng takot. "And you're hurting me, Major."

Dahan-dahang binitawan ni Dante ang pulsuhan ni Julianna, pero hindi nawala ang tensyon sa pagitan nila. "Bakit?"

"Anong bakit?"

"Bakit mo ako iniligtas? Alam mo kung sino ako. Alam mo kung anong ginagawa ko."

Lumapit si Julianna, sapat na para maramdaman niya ang init ng katawan ni Dante kahit may sakit ito. Inayos niya ang bandage sa dibdib nito, ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang dumaan sa ibabaw ng kanyang mga masel.

"Dahil doktor ako. At dahil gusto kong malaman kung bakit ang isang 'Reaper' na katulad mo ay may tattoo ng Labyrinth," bulong ni Julianna.

Hinitak siya ni Dante pababa, hanggang sa ang mukha nila ay ilang pulgada na lang ang layo. Ang amoy ng antiseptic ay hinaluan ng amoy ng lalaki—musk at panganib.

"Curiosity kills the cat, Doc," Dante rasped, his eyes dropping to her lips. "And in my world, curiosity gets beautiful women like you buried underground."

"Try it," hamon ni Julianna, ang kanyang hininga ay humahalo sa hininga ni Dante. "Pero bago mo ako ilibing, tandaan mong ako ang tanging dahilan kung bakit tumitibok pa ang pusong iyan."

Dahil sa proximity at sa adrenaline na hindi pa humuhupa mula sa operasyon, isang kakaibang kuryente ang dumaan sa pagitan nila. Si Dante, sa kabila ng kanyang mga sugat, ay may taglay na lakas na tila nanggagaling sa impiyerno.

He reached up, his large, scarred hand tangling in the loose strands of Julianna’s hair. "You have no idea how much I want to break you, Dr. Rossi. You're too clean. Too perfect."

"Then break me, Major," Julianna whispered, her professional mask finally cracking. "Show me what's inside that heart I just fixed."

Dante groaned, a sound of pure, unadulterated hunger. Even with the pain in his chest, he pulled her closer, his lips crashing against hers. It was a kiss of blood and iron. It wasn't gentle; it was a claim. Julianna responded with a passion she didn't know she possessed, her hands exploring the hard planes of his chest, avoiding the fresh stitches but feeling the power beneath.

"You're a drug, Julianna," Dante muttered against her mouth, his hand sliding down to her waist, pulling her up so she was partially on the bed with him. "And I'm a man who's been starving for a long time."

Habang naghahalikan sila, ang tunog ng heart monitor ay bumibilis. Ang bawat pagtibok ng puso ni Dante ay tila sumasabay sa bawat paghinga ni Julianna. It was a "mature" dance of predator and prey, where the boundaries of doctor and patient were completely erased.

"Sabihin mo... natatakot ka ba sa akin?"

"Natatakot ako... na baka hindi na ako makabalik kapag tinuloy natin ito," Julianna admitted, her eyes misty with desire.

"Good," Dante smirked, his thumb stroking her lower lip. "Because once the Reaper finds his soul, he doesn't let go."

Bago pa man lumalim ang kanilang tagpo, tumunog ang earpiece ni Dante na nasa bedside table.

"Major, we have movement. The Labyrinth found the hospital. They're coming to finish the job."

Mabilis na nagbago ang aura ni Dante. Ang "lover" ay naging "killer" uli. "Get your bag, Doc. We're leaving."

"I can't just leave my patients!"

"If you stay here, you're a corpse. If you come with me, you're my doctor. Choose."

Tumingin si Julianna sa pintuan, pagkatapos ay kay Dante. Alam niyang ito na ang dulo ng kanyang tahimik na buhay bilang isang surgeon.

"I'm coming with you. Pero Dante... kapag namatay tayo, ako ang maniningil sa iyo sa impiyerno."

Dante laughed, a dark, beautiful sound. "It's a date, Doc."