Ανατολή

0

Είμαστε δυο ψυχές που χάθηκαν σε δρόμους αντίθετους, μα τώρα βρήκαν το ίδιο μονοπάτι.

"Τα άστρα χάνονται σιγά στα μαλλιά σου, κι εγώ τα κοιτάζω σαν παιδί που βλέπει τον ουρανό για πρώτη φορά. Δεν προσπαθώ να τα κρατήσω, μόνο να θυμηθώ πώς είναι να νιώθεις κάτι αληθινό.

Κι εκεί, στην ησυχία, λίγο πριν ξημερώσει, νιώθω πως δεν αγγίζω εσένα, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ. Σαν η ψυχή σου να άνοιξε για λίγο, τόσο όσο να χωράει μέσα της φως.

Η Ανατολή δεν ήρθε ξαφνικά. Ήρθε αργά, ήρεμα, όπως έρχεται η ελπίδα όταν έχεις πια κουραστεί να τη ζητάς. Και τότε κατάλαβα πως δεν την περίμενα στον ουρανό, αλλά σε σένα.

Ήσουν εσύ η μέρα που ξημέρωνε, για εμένα."

Η Χλόη μεγάλωσε ανάμεσα σε καρτ ποστάλ, κοχύλια και τουρίστες που έρχονταν και χάνονταν σαν τα καλοκαίρια στην Κέρκυρα. Κάποια πρωινά σερβίρει καφέδες και χαμόγελα σ' ένα παραθαλάσσιο καφέ, και κάποια άλλα βοηθάει τη γιαγιά της στο μικρό μαγαζί με τουριστικά, γεμάτο μνήμες και ξεθωριασμένες φωτογραφίες.

Η γιαγιά της τής έμαθε από νωρίς πως ο έρωτας δεν είναι σαν τα βιβλία, δεν έρχεται με λουλούδια στη βροχή, ούτε με βλέμματα που σώζουν. Έρχεται αθόρυβα, μέσα από τη φροντίδα, τα μικρά, τα αληθινά.

Ίσως γι' αυτό και δεν περίμενε τίποτα, όταν μια μέρα άρχισε να μιλά με κάποιον άγνωστο μέσα από μια οθόνη.

Μα τα λόγια τους, έστω και ασύγχρονα, άγγιζαν μια χορδή που δεν ήξερε ότι υπήρχε. Σαν να την έβλεπε κάποιος, χωρίς να την έχει δει ποτέ.

Κι όταν ο κόσμος της άρχισε να ραγίζει, αυτή η παλιά φωνή γύρισε πίσω, σαν να μην έφυγε ποτέ.

Ο Περικλής είναι από εκείνους που μοιάζουν να χωρούν παντού, μα να ανήκουν πουθενά. Εξωστρεφής, γελαστός, γεμάτος ιστορίες για μέρη μακρινά και ανθρώπους που γνώρισε στα πιο απίθανα σημεία του χάρτη. Ένας ταξιδιωτικός βλόγκερ με χιλιάδες μάτια να τον παρακολουθούν, και κανέναν να τον γνωρίζει στ' αλήθεια.

Ταξιδεύει για τις εικόνες, για τις λέξεις, για την αίσθηση του "παραλίγο". Μα πίσω από τις αναρτήσεις και τα φίλτρα, υπάρχει κάτι που δεν φαίνεται: μια σιωπή που δεν γεμίζει, όσο κι αν φεύγει από τόπο σε τόπο.

Όταν η δουλειά τον φέρνει στην Κέρκυρα, νομίζει πως είναι απλώς ακόμη ένας σταθμός στο ημερολόγιό του. Μέχρι που συναντά ένα πρόσωπο απ' το παρελθόν , όχι ακριβώς ξεχασμένο, απλώς φυλαγμένο κάπου βαθιά.

Και τότε καταλαβαίνει: δεν ταξίδευε για τα μέρη. Ταξίδευε για να φτάσει εδώ. Ο χάρτης του αλλάζει.

Χλόη

Περικλής

Νοέμβριος 2024...

Ήμουν στο Poetry Workshop όταν μου ζητήθηκε να γράψω αυτό το βιβλίο. Κάτι σαν πείραμα. Να είναι κάτι καινούργιο απο όσα έχω γράψει.

Θυμάμαι που είχα παραξενευτεί και κοιτούσα την καθηγήτρια καλά καλά, με αυτό το βλέμα " τι εννοείς;" Διότι εκείνη μου έδωσε αυτή την πρόκληση. 

Να μην γραψω για μυθους,  ονειρα κτλπ, ξερετε εσεις. 

Πηγα στο σπιτι εκεινη την ημερα και κοιτουσα το ταβανι. Μουσικη για εμπνευση, τα βασικα, το word εκεινη την ημερα εμεινε αδειο. 

Την επομενη ημερα στο σχολειο της εξηγησα οτι δεν μπορει να ερθει η εμπνευση ουρανοκατεβατη. Το πως ειπα την λεξη ουρανοκατεβαση στα αγγλικα, ουτε κι εγω θυμαμαι, αλλα δεν ειναι αυτο το νοημα. 

Με το βλεμμα της μου εδειξε το ipad " Έχεις μήνυμα"

" Θα απαντήσω σε λίγο"

Και η καθηγητρια τοτε χαμογελασε κι εγω καταλαβα.

Το βιβλιο αυτο το τελειωσα τελη Μαρτιου, οταν ηταν να το παρουσιασω στο Creative Writing, ( μαθηματα που εχουν οι Αμερικανοι οεο) , και σίγουρα είναι ένα μεγάλο βραβείο για εμένα.

Το να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο σε μια άλλη γλώσσα...; κι όχι στη μητρική μου ; κι όμως αυτό το βιβλίο είναι η απόδειξη ότι όλα μπορούν να γίνουν. 

Κεφάλαια θα ανεβαίνουν όταν βρίσκω χρόνο να μεταφράζω .

Nos vemos pronto♡