odadaki buzdolabının sesi kesilince mi anladın ilk?
yoksa anlamsız koltuk tıkırdamaları duydugunda kafanda yalnız olmadığını uydurduğun senaryolar kurduğunda mı?
belkide kulağına geldiğinde çınlamalar, anıyor şuan beni her dediğinde
oturdun ellerin her bir tuşa basarken, birde kendini daha önemli hissetmeye çalışma çaban eklendiğinde..
içindeki nefreti kime borçlusun?
anladığını söyleyip tek bir ortak noktası olmayanlara mı?
çünkü bence anlamak istemezsiniz dersin her duyduğunda onlara.
çünkü anlayan tek kişi olmak yeterince ağır gelir sana.
