"Graduating with high honor, Reinhart, Kalea Leticia, A." Ang lahat ng nasa eskwelahan ay napatayo at pumalakpak maliban na lamang saaking magulang.
"Ma, tignan mo oh, with high honor ako!" tinanggal ko ang medalya saaking leeg at ibinigay kay mama.
"Ma? Hindi ka ba masaya?" tanong ko kay mama nang makita ko itong nakabusangot.
"Masaya? Anong sa tingin mo, Kalea?" galit itong tumingin sa mga mata ko.
"Ma...graduated ako with high honor, hindi ka ba masaya, ma?" pagtatanong ko uli kay mama.
"High honor lang? Bakit hindi mo gayahin si Chandria? With highest honor!" nag-iwas na lamang ako ng tingin dahil bumabadya nanaman ang luha sa aking mga mata.
"Hindi po ako katulad ni Chandria, Ma." sagot ko na halos pabulong na.
"Sumasagot ka na?"
"Siguro at lumalandi ka lang sa eskwelahan aber?"
"Wala ka na ba talagang magandang iaambag sa buhay namin?"
"Wala kang kwenta"
"Ipinahiya mo ako sa mga kumare ko, ang sinabi ko ay makukuha mo ang highest honor tapos high honor lang ang nakuha mo?"
"Nakakahiya ka!"
Wag po, Ma, tama na, ayoko na po, tigil na po masakit na eh.
iyan' ang mga katagang gustong gusto ko'ng sabihin, ngunit hindi ko alam kung bakit parang may pumipigil.
Making my parents proud...is just like a dream that i'll never reach. Ang hirap abutin, ang hirap makamit.
I guess this is another failure again?
I'll try again, i'll make my parents proud of me, kahit masakit na.
In out of nowhere my lips mouthed.
"I'll try again, Ma."
***
"Cappuccino and blueberry cheesecake for table 19."
Aligaga ang lahat sa amin dahil marami ang customer ng coffee shop, which is di naman namin inaasahan.
"Kal, tingnan mo ang lalaking iyon' oh" pagtuturo ng nguso ng aking kaibigan na si Aida.
tinawanan ko na lamang ang kanyang sinabi at ginawa. Alam niya naman na hindi ako naka focus sa mga ganyang bagay.
"Hay nako, Kal, kung ako saiyo ay titigil na ako." sabay ang kanyang pag buntong hininga.
"Itigil ang ano?" Taka ko'ng tanong.
"Shunga, ano pa ba? edi iyang araw- araw mo'ng pag subok na ipagmalaki ka ng magulang mo."
Natigil ako sa aking ginagawa.
Itigil? Hindi ko alam pero bakit napasok ang mga salitang binitawan ni Aida saaking isipan.
"Aida, Hangga't kaya ko ay hindi ako susuko, hangga't walang dahilan hindi ako titigil." sumbat ko naman dito.
"Ewan ko ba sayo, Kal. Ang tagal tagal na pero hindi ka parin nila ipinapa tarpouline ng pamilya mo, dapat nga naka billboard kana eh." sarkastikong sagot nito.
"Tigilan na nga natin ito, mabuti pa ay hugasan mo na iyang mga tasa diyan at marami pa ang customer oh." Pag-uutos ko.
***
Natapos ang mahabang araw ng hindi ko man lang namamalayan.
Kalea...sabi ni papa isang hawaiian origin daw ang pangalan ko na meaning naman ay joy o happiness, pero bakit hindi naman ako masaya?
They say all people in the world had a purpose, but it seems like i'm not one of those billions of people.
Do i really have a purpose?
***
"Huy, Kal!" mahinahong sigaw ni Aida na nagpabalik saakin sa reyalidad.
"Hmm?" ang tanging lumabas sa bibig ko.
"Kanina ka pa tulala jan ha, anyways 'dito na 'ko...bukas nalang uli sissybells ko!" Banggit nito saakin sabay yakap.
"Oo nga pala...sige, Aida bukas nalang, ingat ka" pagpapaalam ko.
"Ikaw din!" Ngumiti ito saakin at tuluyan nang umalis.
Pinagpatuloy ko ang paglalakad hanggang marating ko ang tapat ng bahay namin.
"Hello po ma'am Kalea." Pagbati saakin ni manong Joel, security guard namin.
Ngumiti naman ako at binati rin siya. "Good eve po manong."
I walked through our door as i open the door i can hear my parents shouting inside...what do i expect? they always fight and i'm so used of it.
"Manang Lori..." Pagtawag ko sa kasambahay namin at agad naman itong tumungo saakin.
"Yes po, Ma'am?" Tanong ni Manang Lori.
"Where's Adrienne and Josiah?" My plain question.
Manang Lori sighed as she looks at me. "Ah...Ma'am si Josiah po nasa kwarto po niya nagkulong po dun." She answered honestly.
"How about Adrienne?" I asked.
"Uhh, Ma'am ayun na nga po e...umalis po si Sir Adrienne, di po namin alam kung saan po nagpunta."
I nod as i walk towards my parents who are still fighting.
"Mom, Dad...mano po" nagmano ako sakanila pareho pero pinagpatuloy parin nila ang away nila.
"Hanggang kailan ko ba sasabihin saiyo Martha, wala akong kabit!" Galit na sambit ni papa, halata na sa mukha nito na inis na inis na siya kay mama.
Bumuntong hininga si mama at nagsalita "Wala? Eh ano itong picture na 'to, Leo? Ha? Ano ito!!!?" My mom yells as she showed a picture on her phone showing my dad with a beautiful young lady.
"Ano 'to ha? kung wala kang kabit e sino 'to?" My mom fell into her knees, crying like a kid...and it hurted me seeing her like that 'cause ever since i was a kid she had always been so strong.
"Martha, honey...you misunderstood it, it's just a friend of mine, you know how i love you so much, right?" My dad explained.
"Friend of yours? Leo look at your age, would you? You're a f*cking 54 years old and yet you have friends with the age of 20? Impossible!" My mom yells as she continues pushing off my dad's chest off her.
I-I don't wanna hear anything anymore, it makes me cry too...i don't wanna see my family fall apart, i love them too much.
I love them more than me.
YOU ARE READING
The Sea Of Sadness
RomanceSa likod ng mga nakangiting maskara ay ang bawat pagluluksa. "Hindi lahat ng nakangiti ay masaya." iyan' ang katagang pinaniniwalaan ni Kalea. Sa buong buhay niya ay wala siyang ibang hinangad kundi ang ipagmalaki siya ng kanyang magulang. Ginawa n...
