Duygu gittiği her yerde başını belaya sokan, ortalığı birbirine katan bir de yetmezmiş gibi yaptıklarından asla ders çıkarmayan bir kızdı. Ne kadar yaşadığı mahallede herkes tarafından sevilse bile yaptıklarından dolayı milletin canına korku salmış...
Sanki diğer kurgumu çok tamamlamışım gibi yeni bir kurgu yazdım :D
Baştan söyleyeyim bu hikayede çok eğleneceğiz! Bu hikaye aksiyon, türlü türlü manyaklıklar ve bol kahkaha içeriyor!
Başlama tarihleriniz??
Kemerlerinizi bağlayın başlıyoruz!
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
"Siktir!"
"Daha hızlı ol!"
"Elimden sadece bu kadarı geliyor!"
Nefes nefese koşarken sinirle abime baktım.
"Ne demek elimden sadece bu kadarı geliyor?! Bir az daha hızlı koş abi! Eğer bu adamlar bizi yakalarsa parça pincik ederler ve ben henüz ölmek istemiyorum. On sekiz yaşım var benim be! Koş hadi!"
"Hepsi senin yüzünden oldu Duygu! Zaten seninle dışarda yemek yiyende kabahat! Evden çıkmadan önce bana 'merak etme abi hesabı ben ödeyeceğim yanına para almana gerek yok' dedin sonra da lokantanda hayvan gibi tıkınıp 'tüh güzdanımı yolda düşürmüşüm' dedin! Bir de yetmezmiş gibi lokantanın sahibine kafa tuttun!"
"Sende hayvan gibi yiyordun ama!"
"Acaba bana 'istediğin kadar ye hesap bende' dediğin için ola bilir mi?!"
Abim beni bir anda belimden tutup başka bir sokağa çekmişti. İkimizde nefesimizi tutmuş adamların bizi bulmaması için dua ediyorduk. Peşimizdeki adamlar başka sokağa girince ikimizde derin bir nefes aldık.
"Kurtulduk! Bak abi hadi yine iyisin benim sayemde kurtulduk. İyi ki varım ya!"
"Sus ve düş önüme Duygu!"
Kendi evimize giderken malum İstanbul trafiği yüzünden eve geç kalmıştık. Mahalleye girdiğimizde uzaktan beni gören mahallenin çocukları panikle koşuşturmaya başladılar.
"Eyvah Duygu geliyor!"dedi aralarından biri. Koşarken yanındaki çocuğa çarpıp yeri boyladığında baygın bir şekilde abime baktım.
"Abi bu mahallenin insanları neden sanki olmayan pipimle ebelerini sikmişim gibi davranıyorlar?"
"Saymamı ister misin Duygu?!"
Aklıma yaptıklarım gelince başımı hayır anlamında iki yana salladım.
Abimi itip koşarak odama çıktım. Asla elbise, etek falan giyen biri değildim. Bu yüzden kot pantalon ve kısa kollu tshirtlerimden birini giyip annemlerin yanına gittim.
