Mahalle Stories

🥐🍂 "Bir insanın kalbine sığdırdığı bütün o koca dünya, gün gelir tek bir kelimeye bürünür. Tek bir heceye: SEN." Bursa'daki sahte ve ihtişamlı dünyasından, arkasında kağıt üzerinde kalmış bir evliliğin enkazını bırakarak kaçan 32 yaşındaki gastronomi mezunu pastacı Melike, kalbinin etrafına kale duvarları örüp Kuzguncuk'a sığınır. Mel's Bakery & Coffee onun dünyaya karşı asil direnişidir. Amacı, un kokulu tezgahının arkasında kimseye minnet etmeden sıfırdan bir özgürlük inşa etmektir. Ancak kaderin, hemen yan kapıda nefes alan çok "komşu" bir planı vardır. Mercan Veteriner Kliniği'nin sahibi, 28 yaşındaki Veteriner Hekim Ali Umut Koral; bir sabah kazasında kollarının arasına devrilen bu ürkek, yeşil gözlü kadının ruhundaki o derin yalnızlığı ilk saniyede okur, onu merak eder. Melike her defasında "Umut Bey" diyerek araya duvarlar örmeye çalışsa da; Ali Umut o kadife sesiyle her sabah yan kapıdan "Kolay gelsin şefim" diye fısıldayarak o duvarlardan her gün bir tuğla daha indirmeye kararlıdır. Kuzguncuk'ta kasım yağmurları başlarken, Melike hayatında öğrendiği en tehlikeli duyguyla yüzleşmek üzeredir: Alışmak. Kırılmış bir kadının güvensiz kalbi, iki dükkan arasındaki o bir adımlık mesafeyi aşıp geçmişin enkazından sıyrılabilir mi? Kalp; yaş farkına, mahalle baskısına karşı koyabilir mi? 🐾 Buram buram tarçın kokulu, sıcacık bir Kuzguncuk mahallesi. Yaralı bir kadın ve onun kalbini sabırla şifalandırmaya çalışan naif, pamuk kalpli bir adamın hikayesi...

.....

Hayat bazen en beklemediğiniz anda en beklemediğiniz kişi tarafından en savunmasız anında sizi vurabilir.Bu vuruş bazen bir dosttan gelen bir sözcüktür, bazense en nefret ettiğiniz düşmanınızdan gelen bir kurşundur.İşte bu hikayemiz Arda ve Efe'nin can ciğer kardeşliğinin nasıl bir cümleyle tuzla buz olduğunu anlatıyor.

Sımsıkı sarıldığı bedeninden kaçmaya çalışırken yavaşça kafamı kaldırdım benim ela gözlerim onun mavileriyle buluştu okyanus gibi derin bakıyordu. Dudaklarımı ıslattım ve sonunda kelimeler çıktı ağzımdan -Dinçer abi bu söylediklerin çok saçma ne dediğini aklın alıyor mu senin -Yavrum senin saçma dediğin şey benim bu hayatta ki tek gerçeğim dedi ve yavaşça mavilerini dudaklarıma indirdi. Doğduklarından beri Nergis Mahallesinde yaşayan Deniz ve abisinin en yakın arkadaşı Dinçer peki ya bu samimiyet Dinçer'in Deniz'e tutulmasıyla ne hale gelecek..

Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi'nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi iyileştirir. Bu kitap , bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."

YETİŞKİN İÇERİK!

Funda, Elif, Murat ve Akif'in hikayesi bu. Kök nar Mahallesinde geçen bu olay sizi hem üzecek hem sevindirecek. Not: Bu hikayeyi 9 yaşımda yazdığım için kötü olmuş olabilir. Yani kimisine göre değişir.

Ankara'nın belki de bir çok yerine hüküm sürüyordu. Göründüğünün aksine olan kalbini bir ben biliyordum. Bu beni kahrederdi belki önceden ama şimdi işler biraz değişmişti. Sanırım kadere bir yere kadar müdahale edebiliyorduk. Zira şu an burada olmamın başka bir açıklaması olamazdı... GİRİH adlı ilk kitap.

Tanıştığımız gün anlamıştım hayatımda yeri olacağını ama bana iyi gelir sanmıştım ; fark edemedim hayatımı söküp sadece kendini hayatım yapacağını...

Bir mahalle hikayesi

Murat, her sabah aynı saatte bakkala gitme bahanesiyle o sokağa sapardı. Oysa ne ekmek umurundaydı ne de süt. Onun baktığı tek şey, pencerenin kenarında saçını toplayan İnci'ydi. O saçın her telini ezberlemişti sanki. Ama ne zaman göz göze gelseler, İnci başını çevirirdi. Bilmiyor muydu, yoksa görmezden mi geliyordu, Murat çözemezdi. Mahalle suskundu ama gözleri gürültücüydü. Herkes bilir, ama kimse konuşmazdı. Muratın gözlerinde yanan ateşi gören olurdu elbet, ama o da susardı. Çünkü bu aşk, kimsenin işine karışmadığı türdendi-duyulmamış, dillendirilmemiş, ama kalpten kalbe akan bir sır gibiydi. İnci ise, kalbinin bir köşesinde bir şeylerin kıpırdadığını hissederdi, ama bunu adı konmamış bir huzursuzluk gibi bastırırdı. Belki de gerçekten bilmiyordu... ya da bildiğini itiraf ederse, bir şeyler sonsuza dek değişecekti. #Mahalle #abiminarkadaşı #smut #gizliaşk #mahallededikodusu

Onu gördüğümde hissettim kalbimi .Yıllar sonra yine aynı duygu başa sararsa peki ?

Ceylan Karadağ ve Kıraç Aslan aşkı....

Kasabaya yeni taşınan öğretmenin ilk gecesi sonu parmaklıkların arkasında sonlanır. Öğretmenin başına gelen aksilikler silsilesine kasabadaki eski savcının eklenmesiyle hayatı sakinlikten çok bir kaos haline gelir fakat kötü şeyler hiçbir zaman sonsuza kadar sürmez, kapısını çalmakta ısrar eden güneşi ancak gözlerini kötülüklerden araladığında görebilecektir. Yazın güzel güneşi, denizin kokusu ve bir ağacın gölgesinde esen hafif rüzgar gibi hissettirecek olaylar... Bu kitap, YABANCILAR VE ŞEHİRLER serisinin ilk kitabıdır.

Hazal ve Cihan🤍 peki ya sevgi neydi, sevgi emekti

"Çok seviyorum lan" "Valla çok seviyorum,sürekli yanında olmak istiyorum, elini tutmak istiyorum, sen onu ne zaman öpsen yüreğimde fırtınalar kopuyor, bir tek ben öpeyim bir tek ben sarılayım istiyorum. Annenin ona bulduğu kısmetlerin ağzını burnunun kırmak istiyorum. Onun başka biri ile olma fikri bili beni çıldırtıyor anlıyormusun kardeşim?Anliyor musun şimdi yürek yangınımın nedenini?Affediyor musun kardeşini?Sözünde duramayan bu kardeşini affediyor musun?" Eren duydukları ile ağzı bir karış açık kalmış karşısındaki sarhoş çocukluk arkadaşına bakıyordu.Bu adamın kaç aydır suskunluğu bu yüzden miydi?Bunca zaman ne savaş verdi kim bilir dedi içinden. Sonra baktı kardeşim dediği adama .Karşısına geçmiş ben kardeşini seviyorum diyordu resmen.Ama buna hiç sinirlenmiş degildi. "Nasıl lan? Ne zamandır? "Bilmiyorum, nasıl oldu ,ne zaman oldu hiç bilmiyorum.Ama bildiğim bir şey varsa o da sırf seviyor diye dayak yemek pahasına Topal Hacı'nin bahçesinden kiraz çaldığım, çok korktuğum halde erkekliğe bok sürdürmemek için her seferinde yanında durup korku filmi izlediğim, parkta düştüğünde sırtıma alıp eve kadar taşıdığım, gülüşüyle nefesimi kesen gözümde hala minicik olan o kızı canım pahasına sevdiğimden.Üstelik benim onu minicik gördüğüm gibi o da beni kocaman görüp tıpkı sana dediği gibi bana da ağbi diyorken." Derince nefes aldı iki adam da .Gözunden bir damla yaş aktı rakı masasına. "Ne yapacağım ben kardeşim, bana bir akıl ver Allahını seversen.Ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ona bu kadar yakınken dokunamamak ,kokusunu içime çekememek yüreğimi yakıyor.Nolur susma bir şey söyle." "Sana ondan vazgeç ,kardeşimden uzak dur desem?" "Hayır!Asla ,asla ondan vazgeçemem.Ben onu sevdiğimi anladığımda bunca sene boşuna yaşadığımı fark ettim.Şimdi onsuz yapamam. Nefes alamam. Her şeyi de, ama vazgeç deme bana .Ben

Bir psikolog ve komutanın aşk hikayesi...