HARDEST MISSION

Prolouge

Author's note:
First, the uploading, scanning and distribution of this book in any form or by any means - including but not limited to electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise - without the permission of the author is illegal and punishable by law. PLAGIARISM IS A CRIME

Second, this contains typographical errors and grammatical errors. it has a cliché plot, boring scenes and loopholes please take note that the writer is unprofessional and is new to the field of writing.

Third, please avoid mentioning other authors and characters in my story. it's very rude and disrespectful on my part

Fourth, There may be some scenes, lines, and words that some of you might find disturbing, innapropriate or offensive that may cause you discomfort and trigger you. if that happens, please pardon my stupidity and immaturity. I would like to apologize in advance and let everyone know that i didn't intend to offend someone in any way.
Lastly, please be informed that this story contains mature themes and strong language that are not suitable for very young readers and close-minded people.

Please be guided accordingly. READ AT YOIR OWN RISK.

All right reserved

Copyright_sgfkswn.

"PEPITA MY FRIEND," Sigaw ko sa babae.

Nagulat naman sya..... pero, kahit ganoon ay nakisali na lang sya sa acting ko. Agad ko syang niyakap sa braso na para bang close kami.

Umacting din akong nakikipag usap sa kanya na para bang lalabas kami kung saan. Mabuti na lang at magaling kaming umarte at umalis naman yung creepy guy na sumusunod kanina.

It's my birthday today and habang naglalakad ako ay nakita kong may naglalakad sa madilim na part ng Park dito sa San francisco.

Alam kong talagang minamadali nya yung lakad nya kasi may nakasunod na lalaki sakanya may hawak ito sa kamay at Kutsilyo yun. Naka hoodie ito na itim at tagong tago ang mukha nito, ewan ko ba kung paano ko na sense yun ang layo ko naman dun pero sinabi kasi ng instinct ko na sundan at tulungan yung babae kaya nung naka lapit ako ay tinulungan ko na sya.

I have this kind of personality na tutulong talaga ako sa mga nangangailangan ng tulong. And i'm pretty smart also, i can sense if someone was being harrassed or scared, na s-sense ko din kung may panganib na darating. Kaya kahit pigilan ko man ang katawan kong tumulong. Ay hindi pwede dahil mismong kamay ko na gagalaw at tutulong. Even though it's just  bothersome for me i don't really care kung may na ha-harrass o ano talagang hindi ko lang sila matiis o ano.

Kaya nung pag alis ng lalaki ay dinala ko agad tong kasama ko sa Saison restaurant dito sa San francisco, California. Makikita mo sa mga mata nya kung gaano sya ka-takot kanina, alam kong pinipigilan nya lang na umiyak at mag burst out dahil maraming tao dito.

Hinawakan ko ang kamay nya at cinomfort narin, i smiled at her at sinabing magiging okay rin sya. Pero teka bakit parang famillar sya? Mukhang nakita ko na sya dati..... i'm not sure though but i have this feeling na naging close ko sya dati.

Wala naman kasi akong ibang kakilala dito kundi ang asawa ko. Yes, i'm happily maried to my husband.

Happy?

Masaya ba ako?

Hindi ko alam, wala akong maalala sa kahit ni isang porsyento sa buhay ko o kahit sa paligid ko. Di ko alam pero feel ko hindi ako taga rito. Parang sinisiksik ko lang yung sarili ko sa bansa na ito.

Wala akong alam ni kahit na ano...... basta ang alam ko lang may asawa ako at filipina ako. Pero di ko alam kung bakit dito ako nakatira hindi ba dapat sa pilipinas?

"Ummm..... Excuse me miss?" Bigla nagsalita si ate girl.

Agad naman ako tumino at tinignan sya nang gulat na gulat. Gagi, nalutang pala ako nakakahiya naman.

"Yes?" Pag tanong ko pa.

Ngumiti s'ya sakin. But now, it's genuine wala nang bahid na pagkatakot sa mga mata nyan. Mukhang okay naman sya ngayon, so pwede na ba akong umuwi? Gusto ko na matulog.

"Uhhh i just want to say thank you... for me helping me awhile ago," Napaiwas pa s'ya ng tingin.

Huh?!

May dumi ba sa mukha ko?

"Oh ah... it's okay. You're welcome, you don't have to worry about that anymore," I smiled at her. Pero syempre peke yun.

Tumango na lang sya, at kumain probably alam kung anong isasagot. Pero infairness mukha pa syang bata mukhang 5 years ata yung age gap namin. Filipina din kaya ito?

"Uhm can i ask something?"

Tinaasan n'ya lang ako ng kilay at mukhang curious sa tanong ko.

"Of course, what is it?"

"Are you filipina?"

Muntik pa s'yang mapatalon sa gulat. "Omg yes yes..... mare kababayan pala kita," she happily said.

"Ah HAHA oo nga nohh," Peke akong tumawa.

"Gagi nahirapan pa ako sa pag english. All this time filipina ka lang pala ate...." Kumunot ang noo nya.

"Seri, you can call me Seri," I awkwardly smiled and shook hair hand kasi biglaan nya na lang inabot sakin yung kamay nya.

Pagkatapos nun ay nakipag kwentuhan na sya sakin about sa buhay nya..... sana all. Pero ang pinagtataka  ko lang ay sa kwento nya ay may famillar akong naalala dun. About sa mall ata yun sa city kung san sya nakatira.

Wala naman akong balak na mag celebrate dahil unang una wala akong kakilala. Pangalawa, wala ako sa mood na maging masaya i feel so empty. Nagsimula lang to nung pag alis ko sa hospital dahil discharge na ako nun.

I have a husband but i feel like..... i don't know emptiness? Wala akong nararamdaman sa kanya and i feel so bad about the fact na mahal nya ako pero di ko sya mahal. Bakit ganito? Dahil ba ito sa amnesia ko?

Ahhh basta ayaw ko na mag overthink, basta alam ko lang ay Serishka ang panglan ko at 30 na ako. Get a grip Seri, kailangan mong maalala ang lahat.

Habang kumakain kami ay bigla na lang may pumasok na lalaki sa loob ng restaurant. Gwapo sya matangkad mukhang 6 footer 'ata to. Maputi.... itim ang buhok at naka pang office suit pa ito.

Nung nakuha nya na ang order nya ay tumabi s'ya sa may table namin. Dahil 'yon na lang may space.

Habang kumakain, ay napansin kong nanlaki ang mata nya, at niyakap ako ng mahigpit. Gago lang?

"My love," Biglang sabi nya. Habang nakayakap parin.

Huh?!

Ano daw?

My love?

Napansin ko pang tumutulo na yung luha nya sa shoulders ko. Ina naman oh, pagka minalas ba naman sa sariling birthday.

"I can't believe you're still alive Love."

"Uhmm what? I don't get it please explain it to me."

"What do you mean Vyanra?"

"Who is Vyanra?"

"You can't be joking my love."

"What do you mean? Who is Vyanra? Who are you?" Ina naman oh pinagtitingan na kami ng mga tao rito.

"I'm Dwayne.... my love. I'm your fiancé."

"EXCUSE ME WHAT?!" Hindi ko na napigilan mapasigaw.

"Come with me my love, i'll explain everything to you. It seems like someone manipulated you," Biglang nag seryoso ang mukha nya at nakakatakot ito.