RUH DÜĞÜMÜ

Giriş

                                                                           HERA ALTINOK

Umutlarının aşırı coşmasına izin vermezsen, hayal kırıklığına da uğramazsın, diyordu bir kitapta. Oysa benim hayata karşı umudum her zaman fazla olmuştur. Ta ki hayat bana da acımasız yüzünü gösterene kadar...

Okuldan eve doğru yürürken içimde her zamanki gibi bir huzur vardı. Eve geldiğimde, her şeyin normalden çok daha sessiz olduğunu fark ettim. "Anne, ben geldim. Alina, evde misin?" diye seslendim.

Ama kimseden bir cevap yoktu. Üst kata çıktığımda ise gözlerim dehşetle büyüdü. Annem yerde, kanlar içinde yatıyordu. Kız kardeşim Alina ve erkek kardeşim Aren sandalyelere bağlıydı, babam ise dizlerinin üstünde, başına silah dayayan adama korku dolu gözlerle bakıyordu. Tek yapabildiğim annemin hareketsiz bedenine bakakalmak oldu.

Yavaşça annemin yanına çöktüm, gözlerim dolmuştu. "Anne..." diye fısıldadım, titreyen bir sesle. Yüzü bembeyazdı, nabzı atmayı çoktan bırakmıştı.

O sırada, silahı babama doğrultan adamın alaycı sesi duyuldu. "Oo, kimleri görüyorum burada? Arjen Bey’in büyük ve güzel kızı Hera da şeref vermiş, hoş gelmiş!" Adamın gözlerinde acımasız bir pırıltı vardı; sanki bu kaostan zevk alıyordu.

Babam, o adamın karşısında tir tir titriyordu. "Beni bırak, çocuklarımı al, hepsini alabilirsin ama ne olur beni bırak," diye yalvardı. Korkak biriydi babam. Kendi canı için evlatlarını bile gözden çıkarırdı. Bu sözleri işitince içim sızladı ama şaşırmadım. Babamın, bizim için kendini feda etmesini beklemek, nafile bir hayaldi.

Gözlerim hâlâ annemin cansız bedenine kilitlenmişti. Oysa, daha kısa bir süre önce bana gülümseyen o yüz, şimdi beyaz bir örtü gibi solgundu. Alina ve Aren’in çığlıkları kulaklarımı delip geçerken, ben yalnızca bakıyordum; gözlerimden yaşlar akarken, zihnim bu kabusu kabul etmeyi reddediyordu.

Adam tekrar konuştu, sesi buz gibi soğuktu. "Bütün çocuklarına ihtiyacım yok, ama birini alabilirim. Seç bakalım Arjen Efendi, hangi çocuğunu vereceksin bana?"

Babam afalladı. Tüm çocuklarını verecek kadar acizdi ama aramızda bir seçim yapacağını düşünmemişti. Ben adama, kardeşlerimden uzak durmasını, eğer birini alacaksa beni almasını söylemek üzereydim ki babam hemen öne atıldı.

"Hera! Hera’yı alabilirsin. Zaten Hera işine daha çok yarar. Alina ve Aren daha küçük. Hera, kardeşleri için bu fedakarlığı yapar, değil mi Hera?" O an dünyam yerle bir oldu. Kalbim sanki bir bıçakla kazınmıştı. Babamın gözden çıkardığı ilk kişi ben olmuştum ve bu, ruhumda hiç kapanmayacak bir yara açtı.

Adam babama tiksintiyle baktı. "Seni hemen öldürmeyeceğim, Arjen. Acı çekmeni istiyorum. Kim bilir, belki bir gün seni öldüren kızın olur," dedi soğukkanlılıkla, sanki bu kader çoktan yazılmış gibiydi. Babamın kaşları çatıldı, ama bir şey söylemedi.

Ben, annemin kanlı bedenine son bir kez baktım, gözyaşlarım durmaksızın akıyordu. Kardeşlerime döndüm, "Korkmayın," diye fısıldadım, sesi titreyen bir cesaretle. Sonra babama baktım, nefretle dolu gözlerim onun üzerine kilitlendi. Annemin ölümünden ve bu kabustan sorumlu tek kişi oydu. Babamı asla affetmeyecektim.

Adam, kolumdan tutarak, "Artık gitme vakti, Hera," dedi. Ne kadar dirensem de bir faydası olmayacağını anlayınca teslim oldum. Son bir kez annemin soğumuş bedenine sarıldım, tüm umudumla. Kardeşlerime dönüp, "Sizi seviyorum. Birbirinize hep sahip çıkın, olur mu?" dedim. Gözlerinden yaşlar dökülen Alina ve Aren, "Abla, gitme!" diye hıçkıra hıçkıra ağladılar. Babam ise hala sessizdi. Buz gibi bir sessizlik…

Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bunu o an, içimde bir yerlerde, derinden hissetmiştim...