Ölmekle bitmemişti hiçbir şey. Başkalarının hatası yüzünden mahvolan küçücük bir çocuğun büyük cümleleri ve gözyaşları görünmez bir dünyanın kapısını aralamıştı onun için.
-
"O çocuğun dersleri çok iyiymiş, çok da yakışıklı ve tatlıymış. Ben daha okula başlamadım. Okula gidince derslerim iyi olursa beni de severler mi? Yakışıklı ve tatlı olur muyum biraz daha büyüyünce? Yeollie konuşsana! Konuş artık! "
Küçük ayıcığı minicik elleriyle kavrayıp salladı. Gözünden akan yaşlar yüzünden yüzü, boynu ve tişörtünün üstü ıslanmıştı artık.
Ayıcığı sarsmayı bıraktı ve gözyaşlarını silmeye çalıştı.
"Sen de beni sevmiyorsun. Kimse beni sevmiyor. Annem haklı. Keşke hiç doğmasaydım. "
-
"Park Chanyeol 1987 yılında ölmüştü değil mi? Senin de onun davasını çözmen için on dokuz gün seksen yedi saatin var. Çözemezsen kovulursun. Stajyerin de başka bir yerde staj yapar artık. "
-
"FBI'dan geliyorum. Artık birlikte çalışacağız. Umarım iyi anlaşırız. "
*
Tamamen chanbaek ağırlıklı olmayacak ve Chanyeol ilk başta neredeyse hiç olmayacak gibi diyebilirim. Gelişi de gidişi gibi baya sorunlu ve olaylı olacak.
YOU ARE READING
1987
Fanfiction1987 Eylül ayının ilk günü Park Chanyeol adındaki bir genç Seul'deki aile evinin bodrum katında ölü olarak bulundu.
