İşte kendimle yüzleşeceğim gün bugündü.
Benliğim ve aşkımla yüzleşeceğim gün.
Tam tamına 4 yıl boyunca bu hayali kurdum.
4 yıl boyunca yalnızca onu hayal ettim.
4 yıl boyunca geleceğimiz için çabaladım.
Aşık olduğum adama lisenin mezuniyet töreninde ilanı aşk edecektim.
Görkemli okulun görkemli merdivenlerinden aşağıya iniyordum. Ve tek odağım oydu. Özgüvenli bir şekilde gülümsedim ve yanına doğru adımladım. Sırtı bana dönüktü ve onu dürtmeden önce numaralı gözlüklerimi düzelttim, kravatımı yerine yerleştirdim.
Parmaklarımla narince omzuna dokundum. Yüzünü bana doğru çevirdi ve soran bakışlarla bana baktı.
"Özgür müsaitsen 2 dakika konuşabilir miyiz?" Rica edercesine konuştum.
Arkadaşlarına döndü ve el işareti yapıp yanıma geldi.
"Dostum adın ne bilmiyorum ama konuşmanı biran önce bitir çünkü taş gibi hatunu senin yüzünden kaçırmak istemiyorum."
Bu söyledikleri özgüvenimi bir miktar kırsa da belli etmemek adına daha çok gülümsedim.
"Barış. İsmim barış. Yan sınıftan." Gözlerini devirdi ve devam et dercesine acelece elini salladı.
Ellerim terliyordu, nefesimi tuttum ve 4 yıl boyunca içimde yaptığım hazırlıklı konuşmayı sözlere döktüm.
"Özgür ben sana gerçekten çok aşığım. 4 yıl boyunca kendimi tarttım. 4 yıl boyunca kendi iç savaşımı verdim. Ve evet doğru insan sensin. Ben sana gerçekten kör kütük aşığım. Belki beni istemezsin biliyorum ama artık bunu içimde tutamayacağım ve doğru gün bugün. Biliyorum." Gözlerini daha fazla açtı ama gözlerindeki ifadeyi anlayamıyordum. Belki; korku, alay, küçümseme, iğrenme, öfke...
"Bu iğrenç sesini ve düşüncelerini içinde tut. Sen ne dediğinin farkında mısın? Sence ordan bakınca ibneye mi benziyorum? Hah? Hastalıklı düşüncelerini herkesin içinde söylemeye utanmıyor musun? Ben olsam utanırdım. Şu an bile utanıyorum. Bak ne kadar sessiz konuşuyorum. Çünkü bir ibneyle anılmak istemiyorum. Asla bir daha karşıma çıkma. Şimdi siktir git ve kendini becer."
Yüzüme tükürürcesine sarfettiği bu cümleler boğazıma kocaman ve açılması güç düğümler atmıştı.
Arkasına dönüp koşarcasına yürüdü. Ben ise olduğum yerde göz yaşlarımın akmasına bile izin veremedim...
-ALEXANDER
