Anksiyete sorunu olan Jisung'un, okula gidip gelmek ve ara sıra müzik dinlemek dışında yaptığı pek bir aktivitesi yoktu. Doğduğundan beri yaşadıkları evden taşınmaları da onu pek memnun etmemişti. Yeni bir sayfa açmak gibi de bir amacı yoktu, ancak...
Hayat zaten zordu, ancak anksiyete sorunu olan Jisung için her şey iki katına çıkıyordu. Her zaman neden bu sorunun kendisinde bulunduğunu sorguluyor, ara sıra da bu yüzden kendinden nefret ediyordu. Herkes "normal"ken o neden farklıydı? Farklı olmanın onu anormal biri yaptığını düşünüyordu.
Sınıftaki arkadaşlarının birbirleriyle şakalaşıp konuşması, sokaklardaki insanların yolda rahatça yürüyebilmesi, veya marketteki kasiyerin günde 150-200 kişiyle konuşup göz göze gelebilmesi de ona normal gelmiyordu. Bu olaylar aslında "normal" olaylardı. Ancak onun için bunlar çok fazla cesaret isteyen işlerdi. Tabi ki yolda o da yürüyebiliyordu, ancak diğerleri gibi değildi. Kimseye bakmamaya, kimseyle göz göze gelmemeye çok dikkat ediyordu. Herkesin gözünün onda olduğunu düşündüğü için de her zaman rezil olacağını hissediyordu. Bu özelliği onu her ne kadar sıksa da, ona sahip olmasının kendi elinde olmadığını biliyordu.
Taşınacaklarını öğrendiği gün ise gereksiz yere stres yapmıştı. Düzeninin bozulması en nefret ettiği şeylerdendi. Tamamen yeni bir hayata geçiyor gibi olmak da onu oldukça germişti.
Hayatı zaten tek düze ilerliyordu, bu düz yolu bozmaya ne gerek vardı ki? Alıştığı yerlerden veya kişilerden ayrılmanın kötü bir his olduğunu biliyordu, daha önce bunu yaşamıştı. Bu nedenle de ne arkadaş ediniyor, ne düzenini bozacak bir şey yapıyor, ne de birine fazla bağlanıyordu. Çünkü biliyordu ki sonu hep kötü bitecekti. Jisung bu acıyı bir kez daha yaşamak istemiyordu.
Bazenleri kendisini o bile tanıyamıyordu. Birden bambaşka birine dönüşebiliyordu. Bu da onu korkutuyordu.
Bazen bir "arkadaşa" ihtiyaç duyduğunu düşünse de daha sonra bunun yanlış olduğunun ve eninde sonunda zarar göreceğinin farkına varıyordu. Ancak, eğer yalnızlıktan kurtulmak istiyorsa bunu göze alması gerektiğini de biliyordu. Kendini korkak bulan Jisung bunu göze alabilecek miydi?
Bu benim ilk hikayem de bir yanlışım olursa söyleyebilir misiniz?
Yazmamı istediğiniz şeyleri de yorumlarda yazarak belirtebilirsiniz.
Zaten pek okunacağını düşünmüyorum ancak yine de yazmak istedim. Eğer beğendiyseniz oy verebilirsiniz <3
Oups ! Cette image n'est pas conforme à nos directives de contenu. Afin de continuer la publication, veuillez la retirer ou mettre en ligne une autre image.
