Η εξιλέωση

Κεφάλαιο 1 (το Tulloch castle hotel)

Περάσαμε υπέροχα στην Βιέννη, αλλά έπρεπε να φύγουμε για κάποια οικονομικά προβλήματα.Παρ'όλα αυτά, ήμουν πολύ χαρούμενος γιατί επρόκειτο να μείνουμε σε ένα ξενοδοχείο που φαινόταν υπέροχο από την  φωτογραφία που μας έδειξαν. 12 Ιουνίου 4μμ φεύγουμε από την Βιέννη επειδή το Dingwall ήταν 400 χιλιόμετρα μακριά .Φτάνοντας  στο ξενοδοχείο είδαμε ότι δεν περιμέναμε, το ξενοδοχείο δεν είχε καμία σχέση με αυτό που μας είχαν δείξει, ενώ φαινόταν πολύ παλιό. Ως παιδί, ωστόσο, είχα τρελαθεί με την κούνια έξω από το σπίτι και την εξαιρετική πισίνα.Έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε εδώ και να τακτοποιήσουμε τα πράγματα μας, ενώ περπατούσα γύρω από το σπίτι είδα κάποια παράξενα παλιά αντικείμενα στα οποία δεν έδωσα πολύ σημασία γιατί φαντάστηκα ότι  ανήκαν στον προηγούμενο κάτοικο και τα είχε ξεχάσει. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά αν και το κρεβάτι μου ήταν αρκετά άνετο γιατί είχα πολλά παράξενα και αλλόκοτα όνειρα. Ο σκύλος μου βέβαια φαινόταν πολύ περίεργα και κοιτούσε συνεχώς το παράθυρο με ιδιαίτερη προσοχή λες και κάποιος μας παρακολουθούσε,φαντάστηκα ότι θαυμάζει τον καινούργιο κήπο μας και την πισίνα και κοιμήθηκα ξανά. Το πρωί άρχισε πολύ καλά πηγαίνοντας στο κέντρο της χώρας και σε πολλά μουσεία τα οποία δεν είχα ξανά δει και  μου άρεσαν πολύ.Ήταν όλα εξαιρετικά και δεν υπήρχε πουθενά πρόβλημα εκτός από την κούνια η οποία με τον αέρα συνέχεια έτριζε το βράδυ και δεν μας άφηνε να κοιμηθούμε.Το πρωί κατέβηκα στο υπόγειο γιατί ήθελα να αφήσω κάτι καρέκλες οι οποίες δεν χωρούσαν στην κουζίνα και είδα μια σπασμένη και σκονισμένη κούκλα δίπλα ακριβώς από την πόρτα, τρόμαξα για μια στιγμή γιατί αναρωτήθηκα πως  γίνεται να μην έχει πεταχτεί μια σπασμένη κούκλα αλλά οι γονείς μου είπαν να μην δώσω σημασία και ότι θα το αναφέρουν αύριο στον ιδιοκτήτη του ξενωδοχείου.Για πολλές μέρες έβλεπα πολλά περίεργα όνειρα με την συγκεκριμένη κούκλα τα οποία μέρα με την μέρα γινόντουσαν όλο και πιο έντονα μέχρι που μια μέρα ώρα ακριβώς (3:33) ακούω έναν ήχο από το υπόγειο....