From Zero To Brimful

1

Chapt. 1: My daily life, unexpectedly changed

Ahileios's POV

Naglalakad ako papuntang train station. Ang daming tao dahil rush hour ngayon. Bumukas na ang pinto ng tren at pumasok ako doon. Nakuha ng tatlong magbabarkada ang atensyon ko.

They we're laughing and smiling, it seems that they're really happy. I stared at them blankly.

"Buti pa sila" I muterred.

I really don't know what's interesting in my life anymore. Lagi nalang routine nangyayari, typical highschooler's life.

I don't even go to school to have fun anymore or learn new stuff. Tho my grades aren't that bad. Pumapasok pa ako kasi wala naman akong magawa sa bahay plus, I'm jobless. My parents divorced 5 years ago. Si mommy nag t-trabaho na sa abroad at si daddy naman diko na alam kung na saan.

Apparently, I live alone now in my apartment. Dati ay may yaya ako but I fired her a few weeks ago cause I don't need her anymore. I don't have any friends to hang out with nor do I have have a girlfriend. The only thing right now that gives my life colors are anime and games.

Pero lagi nalang ba ganito? Am I going to rott inside that apartment? I'm probably gonna die single huh? I wish i had a better life. An interesting one. Please let me meet a gorgeous sexy devil, kamisama!

Bumaba na ako ng train at naglakad na nang may biglang sadyang bumungo saking babae na itim na itim ang buhok. Naka hoodie jacket din siya kahit ang init ngayong gabi. Hindi ko makita ang mukha niya dahil naka yuko siya at natatakpan din mukha niya ng hood.

Kagaya nga nang sinabi ko kanina, mainit ngayong gabi pero bakit biglang lumamig ang paligid? Tsaka tumaas balahibo ko.

Napalingon yung babae sakin at nanlaki mata niya, she smirked.

"Filthy human" she said.

"Hindi mo ba alam na ang kasama mo ngayon ay puro demonyo? Paano ka dito naka punta?" Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. Ano bang ibig niyang sabihin? Eto naman lagi kong sinasakyang station ever since nag move ako sa apartment ko.

"Look, I'm not in the mood for pranks right now" sabi ko at nilampasan siya. Hinabol niya naman ako at hinawakan kamay ko.

"Come with me and you'll be safe. Demons have strong senses at any moment, you'll be noticed" sabi niya at hinila ako papalabas sa train station na binabaan ko. Nagsimula na kaming tumakbo.

"Human?"

"It smells so damn good!"

"Where's the human?"

Narinig ko ang bawat-isang nagbubulungan at animo'y natataranta.

Tumigil na kami sa pagtatakbo and catch our breathes. Binaba niya ang hood at nakita ko ang kanyang pulang-pula na sungay. Hindi ko alam pero imbes na matakot ay hinawakan ko ito. Nagkasukat ako sa kamay at tumulo ang dugo ko.

"Stupid dumbass, demons will smell your blood" pagkasabi niya nun ay biglang may mga kung ano-anong mga creatures ang pumaligid saamin. May cyclops, may octopus na half tao ang katawan, may lumilipad na pugot ulo, may mga ghouls, may ulo lang tsaka may dalawang kamay sa cheeks, at madami pang iba.

Kinuha niya ang kamay ko at dinilaan ang dugo.

"As usual, Si Iota gusto lang masolo ang mga tao" sabi ng isa.

That Iota girl tried to defend me but there were just too many demons for her to handle alone. Nakuha ako ng isang demon at biglang nandidilim paningin ko. Wala akong kalaban-laban.

Demons started grabbing me. They're also ripping off my uniform, others are trying to take a bite on my arm.

I heard Iota screaming and was going to my direction when suddenly my vision blurred again.

Is this it? Sumakay lang naman ako ng tren tas ito mangyayari sakin? Can my life get any worser?

Pathetic, isn't it?

___

Nagising ako sa kung saan ba ako nawalan ng malay. Luminga-linga ako sa paligid at nakita si Iota na naka upo sa katabi at pinaglalaruan ang itim niyang buhok. And I gotta admit, ang ganda niya. Napalingon siya sakin at napangiti. Then she poked me.

"Wow, you survived, filthy human. Congratulations" ani niya at napa palakpak pa. She poked me again.

Hay kay gulo naman ng babaeng 'to.

"bat di pa nila ako pinatay? tsaka bat pa ba ako andito. I've got no reason to live anyway. Chance ko na sana yun pero pinaki-alaman mo naman" walang gana kong sabi.

"I appreciate the help tho" napatingin ako sakanya. Napahalakhak siya to the point na namamalo na nang likod.

"Stupid crackhead! No reason to live, my ass. Shut the hell up and be my pet, I even gaved you my organs. So you owe me!" sigaw niya sabay turo sakin.

"Your what?!"

"My pet" she grinned.

"What's your name by the way?"

"The name's Ahileios"

She smiled at me tapos napatayo na siya. Pinagpagan niya ang damit niya.

"And since you owe me, hindi ka na makakatanggi pa. Ahileios, darling" sabi niya.

Tch. I didn't even asked her to save me.

Dinala niya ako sa isang building. Ang mga nandito ay puro naka suit and tie pansin ko rin ang bawat isa, ay may sungay o di naman kaya ay buntot. Ano to office ng mga demonyo? Pambihira.

"Ahileios, we wear matching uniforms here. Malalaman nilang outsider ka kapag ganyan suot mo. So have this" binigyan niya ako ng isa sa mga blouses uniform nila na di ko alam kung saan nanggaling at san niya napulot.

Kinuha ko naman yon at sinuot.

"Why tho? Why am I in this? What's this crap all about? Bakit pa ba ako nadamay dito, Iota?"

"Well you said you wanted a new life. Grab this opportunity. All you have to do is take my place. You'll be fine, I'll guide you. After all, you are my darling" she smiled sweetly and hold my hand.

I swear, I didn't wanna hold her hand but my body moved on it's own. I blushed. Never in my life did I hold a girl's hand before.

-from zero to brimful-