Ik word wakker en hoor vaag een geluid, niet het geluid van mijn wekker maar een stem. Ik open zacht mijn ogen en knijp ze terug dicht, de zon doet pijn. In dat ene moment zag ik een figuur aan het uiteinde van mijn bed staan. Als ik nog een poging doe om mijn ogen open te doen kijk ik recht in de glinsterende blauwe ogen van mijn moeder! In geen tijd spring ik op uit mijn bed en druk me tegen haar aan. Ik kom boven haar uit met mijn 1.85m en zij heeft maar een lengte van 1.65m. 'Ik heb je gemist', breng ik uit zover het mogelijk is. Ik zit met mijn gezicht in haar boezem gedrukt. 'Ik jou ook jongen', zegt ze, 'hoe gaat het?'
'Het gaat goed en met jou, ik vind toch dat je minder moet werken, we hebben alles wat we nodig hebben', zeg ik meteen, zo sneller ze het weet 't is te beter. 'Met mij is het ook goed en zeker nu, nu dat ik terug bij mijn twee jongens ben. Als ik minder werk, hebben we veel te weinig geld, dat gaat toch niet', zegt ze spijtig. 'We maken het prima, met jou is alles altijd beter, alsjeblieft mam', smeek ik bijna. 'Ik denk erover na maar ik kan je nog niets beloven', zegt ze alweer. Maar ik weet dat het waarschijnlijk toch niet zal zijn. Ze belooft meer dan ze kan nakomen. 'Ik laat je even met rust, zodat je je kan klaarmaken', zegt ze en loopt al terug richting de deur.
'Oké, is goed, tot straks.'
Ze loopt de kamer uit en laat me achter, ik loop de badkamer in en zet de kraan open ik heb het warm dus zet de douche niet te warm. Ik spring er bijna in zo blij ben ik dat mijn moeder eindelijk thuis is. Het koude water laat mijn lichaam afkoelen en ik was me snel.
Ik neem mijn gsm van mijn nachtkastje en zoek de nummer van Alex. Hey Alex, wat denk je ervan om morgen langs te komen? Kyle
Heel snel krijg ik terug antwoord. Is goed voor me ik zal naar jou komen. Alex
Oké, is goed wat dacht je van half twee? Kyle
Prima, stuurt ze en ik weet niet wat ik nog zou kunnen sturen dus stuur niets meer terug. Half twee, dat moet ik onthouden. Ik slenter naar beneden en voor ik de keuken in ben ruik ik de geur van spek met eieren, mijn honger wordt meteen sterker, als mijn moeder ze maakt zijn ze geweldig. Mijn moeder is de beste kokkin die er is maar de laatste tijd leven ik en mijn broer enkel nog op diepvries en bestelde maaltijden. Niet echt gezond. Ik schuif meteen bij aan de tafel naast mijn moeder en over mijn broer. Hij zit ook al te kijken naar de pan die bijna klaar is. Net zoals mij heeft hij ook een glimlach op zijn gezicht. 'Hey Kyle', zegt hij, 'goed geslapen?' Ik knik. 'Ja jij?'
'Ook goed hoe was het gisteren eigenlijk want ik ben er vergeten over te vragen.'
'Wat was er gisteren?' vraagt mijn moeder nieuwsgierig. 'Hij had een date met een meisje', zegt hij. Ik rol met mij ogen, 'het was geen date, het was voor school', zeg ik. 'Oh', zegt mijn moeder en zet de pan op tafel, we scheppen alle drie op en giet een glas fruitsap in. 'Zijn jullie nu een koppel', gaat hij ongestoord verder. 'Natuurlijk niet', zeg ik en rol opnieuw met mijn ogen. Hij grijnst en mijn moeder kijkt geamuseerd naar ons toe. 'Wat gaan we doen?' verander ik snel van onderwerp. Kean haalt zijn schouders op. 'Wat dacht je ervan dat we vandaag eens', zegt ze en denkt na, 'gaan zwemmen.' Ik lach. 'Ja klinkt goed, dat is lang geleden. 'Is goed' zegt Kean. 'Oké, dan gaan we dat doen maken jullie na het eten jullie zwemzak?'
We knikken allebei.
*
'Voor hoeveel personen is het?' vraagt de dame achter de kassa. Ik rol met mijn ogen, ziet ze dat nu niet? 'Twee personen boven de achttien en eentje eronder', antwoord mijn moeder. 'Oké, dat is dan negen euro en zestig cent.' Mijn moeder steekt haar kaart in het kastje. 'Nog een fijne dag', zegt de dame met het brilletje en het korte blonde haar weer. 'Dankjewel', zegt mijn moeder en we lopen het zwembad binnen. We lopen de trap af waarbij ik wel goed moet uitkijken waar ik loop. De trap heeft hier en daar waterplassen en als ik val zal het niet de eerste keer zijn, toen ik een jaar of zes was, was ik zo blij dat we gingen zwemmen. Nog voor ik het water in was moesten we alweer vertrekken. Ik was zo over enthousiast dat ik uitschoof en van de trap viel. Het is me allemaal verteld omdat dat deel toch voor een groot stuk uit mijn geheugen gewist is. Blijkbaar schoof ik uit door een plas water en ben ik naar beneden getuimeld en natuurlijk niet zonder een paar keer over kop te gaan. Dat was dan meteen de eerste keer dat ik in een ziekenwagen beland was.
Ik schrik uit op mijn gedachten als mijn broer er een grap overmaakt. Ik glimlach sarcastisch en we lopen verder. Ik stap in het eerste zwemhokje dat ik tegenkom in en haal mijn blauwe zwembroek uit mijn zak. Binnen een paar minuten probeer ik de zak met mijn kleren in een kastje te steken, niet iets dat meteen lukt. Ik ben niet echt een held in dingen in elkaar puzzelen, vroeger niet, nu niet, nooit niet. Ik merk mijn moeder nu pas op, ze staat te glimlachen in de deuropening. Ik kijk haar aan met een kijk-niet-zo-maar-help-me-blik. Ze gaat verder met grijnzen en zonder moeite lukt het haar wel wat mij niet wou lukken. Het klinkt misschien raar maar toch is mijn moeder een heldin. Ik begrijp nog steeds niet hoe ze al het werk kan gedaan krijgen, moeders toch...
Met mijn hand ga ik door mijn haar terwijl we langs de spiegels lopen, ik zie eruit zoals altijd. Snel ga ik onder de douche net zoals de rest en loop meteen door naar het zwembad, lang geleden en eigenlijk... hou ik van water niet alleen van zwembaden maar ook van de zee en meertjes. Ik dacht echt dat deze dag perfect zou worden, eigenlijk heel het weekend, totdat ik binnen de vijf minuten mijn ex tegen kwam. Met haar geblondeerde haren en tonnen make-up zag ik ze al van ver, ik zuchtte onopgemerkt toen ik haar zag. Even had ik oogcontact met haar maar heb het direct verbroken, ze zwaaide weer eens naar me, maar dan op een manier dat heel het zwembad ons aankijkt. Ik probeer haar te negeren en een leuke dag te hebben met mijn moeder en Kean.
*Alex POV*
Ik kijk nog één keer naar het berichtje dat ik gisteren van Kyle kreeg. Er stond duidelijk op: Hey Alex, wat denk je ervan om morgen langs te komen?
Is goed voor me ik zal naar jou komen.
Oké, is goed wat dacht je van half twee?
Dat was ons korte gesprek en duidelijker kon niet. Het is nu vijf voor half twee en zondag. We rijden de juiste straat in en mijn moeder rijdt de oprit op. Het huis is niet heel erg groot, ik had het nochtans verwacht. Ik bedank mijn moeder en druk een kus op haar wang. Eenmaal uit de auto gestapt gooi ik het portier dicht en trek mijn blauwe kleedje terug recht net zoals mijn bruine gevlochten riempje aan mijn middel. Terwijl ik verder loop richting zijn huis zwaai ik nog snel naar mijn moeder en Karlien. Ze gingen vandaag iets doen zei mijn moeder.
Ik druk op de bel en wacht af tot er iemand open doet. Na even wachten sta ik er nog steeds in dezelfde houding en wil net terug op de bel drukken als ik hoor dat de sleutels worden omgedraaid, ik trek snel mijn hand weg en een glimlachende Kyle doet de deur open. 'Hey', zegt hij en toont een stralende glimlach. 'Heey Kyle', zeg ik en pers er een glimlach uit, het is niet echt met plezier dat ik hier sta. Het is namelijk zondag en ik ben niet iemand die graag voor school werkt, integendeel maar het moet af en als het snel klaar is, is het beter daarom kan ik maar beter goed meewerken. 'Kom binnen.' Ik loop het huis binnen, niet echt groot maar het is er wel proper en dat maakt dat de ruimte groter lijkt. Ik loop verder de hal in en knik naar de moeder van Kyle die aan de keukentafel zit. Ze lacht terug naar me. 'Ga je mee naar mijn kamer?' vraagt hij. Ik knik.
We lopen de trap op, bij elke stap kraakt hij. We gaan over de overloop en gaan naar zijn kamer, het is een gezellige kamer en mijn blik wordt direct afgeleid door de gitaar in het hoekje van de kamer en een foto van zijn gezin dat er boven hangt. Als ik beter naar de foto kijk zie ik dat de foto al een tijdje geleden getrokken is, toch al een paar jaar. In Kyle zijn ogen zie ik iets anders, iets dat er nu niet meer is. Zijn ogen stralen heel mooi en die glinstering is nu bijna weg. We nemen plaats achter zijn bureau en hij neemt het bundeltje dat we gekregen hebben uit zijn rugzak. Het bundeltje is heel erg dik en ik denk niet dat we het zullen afkrijgen in een paar uur, zeker niet als we ook nog eens soms stukken uit de film moeten herbekijken en de laptop gebruiken om informatie te zoeken over de acteurs en actrices. Hij slaat het bundeltje open.
Vraag 1: Namen van de teamleden.
Vraag 2: Welke film hebben jullie gezien?
Vraag 3: Wat vonden jullie ervan?
Vraag 4:Leg kort uit waarover de film gaat.
Vraag 5: Wie was jullie favoriete personage.
Zo gaat het nog door met een heleboel vragen. We antwoorden overal op, soms met lange antwoorden andere keren wat kortere maar we letten er wel op om altijd volledige zinnen te gebruiken. De vragen gaan ons redelijk goed af, we overleggen over de vragen en komen altijd tot hetzelfde besluit.
'Vraag 11', leest Kyle voor maar maakt zijn zin niet af, er wordt op de deur geklopt. 'Ja?' De deur gaat open en de moeder komt binnen met twee glazen cola. 'Stoor ik?' vraagt ze. 'Nee hoor', zeg ik en glimlach naar haar. Ze zet de glazen cola bij ons. 'Bedankt', zeg ik. 'Kyle, kan ik je even spreken', vraagt ze dan met een ernstige blik in haar ogen. Hij knikt. 'Wacht even, ik kom zo terug', zegt hij tegen mij. Ze gaan in de gang staan en laten de deur open, ik kan het gesprek goed mee volgen omdat ze redelijk luid praten. 'Kyle, ik moet terug gaan werken', zegt ze en ik hoor de spijt in haar stem. 'Mam, niet alweer, we kunnen ook wel overleven als je wat minder werkt, echt waar', protesteert hij meteen. 'Ik weet niet, ik zal er over nadenken maar ik moet echt gaan werken, ik probeer zo snel mogelijk terug te komen, echt waar. Ik doe mijn best om volgende week terug te zijn en ik laat soms wel iets weten, oké?'
'Ik wil het echt niet maar ik heb geen andere keuze zeker, mam, ik en Kean vinden het allebei niets en we moeten je zo vaak missen', zegt Kyle. 'Ik weet het, sorry Kyle maar ik moet nu echt gaan, ik ga nog even naar je broer en dan vertrek ik.'
'Oké dan.' Hij geeft een kus op zijn moeders wang en draait zich dan terug om naar mij. Hij glimlacht geforceerd naar me. Als hij terug bij me komt zitten doet hij gewoon alsof hij het niet erg vind. 'Best balen eh als je moeder zo vaak moet werken.'
'Ja inderdaad', zegt hij stil, 'net zoals jou vader dan?'
'Ja dat is ook zo, hij is er ook niet vaak maar we hebben niet zo'n hele goede band met hem. Maar is jou vader er dan niet?' vraag ik en bestudeer hem.
Hij kijkt me vluchtig aan, ik heb blijkbaar het verkeerde onderwerp gekozen. Hij slikt en probeert me aan te kijken maar draait zijn blik van me weg. Slikt nog een keer en kijkt me opnieuw aan als ik iets in zijn ogen zie. Zijn het tranen? Ik weet het niet maar het lijkt wel zo. 'Mijn vader, is er ook nooit', zegt hij met een gebroken stem. 'Dat is wel erg voor je, zie je hem vaak dan?'
'Nee, hij is', zegt hij, hij slikt nog een keer, 'is er niet meer' Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan dat ik dat niet zag aankomen 'Oh, het spijt me echt heel erg voor je, ik ben er voor je', zeg ik tegen hem en ik meen het. Ik leg mijn hand op zijn arm en door een vreemd gevoel trek ik mijn hand meteen weg. Hij blijft me aanstaren met diezelfde ogen die net mijn ziel doorboren. 'Sorry', fluister ik op een bijna onhoorbare toon, maar ik denk wel dat hij het kon horen. 'Het geeft niets, je kon het niet weten.' 'Maar toch', zeg ik en doe dan iets wat ik normaal niet zou doen maar het voelt net nu ik dat weet dat we vrienden geworden zijn, we weten al wat meer over elkaar en ik vind hem wel heel aardig. Ik buig naar hem toe en sla mijn armen om hem heen. Hij slaat zijn armen ook om mij en zo blijven we even zitten. Ik maak me als eerste los uit zijn greep. 'Zullen we anders nog even verder doen, we moeten op zijn minste toch nog wel de helft van het bundeltje klaar krijgen', stel ik voor. 'Je hebt gelijk.' We concentreren ons terug op ons schoolwerk maar mijn gedachten gaan heel de tijd naar hem terug. Ik denk even terug aan die foto terwijl ik van mijn cola nip. Het kan wel eens zijn dat door dat zijn vader gestorven is die glinstering verdwenen is. Ik kijk aandachtig naar het profiel van Kyle en merk dat hij ook niet bij zijn gedachten bij school zit. We werken nog een aantal vragen verder maar het lukt ons niet ons te concentreren.
'Zullen we anders stoppen voor vandaag?' vraag ik, 'We kunnen ook nog wel even gewoon wat praten.' Hij kijkt op. 'Goed idee', zegt hij nog steeds ergens anders met zijn gedachten. 'Zullen we op je bed gaan zitten, dat zit makkelijker', stel ik voor. Hij knikt en staat recht en loopt richting zijn bed. We zetten ons op het bed. 'Wanneer is, nou ja, hij gestorven?' vraag ik, 'Als je er niet over wil praten begrijp ik dat best', plak ik er nog snel achter.
'Nee, ik wil het wel. Het doet goed om het aan iemand te kunnen vertellen maar er zijn niet heel veel mensen die het weten, eigenlik weet bijna niemand hoe het thuis zit', zegt hij, 'en hij is op mijn veertiende gestorven door een auto ongeluk. Hij kwam net terug van zijn werk maar hij was een paar dagen te laat, op een nacht kwamen er twee agenten naar ons huis toe om het te vertellen.' Naarmate hij het vertelt begint hij stiller te praten en vaker te slikken, ik zie duidelijk dat hij het moeilijker krijgt. 'Ik vind het echt zo rot voor je', zeg ik.
Hij haalt zijn schouders op. 'Die gitaar', hij wijst naar de mooie gitaar in het hoekje van de kamer, 'heb ik van hem gekregen voor hij naar zijn werk vertrok. De gitaar kreeg ik voor mijn verjaardag.'
'Ze is prachtig', zeg ik. 'Ben je goed?' vraag ik om het een beetje op een ander onderwerp te brengen. 'Geen idee, ik speel nog niet zo heel lang, wil je een stukje horen?'
'Ja is goed', zeg ik. Hij staat op en neemt de gitaar. Hij zet zich naast mij op bed en begint te spelen, er komt een melodietje uit de gitaar en tot mijn grote verbazing begint hij er ook nog bij te zingen, en hij is... hij is geweldig. Na het liedje klap ik in mijn handen. 'Het is echt prachtig, je moet er zeker iets meedoen!' zeg ik als het al niet bijna roepen is. 'Dank je, maar zo goed is het niet', zegt hij en bestudeert zijn instrument.
'Geloof me, dat is het wel', en ik lach oprecht naar hem. Hij lacht terug en zet de gitaar weer weg. Ik kijk op mijn gsm, 'het is tijd om te gaan', zeg ik. Eigenlijk vond ik het net gezellig maar ik moet vanavond nog wat doen en kan ik niet langer blijven. 'Jammer', zegt hij en schrikt er meteen van dat hij het zei. Ik ga er niet op in om een ongemakkelijk moment te vermijden. 'En nog veel sterkte voor je vader en hou je goed', zeg ik. 'Doe ik zeker en bedankt', antwoordt hij. Ik spring op van het bed en neem mijn spullen bij elkaar. Hij opent de kamerdeur en we lopen samen terug naar beneden. 'We zullen nog wel eens moeten afspreken', zeg ik denkend aan het bundeltje dat amper voor de helft ingevuld is. 'Ja inderdaad, dat bundeltje is echt veel te dik voor een week', zegt hij. Ik knik. 'Zo, ik ben weg', mijn moeder komt net de oprit opgedraaid. 'Daag', zegt hij. 'Dag Kyle', zeg ik en draai me om en loop richting de auto.
*POV Kyle*
Ik blijf nog even in de deuropening staan en wacht tot haar auto uit het zicht verdwenen is. Ik heb over mijn vader gepraat en ik moet toegeven dat dit de eerste keer was dat ik niet ben beginnen huilen, ik hield echt zo veel van hem maar gebeurd is gebeurd en kan er niets meer aan veranderen. Ik zucht, eigenlijk deed het wel goed dat ik er met haar over kon praten, ze was ook heel lief tegen me en ze moest eens weten wat die knuffel en het compliment over mijn gitaar en zang met me deed. Ik hoop echt dat we vrienden worden en ja, het liefst nog meer maar zo'n pracht meisje wilt me nooit. Ik loop terug naar binnen en ga bij mijn broer aan de keukentafel zitten.
'Mam is weer werken', zeg ik met een zucht. 'Ja inderdaad, ik heb haar proberen tegen te houden'
'Ja ik ook maar ze kan wel koppig zijn', ik lach. 'Da's waar, wat ga je vandaag nog doen?'
'Ik weet niet, een beetje leren voor school denk ik en wat gitaar spelen.'
'Oké, is goed ik ga zo dadelijk naar de winkel en ga daarna met iemand naar de cinema, goed?'
'Ja is prima', zeg ik en onder druk nog een zucht, weer alleen dus. Ik sta op en loop naar mijn kamer om aan mijn 'activiteiten' te beginnen. Eerst maar voor school werken ook al heb ik er helemaal geen zin in, maar toch.
Ik denk aan Alex terwijl ik de trap oploop. Ze zag er weer prachtig uit in haar mooie blauwe jurkje. En het doet me denken aan haar lach, ze heeft voor de eerste keer echt naar me gelachen. Ze weet niet hoe blij me dat maakte. Met een goed gevoel loop ik mijn kamer in, mijn dag kan niet meer stuk en dan sluit ik de deur achter me.
Eindelijk een oprechte glimlach.
--------------------------------------------------------------------------
Hee allemaal hier weer een nieuw hoofdstukje, sorry het is al lang geleden maar ben ook nog een weekje naar zee geweest.
Vote/Comment/Follow (Follow=Follow Back) ♥
-Aangepast, verbeterd op 23/12/'13