''όχι..αγάπη μου..τι έπαθες;'' ακουμπάω στον τοίχο , τα πόδια μου δεν με κρατούν άλλο και εγώ καταλήγω στο πάτωμα ''μην με αφήσεις'' ψελλίζω και τα πρώτα δάκρυα εμφανίζονται, δεν μπορεί να γίνεται αυτό...η Αλίκη μου...δεν μπορεί
Λίγα λεπτά αργότερα ο Χρήστος με την Αλεξία είναι εδώ, μόλις με βλέπουν έρχονται προς το μέρος μου
''που είναι; η αδερφή μου που είναι;'' Τα μάτια του είναι κόκκινα όπως και της Αλεξίας
''μέσα'' δείχνω το χειρουργείο
''αγάπη μου ηρέμησε'' τον αγκαλιάζει στην προσπάθεια της να τον ηρεμήσει
''αν την χάσω '' λέει αδύναμα ενώ δάκρυα κυλάνε στο πρόσωπο του
''η Αλίκη είναι δυνατή, άντεξε μέχρι τώρα..δεν πρόκειται να μας αφήσει'' αποκρίνεται εκείνη
τι είναι αυτά που λέει; τι άντεξε; τι άντεξε το μωρό μου
''τι άντεξε;'' ρωτάω χωρίς να σκέφτομαι ενώ και οι δύο στο άκουσμα της φωνής μου γυρίζουν το βλέμμα τους για να με κοιτάξουν . Ο Χρήστος με δύο βήματα έρχετε μπροστά μου
''αν την άφηνες να σου εξηγήσει γαμωτο'' ο Χρήστος με πιάνει από την μπλούζα ''μόνο να την άφηνες..τώρα θα είχαμε προλάβει..εξαιτίας σου δεν δεχόταν καμία θεραπεία'' τι στο καλό εννοεί; ποια θεραπεία;
''Άστον Χρήστο...σε παρακαλώ'' τον τραβά από πάνω μου
''παρατάμε...η αδερφή μου είναι εκεί και πεθαίνει'' αποτραβιέται και ακουμπά στο τοίχο ''δεν θα αντέξω να την χάσω'' αφήνει το σώμα του να κυλήσει κάτω, η Αλεξία πάει δίπλα του και τον αγκαλιάζει
''είναι άρρωστη...έχει ...'' σκύβει το κεφάλι της ,
''μίλα Αλεξία'' της φωνάζω ,αυτή η αναμονή με πεθαίνει
''έχει όγκο'' λέει με μια φωνή και εγώ μένω να την κοιτώ σαστισμένος, το κορμί μου μουδιάζει, δεν μπορώ να κουνηθώ .
Η καρδιά μου σταματά και αυτό γιατί η καρδιά μου ανήκει στην Αλίκη και τώρα...τώρα μπορεί να την χάσω
***
Οι ώρες έχουν περάσει και κανένας γιατρός δεν έχει έρθει να μας ενημερώσει .Τόσο καιρό εγώ της φερόμουν απαίσια , της φέρθηκα με το χειρότερο τρόπο , την μείωσα της φώναξα, πίστεψα ότι με απάτησε ότι δεν ενδιαφέρθηκε και εκείνη πολεμούσε για την ζωή της.
Η Αλεξία μου τα εξήγησε όλα , ήταν στο νοσοκομείο, αναίσθητη, για αυτό δεν απαντούσε για αυτό δεν ήρθε και εγώ νόμιζα πως με κορόιδεψε. Ο Στέλιος όντως είχε έρθει στο σπίτι της , αλλά όχι για να την κερδίσει πίσω απλά για μια συγγνώμη και να πάρει τα πράγματα της.
Ήταν μαζί με την μητέρα της και τον Στέλιο όταν λιποθύμησε.... Και εγώ ο ηλίθιος δεν την άκουσα, δεν άκουσα κανέναν και τώρα φτάσαμε εδώ. Κινδυνεύει να πεθάνει εξαιτίας μου. Αν ήμουν μαζί της, θα είχαμε προλάβει και θα δεχόταν τις θεραπείες
''συγγνώμη μωρό μου"
Αφήνω τα δάκρυα μου ελεύθερα, χωρίς εσένα δεν μπορώ Αλίκη, σε παρακαλώ μωρό μου.
''Συγγενείς της Αλίκης Αργυροπούλου '' φωνάζει ένας γιατρός πλησιάζοντας μας.
''ναι γιατρέ..είμαι ο αδερφός της '' λέει ο Χρήστος και τον πλησιάζουμε
''νεαρέ μου η κατάσταση της αδερφής σας είναι πολύ σοβαρή. Ευτυχώς την βρήκατε νωρίς αλλιώς τώρα θα ήταν πιο δύσκολα. Πρέπει άμεσα να την χειρουργήσουμε. Χρειαζόμαστε την άδεια των γονιών σας για να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες . Θα σας δώσουμε δυο μέρες για να το σκεφτείτε και θέλω την απάντηση σας. '' λέει ο γιατρός και μας αφήνει μόνους μας.
''θεέ μου '' μονολογεί η Χρήστος και κάθεται στην καρέκλα , και εγώ πλησιάζω τον Αλεξία, χωρίς να το περιμένω πέφτει στην αγκαλιά μου
''Οδυσσέα η φίλη μου.. '' λέει μέσα από τους λυγμούς της και εγώ την σφίγγω περισσότερο στην αγκαλιά μου
''Σςς θα τα καταφέρει '' προσπαθώ να την καθησυχάσω, ενώ την νιώθω να τρέμει
''πρέπει να φύγω'' λέει ο Χρήστος, δεν μπορώ να τον αφήσω μόνο του.
Η Αλεξία μου κάνει νόημα να τον ακολουθήσω, χωρίς λοιπόν να το σκεφτώ πάω μαζί του. Βγαίνω από το νοσοκομείο και το βλέπω να κάθεται στα σκαλιά
''Χρήστο'' κάθομαι δίπλα του
''δεν μπορώ ..δεν θα αντέξω να την χάσω '' η φωνή του σπασμένη τα μάτια του στεγνά...με τον πόνο να φαίνεται. δεν το πιστεύω ότι τόσο καιρό η Αλίκη...γιατί να είμαι τόσο ηλίθιος; γιατί; Η Αλίκη μου πάλευε μόνη.. της ο φίλος μου πονούσε και εγώ; εγώ τι έκανα: έβαλα τον εγωισμό μου πάνω από όλα...
''δεν πρόκειται φίλε...είναι δυνατή '' πιάνω τον ώμο του , ότι και να γίνει θα τα καταφέρει
''Η μητέρα μου πήγε στο σπίτι, εκεί ήταν και ο Στέλιος,μόλις της είχε ζητήσει συγγνώμη για ότι της έκανε, όλα ήταν μια χαρά μέχρι που λιποθύμησε. Η μητέρα μου με πήρε αμέσως τηλέφωνο, έκλαιγε και εγώ δεν μπορούσα να την ηρεμήσω, έστειλα τον Στέλιο να φέρει τα πράγματα της, λογικά τότε τον είδες...Ξύπνησε μετά από δυο μέρες, οι γιατροί της έκαναν συνέχεια εξετάσεις, το είδαν Οδυσσέα, για αυτό δεν την άφησαν να βγει. Μόλις η μητέρα μου της είπε για τον πατέρα σου ήθελε να έρθει, αλλά οι γιατροί δεν την άφησαν. Φίλε νόμιζα ότι ήσουν αδερφός δεν άφησες ούτε εμένα να σου εξηγήσω...της φέρθηκες απαίσια χωρίς να ξέρεις ..''
''Έχεις δίκιο ...είμαι ηλίθιος..γύρισα στο σπίτι και είδα τον Στέλιο να βγαίνει , τον άκουσα να μιλάει...νόμιζα....''
''νόμισες ότι θα μπορούσε να σε απατήσει; με τον Στέλιο;'' Φωνάζει λίγο πιο δυνατά ενώ σηκώνεται από τα σκαλιά και στέκεται μπροστά μου, όρθιος
''ναι...'' παραδέχομαι , τι πήγα και έκανα θεέ μου;πως μπόρεσα;
''Οδυσσέα ίσως είναι καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, δεν θα σου πω τίποτα, δεν αντέχω
Η αδερφή μου χαροπαλεύει εκεί μέσα και μόνο αυτή έχει σημασία για εμένα .Σε αγαπάει Οδυσσέα , σε έχασε και για αυτήν για όλα τελείωσαν, είχε αποδεχτεί την κατάσταση και δεν ήθελα να προχωρήσει σε τίποτα. Θέλω να φύγεις, δεν έχεις καμία δουλειά εδώ '' λέει ψυχρά και χωρίς να πει τίποτα άλλο προχωράει ξανά προς τα μέσα
''πήγαινε Οδυσσέα...αρκετά πονέσατε και οι δυο'' απομακρύνεται αφήνοντας με μόνο
''τι έκανα γαμωτο;'' φωνάζω χτυπώντας τα χέρια μου
''την έχασα...την χάνω ''όχι δεν θα μπορώ να φύγω, τώρα είμαι εδώ...είναι η ζωή μου και χωρίς αυτήν δεν υπάρχω. Σηκώνομαι πάλι όρθιος και αρχίζω να τρέχω πάλι πίσω
''Χρήστο'' φωνάζω και εκείνος γυρίζει ''συγγνώμη..όσα συγγνώμη και να πω δεν διορθώνεται τίποτα αλλά θέλω να είμαι κοντά της..σε παρακαλώ..χωρίς αυτήν δεν υπάρχω '' τον βλέπω να με κοιτάει
''Οδυσσέα..το ξέρω '' λέει ξεφυσώντας '' αλλά δεν μπορώ να την βλέπω να υποφέρει άλλο '' συνεχίζει κοιτώντας με
''σε παρακαλώ Χρήστο..την χρειάζομαι ..'' πάω να πω αλλά εκείνη την στιγμή το κινητό του χτυπά, χωρίς να περιμένει το σηκώνει
''έρχομαι'' τον ακούω να λέει και γυρνά την πλάτη του να φύγει όταν ξαφνικά σταματά , γυρίζει να με κοιτάξει
''ξύπνησε..αν θέλεις μπορείς να έρθεις '' ένα τεράστιο χαμόγελο απλώνεται στα χείλη μου και αμέσως τρέχω προς εκείνον και τον αγκαλιάζω
''σε ευχαριστώ '' του λέω ενώ η καρδιά μου χτυπά σαν τρελή , έρχομαι αγάπη μου..δεν θα σε αφήσω μόνη σου..όχι πάλι
Ποτέ μην βιαστείς να κάνεις οτιδήποτε
Ποτέ μην βιαστείςινα πιστέψεις ότι σου πασάρουν για αλήθεια
Ποτέ να μην βιαστείς να βγάλεις συμπερασμάτα χωρίς να ξέρεις
Σκέψου, μάθε, ψάξε πριν να είναι αργά
Συγγνωμη αν ειναι μικρο και λιγο βαρετο.Το ξερω δεν ειχαμε και πολλλες εξελιξεις εδω αλλα υποσχομαι το επομενο να ειναι πιο ωραιο
Ο Οσυσσέας επιτελους καταλαβε το λαθος του και ποιο ειναι αυτο; οτι εβγαλε γρηγορα συμπερασματα χωρις να ειναι σιγουρος και κατεστρεψε την ομορφη σχεση τους.Μαθημα λοιπον ποτε δεν βιαζομαστε..σε τιποτα..ποτε μα ποτε
Τι λετε να γινει μετα? θα τον δεχτει η Αλικη? γιατι οσο να ναι πονεσε εξαιτιας του?