İnsan kimi seveceğini seçemiyor,
Sevmenin laneti tam da burada başlıyor.
Yanlış bir kalbe misafir olmak mesela;
O "yanlış" sensin işte, en derin yaram...
Seni sevmekten hiç vazgeçmedim,
Ama yoruldum artık yolunu gözlemekten.
Şimdilerde vazgeçiyor gibiyim,
İşte o an bir korku sarıyor her yanımı.
Ya senden kopup başkasını seversem?
Ya başkasına "sevdiğim" derse dilim?
Ya sana sakladığım o "Nur-u aynım" sözü,
Emanet kalırsa bir yabancının gözlerinde?
Bu ihtimal öldürüyor beni,
Geceleri uykumdan edip içimi daraltıyor.
Ama sen yine de gelmiyorsun...
Gelmeyeceksin de, biliyorum;
Umurunda bile değilim zalımın kızı.
M.M
Nur-u aynım (gözümün nuru)