Mesele bıkmak değil aslında,
İnsan sevdiğinden bıkmaz, bilirim.
Ama beklemek...
Beklemek, dişleri keskin bir sabır taşı.
En güzel umutlarla oturursun o kapıya,
Güneş doğar, güneş batar,
Ve sonu hep bir hüsran,
Canın yanar, sessizce kanar.
Evet, inkar edilemez,
Bir umut kırıntısı her zaman vardır,
Karanlığın en dibinde bile parlar.
Ama sırf o cılız parıltı için,
Tüm güneşlerini söndürmemelisin.
Hayat, sadece beklemekle geçecek kadar
Ucuz bir harcama değildir.
M.M.
