YALNIZLIĞA DÜĞÜM

GİRİŞ

Keyifli okumalar!

Şarkı; Lucia- Silence

O gün benim olabilirdi.

Diğer bütün günler silinebilirdi ama ben o günü hiçbir şeye değişemezdim. Her şeyi unutmak istesem de o günü unutamayacağımı adım gibi biliyordum. Her şey unutulabilirdi ama ben o gün bana sıcacık bakan o gözleri unutamazdım. Her şey unutulabilirdi ama ellerimdeki o güven verici elleri unutamazdım. Her şey unutulabilirdi ama o ettiğim en büyük umudun bir gün hayal kırıklığımla yok olacağını bile bile o yolda yürümeyi unutamazdım.

Canım acıyordu. İhaneti de yalanları da unutmak istiyordum ama biliyordum ki onlar hep benim peşimdeydi. Ruhum acıyordu. Vazgeçmek istediğim her şeye ölesiye bağlı olduğum için kalbim acıyordu.

Sırlar... Sırlar canımı yakıyordu. Her şeyin, herkesin bir sırrı vardı. Doğruluk payı yoktu. Tıpkı yalanlar gibi sırlar da her zaman doğruları getiremezdi. Tıpkı yalanlar gibi sırlar da saklanıyordu...

Ben kalbimin acısını ne dindirebilirdim ne de o iğrenç günden kopabilirdim.

Her şeyi bilmek, olacaklara şahit olmak, bir gün bunlarla yüzleşecek olmak iyi değildi.

Hep bir umudum vardı. Her şeye rağmen hep bir umut besledim ben. Ama o yolunu hiç şaşırmadı. Sonunu hep hayal kırıklığı bağladı. Ben, bana verilen en büyük umudu kaybettim. Kendi içimde bütün umutlarım aslında hep bir hayal kırıklığına bağlanmıştı. Ben değiştiremezmişim ki zaten onu. Ben aslında hiçbir şeyi değiştirememişim.

O gün o çatı katında en güzel umudumu kaybedeceğimi bildiğim halde izledim. Bekledim.

Gökyüzünün uçsuz bucaksız sonsuzluğu şahit oldu. Ay'ın parlaklığı içimdeki karanlığı bile aydınlatamayacak kadar sönüktü. Ben karanlıktım. O ışığa ihtiyacım vardı ama o ışık benim karanlığıma gömülecekti. Buna izin vermemek için o çatı katında bütün hayallerimi söndürdüm ben. Bütün umutlarımı gömdüm.

''Her şey sussun, ben sessizliğe gömüleyim ama sen benden vazgeçme Alçin.''

Hiçbir şey bilmiyordu. Gözlerimin içine bakarak bana ''Benden vazgeçme.'' dedi ama ben vazgeçmek zorundaydım. O gün vazgeçmeseydim eğer bir daha vazgeçebilecek cesaretim olamazdı. Gitmeliydim. Gitmek en iyi çözümdü ama arkamda koskocaman bir yıkım olacaktı. O yıkılmamalıydı. Ben her şeyi kabul ederdim.

Yıkılan ben olmalıydım, o değil.

Sadece sustum. O gözlerimin içine baktı. Ben sustum. O ellerimi tuttu ben sadece sustum.

Yavaşça kafamı kaldırdım ve gözlerinin içine baktım. Belki de o derinlerde son kez kaybolacaktım. Öyle yoğundu ki bana bakışı, sanki dünyadaki en değerli kişiydim onun için. Sanki herkes gitse tek benim kalacağımdan emindi o. Belki de en büyük güvensizliğini o gün benim gözlerimde kaybedecekti o. Ben ondan güvenini alacaktım, biliyordum. O hiç kimseye bir daha böyle bakamayacaktı, ben ondan hislerini çalan biri olarak kalacaktım.

Yavaşça bana doğru uzandı. Kafamı göğsüne yasladı, kollarını doladı bedenime ve sıcaklığını öyle çok hissettim ki kendimden bir kez daha nefret ettim. Her zaman olduğu gibi o nefreti sadece kendime verdim ben.

''Seni öyle çok seviyorum ki Alçin, bütün dünyam sende sanki. Öyle çok seviyorum ki seni, bir gün bunu hissedemezsen eğer sadece kendime duyarım nefretimi. Sadece kendimi umursamam ben. Sadece sende kaybolurum bu denli. Bir gün vazgeçecek olsan bana bunu söyleme. Bana bunu hissettir ki ben bütün soruları kendime yönelteyim. Bütün nedenleri kendime sorayım Alçin.''

Sustum. Sessizliğim en çok kendi canımı yaktı. Tekrar bir yalan söylememek için sustum. O suskunluğum o gece küçük bir kızın en büyük suskunluğu oldu. Sadece bekleyen, hiçbir şey yapmadan bekleyen küçük bir kız...

Çocukluğum karşımdaydı. Yine nefretle bakıyordu gözleri bana. O gece onu kurtaramamıştım. O gece lanetimdi benim. Çocukluğum yine susmadı, her zaman olduğu gibi...

''Yine kendi bencilliğindesin. Yine geldiğin noktadasın. Kendini kurtarmak için ondan vazgeçiyorsun. Yüzleşeceklerinden korktuğun için onu bırakıyorsun. Bak ona, bak onun gözlerine... O gözlerde nefret görmeye mahkumsun sen !''

Ve ben o gece yine kendimden nefret ettim. Bir düğüm vardı. O düğüme yalnızlıklarım bağlanmıştı. Ben o düğümü çözemedim. Beni kimsesizliğimden kurtaracak tek kişiye, yaralarımı saracak tek kişiyi de kaybedecektim. Ben bu düğüme mahkumdum. Bu benim sonumu yazacaktı biliyordum.

Ben o gece ondan gittim. Ben o gece sadece onu değil, umutlarımı, hayal kırıklıklarımı, en güzel hissimi de kaybettim.

Ve geri dönüp baktığımda hiçbir şey bıraktığım gibi olmayacaktı. O gözler bana sevginin de nefretin de ne demek olduğunu gösterecekti, biliyordum.

...

İlk hikayem, ilk attığım en büyük adım...

Buraya yazmak uzun zamandır düşündüğüm bir şeydi. Kafamda her şeyi belirledim ve yazmaya karar verdim. Yazmak bana gerçekten huzur veriyor. Dönüp baktığımda burada bir iz bırakmış, buraya hayallerini sığdırmış bir kız çocuğu görmek istiyorum.

Bu yolu umarım birlikte yürürüz.

Yeni başlangıçlar her zaman çok güzeldir. Yalansız, sır olmayan, ihanet olmadan açılan her sayfa çok güzeldir.

Yepyeni başlangıçlara...

Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın. Emin olun ki bütün yorumlarınızı okuyacağım :)

Çok yakın bir zamanda dolu dolu ilk bölümü yayımlayacağım. Beklemede kalın :)

Bana instagram adresimden ulaşabilirsiniz: asliiikaratasss

Sevgiyle kalın:)