This is Love #LaAlquera2

Chapter Eleven

CHAPTER ELEVEN

"Ma..." naramdaman ni Cage ang bigat sa kanyang lalamunan habang tinitigan ang mga mata ng kanyang ina. Tumingin ang Mommy niya palayo. "I—I just can't leave her like that." Mahinang sabi niya.

Bumuga ng malalim na hininga si Mommy bago muling hinarap si Cage. Mahal na mahal ni Cage si Quennie. Inantay niya ang babae na 'yon mula nang una niyang makita ito. Gusto niyang maging masaya si Quennie pero paano niya ito magagawa kung siya'y malubha ang karamdaman?

"But you are sick, Cage. Y—your father's business is also failing. Hindi ko na alam kung ano pang pwedeng gawin, anak." Napaiyak na wika ni Mommy. Nasa ospital siya ngayon matapos niyang mahimatay sa bahay. May chronic myeloid leukemia siya. Last year pa nila nalaman ni Mommy. Dinala siya sa ospital agad dahil sa matinding sakit na nararamdaman niya sa kanyang mga buto.

"I love her, Mom." Sabi ni Cage. Umiyak na siya habang hinahawakan ni Mommy ang kanyang kamay. Iniisip pa lang na iwan siya ay halos mawalan siya ng hininga. Si Quennie ang kanyang kaluwagan sa magulo niyang buhay.

"Y—Your father already decided, Cage. Antonio Lee will shoulder all the expenses for your treatment as long as you'll—" natigilan si Mommy. "As long as you'll get married with Zaradreil."

Alam ni Cage ang mga ito. Matagal na silang binuburo ng kanyang ama. Gusto siyang ipakasal ng tatay niya kay Zaradreil dahil anak ito ni Antonio Lee, isa sa mga kilalang negosyante dito sa bansa. Wala namang paki si Papa sa mga gusto ni Cage. Gusto niyang makausap si Quennie. Gusto niyang makita ito. Mas lalo siyang nanghihina dahil hindi niya ito nakikita. Gusto niyang magpaalam sa kanya bago siya umalis pero hindi iyon nangyari. Ang ama niya ang nag-book ng flight para sa kanila nang hindi nagtanong pa. Sinubukan niyang kakausapin ito. Ayaw na niyang magpagamot kung ang kapalit niyon ay ang pagpapakasal niya sa ibang babae.

"There's only one woman that I wanted to marry and that's Quency Alshannie. Siya lang ang gusto kong iharap sa altar. Siya lang gusto kong makitang naglalakad ng naka traje de boda papalapit sa akin. I always wanted to marry her—wala ng iba."

"Are you ready?" tanong ni Mommy habang inaayos ang buhok ni Cage. "Mabait naman si Zaradreil, anak." Sabi niya.

Hindi na lang sumagot si Cage. Kawalan din lang iyon. Wala silang pakinggan. Hindi pa siya masaya, hindi siya masaya. Wala pa rin sila sa dulo—hindi pa sila sa dulo.

"Cage..." hinawakan ni Mommy ang kanyang pisngi. "Just let go of her. She will conquer her dreams without you. Siguro mas makabubuti iyon."

Wala siyang nararamdamang kaligayahan. Hindi siya makapaniwala na iniisip ng mga ito. Wala siyang ibang gusto kung hindi ay makasama si Quennie sa lahat ng mga achievements niya sa buhay. Gusto niyang kasama si Tita sa lahat ng tagumpay ni Quennie. Gusto niyang makausap siya pero hindi siya pinayagan ng ama niya na hawakan ang kanyang cellphone.

Sighing deeply, he looked at himself in the mirror. He lost weight and there's a hollow under his eyes. Ikakasal na siya pero hindi sa babaeng mahal niya. Isang civil wedding lang ito. Konti lang ang bisita dahil madalian lang naman ang lahat. Kailangan nilang ayusin ang kasal bago siya magsimulang magpagamot.

Siya'y sumilip sa babaeng nakatabi niya. Nakatulong ito sa kanya. "You will be okay." Aniya. "Pansamantala lang 'to. You can have her after this." Aniya. Napakunot ang kanyang noo. Hindi niya ito maintindihan.

"She will never accept me again."

"She will if she truly loves you. Believe me, Cage. True love can wait."

Hindi na lang sumagot si Cage. May ilang shots kami bago kami bumalik sa aming mga upuan. Maraming naguguluhan sa isip niya. Isa lang ang sigurado, kakasikapan niyang makuha si Quennie kapag dumating na ang tamang panahon.