A Rose Without Thorns

Prologue:

"arrivederci italia ciao filippine" nakangiting saad ko.

Sinalubong ko ang simoy ng hangin pagkababa ko ng eroplano.

How's my oppresive family? Did they wait for me? Did they eat my treats for them? Lupa, plastic, bubog, lason at patay na daga?

Natawa ako sa aking naisip tila nagustuhan ko ang aking ginawa habang nasa italya at ang pag balik.

Habang naglalakad dala dala ang maleta palabas ng airport may nakasalubong ako. Bumangga naman ito sakin kaya sa sobrang lakas napaupo ako. Napadaing naman ako.

"What the shit? Don't you have eyes to see or you're just fucking bullshit to collide?" Galit na saad ko sa bumangga kahit na nakayuko ako.

Pinilit kong tumayo pero hindi kaya ng katawan ko lalo na masakit ang pwet ko at nakaheels ako.

Tatayo na ulit sana ako ng may maglahad ng kamay sa harapan ko. Tumingala naman ako.

Naka-wayfarers, he's wearing blue t-shirt and white shorts that made him like a hunk. But...

Why is he wearing tsinelas? Duuh ang cheap.

"Tititigan mo na lang ba ako o natakot ka sa mukha ko?" Proud na saad niya. Pinilit kong hindi tumawa.

Tinampal ko ang kamay nyang nakalahad saka ako pilit na tumayo kahit na nahihirapan na sa heels ko.

Stupida! Bat ka kase nag heels?

"buona cosa sai" bulong ko pero mukhang narinig niya.

[Translation: buti alam mo]

"Ano sabi mo?" Tanong niya.

"Ah, nothi–" di ko na naituloy ang sasabihin ng sumingit siya.

"Sige miss, I have to go sasalubungin ko pa future ko" nakangiting saad niya saka umalis.

Napa-padyak ako sa inis dahil wala akong natanggap na sorry or excuse me. I used to hear sorry and excuse me from people. I hate him! I'm starting to hate boys.

Nag ring ang phone ko kaya agad ko itong kinuha sa side pocket ko at sinagot.

["Do you need bodyguards, driver or me?"] Kabilang linya. It's Shokechi.

"No need asshole! I just need my car right now" utos ko dito.

["If you're planning to show up and start your revenge. I am warning you Sadi"] kalmadong saad niya.

"I can't wait to scourge them" galit na saad ko iniisip na kaharap ko sila at balikan ang masalimot na nakaraan kung pano nila ako pahirapan noon.

["But sadi you need to be calm first, you need to visit your papa and mama's grave. Don't you want to see them?"] Pagpapakalma sakin nito. Kumalma naman ako kahit kaunti.

Alam niya talaga kung paano ako mapakalma. Ako pa rin naman si Sadira Brylee San Jose, di nga lang yung malambot na pusong kahit tapak tapakan mo di ka gagantihan.

"Okay sichi I'll calm down na" paninigurado ko sa kaniya.

Umupo ako sa waiting shed habang kausap ko si sichi.

["Also think about the consequences before you jump out of the line"] pagpapaalala niya sakin.

Wala pang one hour nasa harapan ko na ang kotse ko. Napangisi ako ng magtinginan ang lahat ng tao sa waiting shed. Madami akong naririnig na napapa-wow sa ganda nito.

Tumayo ako at nilapitan ang baby ko habang kaladkad ang maleta.

"Hi baby yumi" pagkakamusta ko dito habang hinihimas.

"I'm on my way home sichi see you later" saad ko. Binaba ko kagad ang tawag saka binuksan ang back seat ko.

Pagkabukas ko, binato ko sa upuan ang cellphon ko. Sinunod ko naman ang maleta mine enough to carry. Saka ko ito sinara at umikot papunta sa driver's seat.

Binuksan ko ito saka sumakay.

"Get ready for my ruthless revenge."

Pinaandar ko ito ng sobrang tulin. Yeah it's sportscar slash lotus.

"That's my baby yumi" natatawang saad ko.

Habang nagdadrive pumasok na naman sa isipan ko ang pang aalipusta at pagpapahirap nila sakin.

"Lumayas ka dito!"

"Ahh ayan?maid namin dito. Sige kain lang kayo"

"Wag kang kakain hangga't di mo nilalabas ang dapat ilabas"

"Iniwan ka na ng magulang mo kase ayaw na nila sayo at sainyo"

"Ibebenta na namin kapatid mo tutal wala na rin naman kayo naitutulong dito"

"Mga walang kwenta!"

"Malas!"

"Sana namatay na din kayo"

"Yan buti nga assumera ka kasi"

"Wala kang utang na loob! Pinapakain namin kayo dito"

At ang masaklap wala man lang ako naisalba na alala galing sa mga magulang ko.

"Fuego San Jose!"