Annenin bağırma sesleri, kulağında yankılanıyordu. Haklı olduğunu biliyordun. Ama kabullenmek çok zor geliyordu. Kulaklarını kapattın. Gözlerinden akan yaşlar boynunda hissediliyordu.
Odana girdin ve arkandan kapıyı kapattın. Hayattaki sorumluluklarını tamamen unuttun ve bilgisayarını açtın. İnsanlar, garip varlıklardı.
Tek anlaşabildiğin kişi, bilgisayarındı. Çalışma masana oturdun ve bacaklarını topladın. Bilgisayarını açıp sürekli oynadığın o oyuna girdin.
Bilmediğin bir servera girdin ve mikrofonunu açtın. Sakin bir çocuk "merhaba?" Dedi. Sesi aniden rahatlamanı sağlamıştı. Burnunu çektin ve "merhaba..." dedin.
Çocuğun nefes alma sesi duyuluyordu, ardından "iyi misin, sesin kötü geliyor." Dedi. Bir kaç saniye cevap vermedin ve çocuğun adına baktın, adına baktıktan sonra gülmeye başladın; "iyiyim, puding head. Sen oyunu başlat." Dedin. Çocuktan ses çıkmadı ve oyunu başlattı.
Çocuk sadece bölgeyi savunuyordu fakat sen ise görevleri yapıyordun. Biraz zaman sonra canavarlar bölgeye doğru gelmeye başladı. Sakin sesli çocuk "Ben ilgilenirim, sen görevleri bitir. Daha rahat kazanırız." Dedi. "Hı-hı." Dedin ve görevleri yapmaya başladın.
Oyundan gelen silah sesleri hayatındaki bu dönem için en huzur verici sesti. Bir kaç dakika sonra canavarların ölüm sesini duydun. Ekrandaki KAZANDINIZ yazısının ışığı yüzüne yansıdı ve ağlamaktan betona dönüşmüş yanakların aniden gülümsemenle birlikte gerildi.
Oyundan çıktın ve çıktıktan sonra arkadaşlıklar kutuna bir bildirim geldi. Açtığında puding head, sizi arkadaş olarak ekledi. Geri ekle. Yazıyordu. Nedensiz bir şekilde mutlu olmuştun ve geri ekle butonuna bastın.
Saniyeler sonra mesaj kutundan bir ses geldi. Ekranda bir mesajınız var. Yazıyordu. Mesajı açtın ve okumaya başladın;
Puding head: Merhaba, sana ne diyebilirim?
Kurome: oyundaki adımla seslenebilirsin, Puding.
Puding head: Öyleyse tanıştığıma memnun oldum, Kurome.
Kurome: Ben de, puding.
Puding head: Bir şey soracağım, oyun başlamadan önce, neden ağlıyordun? Özel bir sebebi yoksa söyleyebilirsin.
Kurome: Ailemle aram pek iyi değil, bana okulda arkadaşım olmadığı için, düzenli beslenmediğim için, odamı toplamadığım için ve sürekli bilgisayar oyunu oynadığım için kızıyorlar.
Puding head: Benim de hayatım bu şekilde, fakat ailem çok umursamıyor. Ailemden çok arkadaşlarım daha çok umursuyor. Yine de senin için endişelenen bir ailen olduğu için şanslısın.
Kurome: Teşekkürler, puding. Ama yine de çok üzerime geliyorlar.
Puding head: Empati kurmayı dene. Evet, haksız olabilirler belki ama onların yerine koy kendini.
Kurome: Tamam, teşekkürler benimle konuştuğun için.
Puding head: Öyleyse görüşürüz, yarın tekrar konuşuruz. Saat geç oldu. Yatmalısın.
Kurome: Tamam, öyle yapacağım. Yarın okuldan sonra konuşuruz.
*Kurome konuşmadan çıktı*
28.10.20 Perşembe, 01:36
